15 Book(s) Related to john green let it snow

Het is het begin van een nieuw schooljaar voor Scarlett en er is veel veranderd... Bovenaan haar lijst staan: nieuwe vrijheid, de relatie tussen haar en haar partner, en de hunkering naar bloed. Maar ze laat zich door niets tegenhouden om uit te zoeken wat ze met de rest van haar leven wil doen. Zeker niet door de oproep van de Koningin van de Amerikaanse tak van de koninklijke Coven. Of de open uitnodiging om terug te keren naar de Reinier Pack van haar neef, Paris. En absoluut niet door de altijd aanwezige schaduw die ze nu achter in haar gedachten voelt en die de overhand lijkt te nemen wanneer ze flauwvalt...

"Doe je kleren langzaam uit, geef ons een kleine show." Beval een van de drie broers.

"Ga op het bed liggen en spreid je behoeftige kutje wijd open voor ons." Ik gehoorzaamde meteen, spreidde mijn benen en liet hen mijn glinsterende natte kutje zien.

"Verdomme, je drupt al voor ons. Wil je dat we je kleine gaatje geven waar het naar verlangt?" Zijn diepe stem fluisterde in mijn oor, waardoor mijn hele lichaam trilde van verlangen en ik knikte.

"Woorden, kleintje," fluisterde een andere stem.

"J..ja, P..papa."


Jasmine werd dakloos toen ze op dertienjarige leeftijd door de mensen die ze ouders noemde uit huis werd gezet. Ze kon het zich niet veroorloven om een huis te huren, dus maakte ze van de straat haar thuis en woonde onder de brug.

Maar haar leven veranderde toen ze werd gered van een verkrachtingsincident door drie gevaarlijke maffiabroers. De drie kregen een zwak voor haar en zouden alles doen om haar veilig te houden.

Ze willen haar delen, maar is zij bereid zich vrijwillig aan hen over te geven en hun kleine onderdanige te worden?

In zes jaar huwelijk heb ik alles opgeofferd voor dit gezin.
Maar mijn man, Arthur, stak al zijn tijd en energie in een andere vrouw. Erger nog, mijn eigen kinderen wensten dat zijn minnares hun moeder zou zijn.
Toen ik me realiseerde dat ik volledig aan de kant was gezet—echt alleen was achtergelaten in dit huis—veranderde er iets.
Mijn oog viel op de Nobelprijsmedaille van mijn moeder, en er ontbrandde een vuur in mij. Een stalen vastberadenheid verhardde mijn hart: Vanaf dit moment zou ik voor mezelf leven!
Echtgenoot? Van hem scheiden. Kinderen? Ik was klaar met ze.
Vanaf nu zou ik de meester van mijn eigen lot zijn!
Ik keerde terug naar het laboratorium, eiste het podium op en claimde precies dezelfde eer die mijn moeder ooit ten deel viel.
Maar toen ik Arthur eindelijk de scheidingspapieren in de handen duwde, stortte zijn wereld—en die van de kinderen—in.
Zijn aanvankelijke opwelling van woede brokkelde onmiddellijk af. Met bloeddoorlopen ogen viel hij voor me op zijn knieën, zijn stem hees en gebroken.
"Irene... ik smeek je... verlaat me alsjeblieft niet..."

Zachte, hete lippen vinden de schelp van mijn oor en hij fluistert: "Denk je dat ik je niet wil?" Hij duwt zijn heupen naar voren, wrijvend tegen mijn billen en ik kreun. "Echt?" Hij lacht zachtjes.

"Laat me los," snik ik, mijn lichaam trillend van verlangen. "Ik wil niet dat je me aanraakt."

Ik val voorover op het bed en draai me dan om om hem aan te kijken. De donkere tatoeages op Domonic's gebeeldhouwde schouders trillen en zetten uit met de beweging van zijn borstkas. Zijn diepe, kuiltjeslach is vol arrogantie terwijl hij achter zich reikt om de deur op slot te doen.

Op zijn lip bijtend, sluipt hij naar me toe, zijn hand gaat naar de naad van zijn broek en de groeiende bult daar.

"Ben je er zeker van dat je niet wilt dat ik je aanraak?" fluistert hij, terwijl hij de knoop losmaakt en een hand naar binnen glijdt. "Want ik zweer bij God, dat is alles wat ik heb willen doen. Elke dag sinds het moment dat je onze bar binnenstapte en ik je perfecte geur aan de andere kant van de kamer rook."


Nieuw in de wereld van shifters, is Draven een mens op de vlucht. Een mooi meisje dat niemand kon beschermen. Domonic is de kille Alpha van de Red Wolf Pack. Een broederschap van twaalf wolven die leven volgens twaalf regels. Regels die ze gezworen hebben NOOIT te breken.

Vooral - Regel Nummer Eén - Geen Maten

Wanneer Draven Domonic ontmoet, weet hij dat zij zijn mate is, maar Draven heeft geen idee wat een mate is, alleen dat ze verliefd is geworden op een shifter. Een Alpha die haar hart zal breken om haar te laten vertrekken. Ze belooft zichzelf dat ze hem nooit zal vergeven en verdwijnt.

Maar ze weet niets van het kind dat ze draagt of dat Domonic, op het moment dat ze vertrok, besloot dat regels er zijn om gebroken te worden - en nu, zal hij haar ooit weer vinden? Zal ze hem vergeven?

Ik ben een gewone ober, maar ik kan het lot van mensen zien, inclusief dat van Shifters.
Zoals alle kinderen werd ik getest op magie toen ik nog maar een paar dagen oud was. Omdat mijn specifieke bloedlijn onbekend is en mijn magie onidentificeerbaar, werd ik gemarkeerd met een delicaat kronkelend patroon rond mijn rechterbovenarm.

Ik heb wel degelijk magie, zoals de tests aantoonden, maar het komt nooit overeen met een bekende magische soort.

Ik kan geen vuur spuwen zoals een draken-Shifter, of mensen vervloeken die me irriteren zoals Heksen. Ik kan geen drankjes maken zoals een Alchemist of mensen verleiden zoals een Succubus. Nu wil ik niet ondankbaar zijn voor de kracht die ik wel heb, het is interessant en zo, maar het heeft gewoon niet veel impact en meestal is het gewoon behoorlijk nutteloos. Mijn speciale magische vaardigheid is het vermogen om draden van het lot te zien.

Het meeste van het leven is al vervelend genoeg voor mij, en wat me nooit is opgevallen, is dat mijn partner een onbeschofte, pompeuze lastpak is. Hij is een Alpha en de tweelingbroer van mijn vriend.

"Wat ben je aan het doen? Dit is mijn huis, je kunt niet zomaar binnenkomen!" Ik probeer mijn stem stevig te houden, maar wanneer hij zich omdraait en me aankijkt met zijn gouden ogen, krimp ik ineen. De blik die hij me geeft is hooghartig en automatisch laat ik mijn ogen naar de grond zakken, zoals ik gewend ben. Dan dwing ik mezelf om weer omhoog te kijken. Hij merkt niet dat ik opkijk omdat hij al van me is weggekeken. Hij is onbeleefd, ik weiger te laten zien dat hij me bang maakt, ook al doet hij dat zeker. Hij kijkt rond en nadat hij beseft dat de enige plek om te zitten het kleine tafeltje met zijn twee stoelen is, wijst hij ernaar.

"Zitten," beveelt hij. Ik werp hem een boze blik toe. Wie is hij om me zo rond te commanderen? Hoe kan iemand zo irritant mogelijk mijn zielsverwant zijn? Misschien slaap ik nog steeds. Ik knijp in mijn arm en mijn ogen worden een beetje waterig van de pijn.

"Je denkt dat ik mijn partner zou delen? Gewoon toekijken terwijl jij een andere vrouw neukt en kinderen met haar krijgt?"
"Zij zou alleen een Fokker zijn, jij zou de Luna zijn. Zodra ze zwanger is, raak ik haar niet meer aan." De kaak van mijn partner Leon verstrakte.
Ik lachte, een bittere, gebroken lach.
"Je bent ongelofelijk. Ik accepteer liever je afwijzing dan zo te leven."
——
Als een meisje zonder wolf liet ik mijn partner en mijn roedel achter.
Onder de mensen overleefde ik door meester van het tijdelijke te worden: van baan naar baan drijvend... totdat ik de beste barman in een klein stadje werd.
Daar vond Alpha Adrian me.
Niemand kon de charmante Adrian weerstaan, en ik sloot me aan bij zijn mysterieuze roedel diep in de woestijn.
Het Alpha Koning Toernooi, dat eens in de vier jaar wordt gehouden, was begonnen. Meer dan vijftig roedels uit heel Noord-Amerika deden mee.
De weerwolfwereld stond op het punt van een revolutie. Toen zag ik Leon weer...
Gescheurd tussen twee Alpha’s, had ik geen idee dat wat ons te wachten stond niet alleen een competitie was, maar een reeks brute, meedogenloze beproevingen.

Hallo, mijn naam is Reserve, ja, zoals in een reserveband. Ik mag niet met de familie omgaan, tenzij ze me een lesje willen leren. Ik ken alle geheimen van deze groep. Ik denk niet dat ze me zomaar laten gaan, ik wil niet verdwijnen zoals veel meisjes de laatste tijd. Maar het maakt niet uit, want ik heb een plan om hier weg te komen. Dat was totdat ik op een avond op mijn werk een naakte man op de vloer vond in de kamer die ik ging schoonmaken.
Weet je wat ze zeggen over plannen maken?
"Je maakt plannen en God lacht."

Op een dag ben ik bezig met chagrijnige peuters en ouders die te veel werken om echt te kunnen opvoeden, en de volgende dag staat mijn leven op zijn kop en werk ik in een bar voor bovennatuurlijke wezens. Ik weet misschien niet hoe ik drankjes moet mixen, maar vreemd genoeg lijken de vaardigheden die nodig zijn om met ondeugende kinderen om te gaan, goed genoeg te werken bij vampiers, weerwolven en zelfs heksen. Het goede nieuws is dat deze baan interessant is en hé, mijn baas mag dan een demon zijn, maar ik ben er vrij zeker van dat hij onder al die norse uitdrukkingen een totale softie is. Het slechte nieuws is dat mensen niets mogen weten van al die magische dingen en dus ben ik nu magisch gebonden aan deze bar totdat ik hen kan overtuigen dat ik het niet aan iedereen zal vertellen. Of ik sterf, wat het eerst komt. Helaas lijkt sterven steeds waarschijnlijker omdat iemand achter me aan zit. Ik weet niet wie of waarom, maar ze zijn gevaarlijk en ze hebben magie. Dus ik zal mijn best doen om te overleven, en als dat betekent dat ik wat extra tijd moet doorbrengen met mijn enge maar prachtige baas, dan zij het zo. Ik zal hem overtuigen om me te vertrouwen, al is het het laatste wat ik doe.

Amie's wolf heeft zich nog niet laten zien. Maar wie maakt dat uit? Ze heeft een goede roedel, beste vrienden en een familie die van haar houdt. Iedereen, inclusief de Alpha, zegt haar dat ze perfect is zoals ze is. Totdat ze haar partner vindt en hij haar afwijst. Met een gebroken hart vlucht Amie weg van alles en begint opnieuw. Geen weerwolven meer, geen roedels meer.

Wanneer Finlay haar vindt, leeft ze tussen de mensen. Hij is gecharmeerd van de koppige wolf die weigert zijn bestaan te erkennen. Ze is misschien niet zijn partner, maar hij wil dat ze deel uitmaakt van zijn roedel, latente wolf of niet.

Amie kan de Alpha die in haar leven komt en haar terug de roedel in sleept niet weerstaan. Niet alleen wordt ze gelukkiger dan ze in lange tijd is geweest, haar wolf komt eindelijk naar haar toe. Finlay is niet haar partner, maar hij wordt haar beste vriend. Samen met de andere topwolven in de roedel werken ze aan het creëren van de beste en sterkste roedel.

Wanneer het tijd is voor de roedelspelen, het evenement dat de rang van de roedels voor de komende tien jaar bepaalt, moet Amie haar oude roedel onder ogen zien. Wanneer ze de man ziet die haar tien jaar geleden afwees, wordt alles wat ze dacht te weten op zijn kop gezet. Amie en Finlay moeten zich aanpassen aan de nieuwe realiteit en een manier vinden om vooruit te komen met hun roedel. Maar zal de onverwachte wending hen uit elkaar drijven?

Sommige slechte beslissingen komen terug om je te bijten. Letterlijk.

Nadat ze ontdekte dat haar vriend vreemdging, was het laatste wat ze verwachtte een gewonde man in een steegje tegen te komen. En zeker niet een met hoektanden. Maar dankzij een mix van cocktails, schaamte en haar twijfelachtige levenskeuzes neemt ze hem mee naar huis. Blijkt dat hij niet zomaar een vampier is—hij is een koning. En volgens hem is zij zijn voorbestemde partner.

Nu zit ze opgescheept met een overbeschermende, sombere bloedzuiger die haar steeds redt, een groeiende lijst van vijanden die haar dood willen, en een onmiskenbare aantrekkingskracht die het heel moeilijk maakt om te onthouden waarom vallen voor een vampier een slecht idee is.

Want als ze niet voorzichtig is, verliest ze niet alleen haar hart—ze verliest haar menselijkheid.

Mijn naam is Hazel Valentine en ik ben 18 jaar oud. Ik ben opgevoed door mijn rijke tante en oom omdat mijn ouders zijn overleden.
Ik werd wakker in een volledig vreemde kamer.
Zonder tijd om na te denken of te verkennen, hoor ik een reeks voetstappen en de stemmen van twee mannen die praten.
Was ik ontvoerd en aan de oude man verkocht?
Ik dook in de kast en gluurde door een spleet om de twee mannen te zien binnenkomen.
Ze waren zo knap en nadat ik hun ongelooflijke gesprek had gehoord, vergat ik zelfs de gevaarlijke situatie waarin ik me bevond.

"Vind je het fijn als ik je hier aanraak?" Ik omvatte haar kutje.
"Ja," zuchtte ze, "ik hou ervan als je me daar aanraakt."
Ik voegde een vinger toe en pompte sneller.
"Oh God, stop niet - ooooh!" Ze schreeuwde het uit.

Mijn naam is Zander Knight en ik ben 25 jaar oud. Ik ben de alfa van de grootste roedel ter wereld en mijn wolf heet Demon Wolf.
De laatste tijd ben ik uitgeput door alle problemen die heksen en zwervers veroorzaken. Maar ik ben goed in het omgaan met hen, dus dat is niet wat me het meest dwarszit.
Ik kan niet klaarkomen met andere vrouwen sinds ik acht maanden geleden een droom had over een prachtige vrouw.
Om het nog erger te maken, met slechts een paar maanden te gaan tot ik 26 word, zal ik mijn roedel niet meer kunnen leiden als ik geen MAAT vind.
Ik word gek.

Mijn familie drogeerde me en dwong me een machtig persoon te dienen. Na een onenightstand met hem ontdekte ik dat ik zwanger was van zijn kind.

Daarna sloot mijn familie me op en mishandelde me, en dwong me het kind te baren. Het brak mijn hart; hun wreedheid liet zien dat ze me nooit echt als familie hadden beschouwd.

Ik besloot terug te vechten. Ik zou ontsnappen, alle banden met hen verbreken en de regie over mijn eigen lot in handen nemen!

"Ik, Lucas Gray, Alpha van de Dark Moon roedel, ontzeg jou, Sophia Roman, het lidmaatschap van deze roedel!"


Sophia werd uit haar roedel gezet omdat ze vier jaar later dan verwacht haar eerste transformatie onderging. Sophia dacht dat dit het einde van haar leven was, niet wetende dat het het begin was van een groot avontuur.

Twee dagen nadat Sophia een verstotene werd, werd ze aangevallen door oudere verstotenen, maar ze werd gered door leden van de Sky Blue roedel. Sophia werd later naar de Alphas gebracht en ontdekte dat ze de levenspartner is van beide Alphas. Ze rende weg, denkend dat ze haar zouden afwijzen omdat ze slechts een omega en een verstotene was. Maar tot haar verbazing accepteerden ze haar niet alleen, ze beloofden ook wraak te nemen op haar oude roedel voor wat ze haar hadden aangedaan...

"Ik ben eigenlijk een weerwolf!" zei ik tegen haar, terwijl mijn hart heel snel klopte omdat ik eigenlijk bang was voor haar reactie.

"Ja, natuurlijk, en ik ben een vampier!" zei Claire terwijl ze met haar ogen rolde. Ze geloofde me duidelijk niet.

Maar ik was vastbesloten om het haar vandaag te vertellen, want het heeft me echt veel moed gekost om dit nu te doen.

"Claire, ik maak geen grapje, ik ben echt een weerwolf." Ik probeerde haar opnieuw te overtuigen.

"Bewijs het dan," zei ze.

"Oké! Maar beloof me dat je niet wegrent!" zei ik tegen haar en ze knikte. Nou, daar gaan we dan! Ik haalde diep adem en veranderde in een wolf en hield mijn ogen gesloten, wachtend op haar reactie. Het volgende wat ik hoorde was een gil en het geluid van iemand die viel. Ik opende mijn ogen en zag dat Claire was flauwgevallen. Nou, in ieder geval is ze niet weggerend. Ik veranderde snel terug naar mijn menselijke vorm, tilde haar op en bracht haar het huis in.


Alexander had eindelijk zijn metgezel gevonden na twee jaar wachten. Hij slaagde erin om vrienden met haar te worden, maar het enige probleem is hoe hij haar gaat uitleggen dat hij een weerwolf is.

Claire dacht dat haar hele leven voorbij was toen haar vader hen dwong te verhuizen van Australië naar Nederland, maar ze wist dat er een nieuw avontuur op haar wachtte.

Asher en Aspen, de miljardair-tweeling, hebben een nieuwe onderdanige nodig.
Eindelijk hebben ze er een gevonden, en toevallig is het hun nieuwe persoonlijke assistente Lisa. Omdat ze haar niet willen afschrikken door te direct te zijn, besluiten ze haar te verleiden om hun onderdanige te worden.