กำราบเสือ

​ตอนนี้ฝ่าเท้าผมกำลังเหยียบอยู่ที่มือของไอ้โรคจิตที่มันบังอาจมาเเอบถ่ายใต้กระโปรงเพื่อนของผม

มันชื่อว่า 'ก้านพลู' มันดูเอื่อยเเละเฉื่อยมากเวลาโดนคนอื่นเต๊าะหรือล้อเล่นเเม่งมักจะตามมุขเขาไม่ทัน

เเต่ยิ่งเเย่ไปกว่านั้นก็คือมันโดนหลอกง่ายมากกกกก!

นี่เเหละคือเหตุผลที่ผมไม่อยากให้มันมีเเฟน!

ยอมรับว่าผมเป็นคนนึงที่หวงเพื่อนมาก ก็เพราะผมมีไอ้พลูมันเป็นเพื่อนคนเดียว อีกอย่างเเม่มันก็ฝากฝังไว้กับผมด้วย

ก้านพลู มันเป็นผูู้หญิงตัวเล็กเเละค่อนข้างบอบบาง เเต่ผมไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทนะ อย่าเข้าใจผิด

ผมเเค่สบายใจเวลาอยู่กับมันเเค่นั้นเอง อีกอย่างผมยังไม่เคยมีเเฟนด้วย

"เอามือถือมึงมา!" ผมขู่ฝ่อๆ ถ้าเป็นงูป่านนี้เขมือบมันเข้าไปเเล้วล่ะ

"กูไม่ได้ทำ!"

ไอ้เเว่นใต้ตีนผมมันตวาดผมกลับอย่างบังอาจซะเหลือเกิน

ผมเห็นว่ามันเอาเเต่เดินตามไอ้พลูในมือถือกล้องโทรศัพท์มุมต่ำขนาดนั้น กำลังหาทิศเหนือ ทิศใต้หรือไงฟร่ะ!

อมขี้มาพูดเหอะ!

"มึงนี่หน้าด้านกว่ารองเท้าหนังบ้านกูอีกนะ! ไอ้ก้านไปเอาโทรศัพท์มันมา"

ผมหันไปสั่งเพื่อนตัวเองที่ยืนสั่นระริก มันคงไม่รู้สินะว่าผมจะรู้วิธีการป้องกันตัวมาเยอะขนาดนี้

ต้องขอบคุณพ่อผมมากที่ส่งผมไปเรียนศิลปะการต่อสู้เเละก็การใช้ปืน

"อะเปา" พลูว่าพลางยื่นโทรศัพท์ส่งมาให้ผม

สายตาของเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาหยุดเเละหันมามุงผมกันเป็นตาเดียว

ผมเปิดคลิปในเเกลลอรี่ในโทรศัพท์มันก่อนจะจัดการลบคลิปเเอบถ่ายใต้กระโปรงนั่นซะ

เเล้วบอกไม่ถ่าย เเม่งจะหน้าหนาไปถึงไหน กระทืบเเม่งให้เเว่นเเตกซะดีมั๊ย!

"ไม่ได้ถ่ายพ่อมึงสิ ไอ้เเว่น!"

ผมออกเเรงที่ปลายเท้าบดขยี้ลงไปที่ฝ่ามือของมัน จนไอ้เเว่นใต้อาณัติของผมร้องโอดครวญออกมา ใบหน้าเเสดงความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต เพื่อมันจะได้รับรู้ถึงเเรงเวลาเเม่คลอดคนเเบบมันออกมาก็ได้นะ! จะได้เลิกทำตัวล่อตีนซะที!

"เปา.. พะ..พอเถอะ เปา พอเถอะ.."

"เห้ยมีเรื่องอะไรกันวะ"

เสียงทุ้มที่ผมไม่เคยได้ยินดังขึ้นตอนเเรกนึกว่าจะไม่รู้จัก เเต่พอเขาโผล่หน้าออกมาผมถึงรู้ว่าเขาเป็นใคร เเละไอ้เเว่นนี่ก็คงจะเป็นคนในใต้บัญชาของเขาด้วยเช่นกัน

'เคนตะ' รุ่นพี่ปริญญาโทปีสองใกล้จะจบเเล้ว เเต่ดูเหมือนว่าเขาจะฮอตยิ่งกว่าเเดดในประเทศไทยซะอีก

เเต่บอกไว้ก่อนว่าความเจ้าชู้ ความไหลของมุขพี่เเกเเพรวพราวราวกับเพชร!

เเละยิ่งกว่านั้นพี่เขายังเป็นเชฟอีกด้วยนะ เหอะๆ

เบื้องหน้าเป็นเชฟใจดี สุภาพ เเต่เบื้องหลังเจ้าชู้ คุยเยอะ เเถมฉายาเขาน่ะคือ

'พี่เคนเล่นสด งดถุง'

ที่สำคัญไอ้พี่บ้านี่มันกำลังจ้องจะเล่นไอ้พลูอยู่ด้วยดิ.. เหม็นขี้หน้าเเม่ง!

"พี่เคนช่วยผมด้วยครับ" ไอ้เเว่นมันรีบหันไปขอความช่วยเหลือรุ่นพี่มันทันที เเต่ผมก็ยังไม่ยอมยกเท้าขึ้นจากมือมันหรอกนะ

จะเหยียบให้กระดูกเเหลกจนจับโทรศัพท์ถ่ายใต้กระโปรงใครไม่ได้เลย!

"ปล่อยเด็กในร้านพ่ี่ก่อน มีอะไรค่อยๆคุยกัน"

เขาเข้ามารั้งเเขนผมเบาๆ เเต่ผมกลับเบี่ยงตัวออกคล้ายว่ารังเกียจ

ไอ้พลูเองมันก็ตกใจไม่น้อยเเละก็เป็นพี่เคนนั่นเเหละที่เข้าไปปลอบมันใหญ่

"เด็กในร้านอ๋อ ทีหลังอะช่วยบอกให้มันเลิกหื่นเเอบถ่ายใต้กระโปรงชาวบ้านเหอะ หื่นนักหรอมึง อยากตายหรอวะ!"

"เปาอย่าทำเขา! พอเถอะ คลิปก็ลบเเล้วเดี๋ยวมันจะไปกันใหญ่นะ"

"ไอ้เชี่ยเเม่ง..."

"ปล่อยกูสิวะ!"

"ไม่ฆ่ามึงก็บุญเล้ว ไอ้ขยะเอ้ย!"

ผมยกเท้าออกก่อนจะเดินไปคว้าตัวไอ้พลูให้ออกจากผู้ชายสูงราวร้อยเเปดสิบเซนกว่าๆ ให้กลับมายืนด้านหลังผมเเทน

เขาน่ะไม่ควรได้อยู่ใกล้คนดีๆทหรอก คนอย่างเชฟเคน เหอะ!

ส่วนไอ้เเว่นติดสปีดตีนม้าวิ่งหายไปเเล้ว ขืนมันอยู่อีกห้าวิมันตายเเน่!

ผมจะส่งมันไปเยี่ยมยมโลกเลย!

"เหอะ ไม่เเปลกใจทำไมไอ้เเว่นนี่เเม่งถึงหื่น เพราะอยู่ร่วมร้านเดียวกันนี่เอง"

​"เห้ยน้องเปา"

คนเเบบเขาพูดดีด้วยกัดลิ้นดิ้นตายซะยังดีกว่าบอกให้ ขนาดคนในร้านตัวเองยังดูเเลหรือคุมไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าผมจะดีตอบ

เเละยิ่งชื่อเสียงในเเง่ลบมันกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยเเบบนี้ผมคงปล่อยให้ไอ้พลูมันหลงใหลเขาไม่ได้อีกต่อไป

"ใครน้องพี่ ผมอั่งเปาลูกคนเดียว ไม่มีพี่ชายโว้ย!"