Het Berouw van de Hockey Ster

Evie

Eindelijk, ik heb het gehaald. Na vier jaar de perfecte student te zijn geweest, ben ik eindelijk over dat podium gegaan. Het afstudeerfeest raast om me heen. Mensen dansen, zingen en juichen terwijl ze allemaal losgaan. Niet dat iemand mij opmerkt. Ik blijf meestal uit de schijnwerpers.

Ik was zo opgewonden om deze uitnodiging te ontvangen. Timothy Hayes had me persoonlijk voor dit feest uitgenodigd. Het is mijn eerste huisfeest ooit. En er ging een gerucht dat de huisfeesten van Timothy berucht waren om hun gekte en plezier. Iedereen op school vocht om een uitnodiging te bemachtigen. De jongens gooiden muntjes op. Meisjes scherpten hun gemanicuurde nagels, klaar om zich een weg naar Timothy’s zijde te banen.

Het was logisch. Hij was de knapste jongen van de school.

“Hé, Evie, ik heb nog één laatste handtekening nodig voor mijn jaarboek,” langzaam til ik mijn kin op om de hazelnootkleurige ogen van de enige jongen waarvoor ik alles zou hebben geriskeerd te ontmoeten. Timothy Hayes. “Jij bent mijn laatste handtekening.”

“Ik heb geen pen bij me,” zeg ik ongemakkelijk.

Hij haalt zijn schouders op. “Ik heb er een in mijn kamer. Kom op,” dringt hij aan, terwijl hij mijn hand pakt en me de trap op naar zijn kamer trekt.

Nu is alles veranderd. Daar, naast me, lag Timothy.

Mijn eerste instinct was om te schreeuwen. Maar ik bijt op mijn tong en verberg mijn gezicht in de kussens.

Wanneer ik eindelijk mijn zelfbeheersing terugvind, ga ik rechtop zitten en kijk rond in de kamer. Mijn kleren lagen wild verspreid over de vloer. Ik kijk naar mezelf. Ik had in zijn jersey geslapen. Het nummer 9 stond vetgedrukt op de voorkant met een afbeelding van onze schoolmascotte, de bulldog.

Maar de nacht was voorbij en ik moest naar huis. Ik glip de kamer uit, met mijn kleren in mijn hand, en maak een sprint naar de voordeur en terug naar mijn huis.

**

Een paar dagen gingen voorbij en die nacht was alles waar ik aan kon denken. Timothy had mij gekozen. Het voelde zo goed om door hem gezien te worden. Mijn ogen zijn niet van die jersey afgegaan. Ik zou die terug moeten geven. Het betekent waarschijnlijk veel voor hem.

Dus ging ik naar beneden en begon aan mijn korte wandeling door de buurt. Ik vroeg me af hoe hij zou reageren als ik bij zijn deur zou verschijnen. Ik hoopte dat hij blij zou zijn om me te zien, gezien hoe hij naar mij toe was gekomen.

Toen ik zijn huis naderde, zag ik een paar auto's in zijn oprit staan. Die auto's behoorden toe aan zijn vrienden. Luid gelach kwam van de achterkant van het huis. Ik kon het niet helpen maar wilde hun gesprek afluisteren. Het was te verleidelijk. Op mijn tenen sloop ik naar de witgeschilderde poort.

“Ik kan niet geloven dat je dat hebt gedaan,” zei iemand lachend. “Je hebt lef, kerel.”

“Nee,” zuchtte Timothy zwaar. “Ze had zeker wel potentie.”

“Toch, Evie Sinclair? Is zij niet zo'n kluizenaar? Iedereen wist dat ze niets gaf om jongens, behalve om die verdomde boeken.”

“Houd je mond,” lachte Timothy. “Het was niet zo slecht.”

Een van hen blies een rasper. “Wat jij zegt. Je hebt de deal nagekomen, dus ik laat je de fiets nemen.”

Er was een deal. Mijn borst voelde plotseling benauwd.

“Op het krijgen van alle meisjes' ‘handtekeningen’,” lachte een van zijn vrienden.

“Hé,” protesteerde Timothy. “Het werkte toch. Ik heb met haar geslapen.”

Oh, god. Ik voelde me misselijk.

Ik strompel terug naar de voortuin, tranen vertroebelen elk stukje van mijn zicht. Ik kon hier niet gezien worden. Ik moet weg voordat ik mezelf nog verder verneder. Ik gooi zijn jersey op de voordeur van zijn veranda en probeer te rennen, maar mijn benen werkten nauwelijks. Het voelt alsof mijn lichaam van elke structuur was ontdaan. Ik was niets meer dan een plas op de grond die wachtte op de volgende persoon om op mij te stappen.

"Evie?"

Ik stop abrupt in mijn pas en verzamel elke beetje kracht die ik nog over heb. "Wat is er?"

"Ik had niet gedacht dat je langs zou komen–"

"Ik kwam alleen je trui terugbrengen," zeg ik kalm, terwijl ik me eindelijk omdraai om hem onder ogen te komen.

"Je mag 'm altijd lenen," grijnst hij speels.

Ik moest mezelf dwingen om weg te kijken. Ik haatte hem. Hij had me gebruikt.

"Wat er die avond gebeurde, mag niet nog een keer gebeuren," zeg ik beslist. "Ik heb genoten, maar–"

"Maar?"

Zijn vraag hing tussen ons in de lucht.

"Maar ik moet me op mijn doelen richten," sprak ik zacht. "En jij hebt je professionele carrière om aan te denken. Ik denk dat het het beste is als we het bij die ene keer laten. We hebben allebei gekregen wat we wilden. Toch?"

Hij fronst naar me. "Wat bedoel je?"

Mijn kaak spant zich, mijn tanden knarsen tegen elkaar. "Dag, Timothy," fluister ik trillend, en ik liep weg.

Elke stap was een marteling. Elke ademhaling was oppervlakkig en snel. Ik wenste dat de grond me nu gewoon zou opslokken.

De weg naar huis leek jaren te duren. Het werd nog erger toen ik de auto van mijn stiefbroer op de oprit zag staan. Ik slik hard en ga naar binnen.

"Je ziet er vreselijk uit," snuift hij, zodra ik de woonkamer binnenkom. "Je vriendje heeft je gedumpt, hè?"

Ik schud mijn hoofd. "Hij was niet mijn vriendje," fluister ik.

Bruce proest het uit van het lachen. "Je wilt me vertellen dat je met een willekeurige gast hebt geslapen en zijn trui hebt meegenomen?"

"Laat het, Bruce," snauw ik boos, terwijl bittere tranen mijn ogen beginnen te vullen.

"Ah," pruilt hij. "Hij heeft je hart gebroken. Je hebt het opgegeven, hè."

"Bruce," smeek ik. "Stop–"

"God, je bent zo dom," lacht hij. "Al die academische prijzen en je bent nog steeds te dom om te herkennen wanneer een kerel je gebruikt."

Ik wilde niet meer horen hoe hij me verder vernederde. Ik sprint zo snel mogelijk de trap op, bijna struikelend onderweg. Maar hij blijft me gewoon beledigen.

Hij had gelijk. Het was dom van me om een woord van die jongen te geloven. Hij stond bekend om zijn veroveringen. Zijn vrienden ook. En ik was zo verstrikt geraakt in de fantasie dat iemand me echt leuk zou vinden, dat ik weigerde de signalen te zien.

De deur op slot draaiend, laat ik mezelf eindelijk breken. Ik kon de tranen niet tegenhouden die over mijn gezicht stroomden toen het verdriet echt tot me doordrong.

Zes Jaar Later

Het was weer druk op het werk. Het was een woensdagavond in het populairste restaurant van de stad. Obers en serveersters schoten met hun dienbladen vol drankjes en eten langs de tafels.

Ik was uitgeput na een lange dag van proberen klanten te krijgen voor mijn stage, maar ik moest deze dienst oppakken om de laatste van mijn maandhuur te betalen.

Achter de lange elegante bar stonden een paar tv's afgestemd op sportevenementen. Ik schonk geen aandacht aan wie er speelde of welke sport het was, totdat een man vroeg om het kanaal te veranderen.

"Zet de Thunderbolt-wedstrijd op. Ik hoor dat we een kans hebben op de Stanley Cup," zegt hij trots.

Uit pure nieuwsgierigheid keek ik naar het scherm toen het veranderde. Precies op dat moment wisselde de camera en verscheen een gezicht dat ik zwoer nooit meer te zullen zien op het scherm.

Natuurlijk, het was de beruchte Timothy Hayes. De hete rijzende ster waar iedereen nu naar kijkt. Behalve ik.

Woede brandde weer door me heen. Ik haatte mezelf nog steeds omdat ik zo naïef over hem was geweest.

Kom op, Evie.

Ik had grotere dingen om me zorgen over te maken. Zoals mijn geld sparen en dit werk en mijn stage bij het advocatenkantoor overleven.

Niet Hij.