บทนำ
อยากเป็นเมียไหม...
ถอดเสื้อผ้าสิ แล้วมาสนุกกัน
❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥
แค่มาทำงาน ใครเลยจะคาดคิดว่าเธอจะมีคืนเร่าร้อนกับ...สิ่งที่มองไม่เห็น ภารดีหัวใจเกือบวาย เธอถูกลักหลับในคืนแรกที่มาถึงเกาะดาวฤกษ์
และสิ่งลึกลับนั้นก็ดูจะเกี่ยวพันกับหมอแสง...ผู้ชายที่กุมทุกความลับบนเกาะซึ่งเต็มไปด้วยปริศนา
นอกจากความลึกลับแล้ว บนเกาะนี้ยังบันดาลความสุขทางกาย เมื่อใดที่ไฟราคะถูกจุด เมื่อนั้นโลกทั้งใบจะเต็มไปด้วยเสียงกระเส่าเร่ารัก กลายเป็นความลุ่มหลงคลั่งไคล้จนยากจะถอนตัว
คืนแรกก็โดนเล่นงานซะแล้ว แล้วคืนต่อมาล่ะ... ภารดีไม่อยากจะนึก!!
บท 1
บทนำ
ประกาศรับสมัครงานแม่บ้าน รายได้ 6 หลักต่อเดือน ทำงานที่เกาะดาวฤกษ์
คุณสมบัติต้องเป็นสาวสวย บุคลิกดี ไม่มีโรคประจำตัว และโรคติดต่อใดๆ อันนำมาสู่ผู้ว่าจ้าง
ในส่วนนี้ ผู้ผ่านการคัดเลือกจะต้องเข้ารับการตรวจสุขภาพอย่างละเอียด ขอย้ำ...อย่างละเอียด! เพื่อสะดวกต่อการทำงานกับผู้ว่าจ้าง
สุดท้าย ไม่ต้องการคนฉลาด แต่ขอคนอึดทน ว่านอนสอนง่าย ปฏิบัติงานตามคำสั่งของผู้ว่าจ้างได้ทุกเวลาอย่างไม่มีตกบกพร่อง
หากใครเข้าข่ายคุณสมบัติดังนี้ ขอเชิญกรอกใบสมัครได้เลย
ขอให้คุณโชคดี ได้เป็นผู้รับเลือกไปทำงานยังเกาะสวรรค์แห่งนี้
----------------------------------
ตอนที่1
"มาสมัครงานใช่ไหมครับ"
"ค่ะ"
ชายในชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดจนมองไม่เห็นดวงตา เอ่ยถามกับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะสำนักงานของบริษัทจัดหางานแห่งหนึ่ง
มองไปแล้ว สถานที่แห่งนี้ดูอย่างไรก็คล้ายกับโรงพยาบาลขนาดย่อม ผิดก็แต่ ที่นี่มีแต่ผู้ชายสวมชุดสูทดำท่าทางน่ากลัวเดินเพ่นพ่านไปมา ราวกับคอยระแวดระวังภัยอะไรสักอย่างหนึ่ง
แน่นอนว่า หากไม่นับรวมตัวเธอแล้ว ที่แห่งนี้ก็ไม่มีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว!
"ช่วยถอดแว่นตาออกด้วยครับ"
คำสั่งแบบเสียงแข็งๆ เอ่ยมา พร้อมกับมือที่โยนเอกสารไปบนกองกระดาษซึ่งตั้งสุมจนเป็นชั้นสูง
การกระทำนั้นเรียกความสนใจของ 'ภารดี' เธอมองตามกองเอกสารจึงเห็นได้ว่าเป็นข้อมูลประวัติส่วนตัว และผลการตรวจสุขภาพ ถึงจะอ่านศัพท์ทางการแพทย์ไม่ค่อยออก แต่ก็พอเดาได้ล่ะ ว่ามันเป็นผลรายงานที่ละเอียดยิบเลยเชียว
"คุณ...ไม่ได้ยินที่บอกเหรอ"
"คะ?!"
เสียงเข้มๆ นั้นเพิ่มระดับความดังขึ้นมาจนภารดีสะดุ้ง เธอรีบหันมองคนถาม ก่อนจะทันได้เห็นแววตาสีดำลอดผ่านแว่นกันแดด
หญิงสาวใจหายวูบ อดระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่ได้
คนที่นี่น่ากลัวทุกคนเลยหรือไง
ขนาดคนรับสมัครงานยังมีแววตาเหมือนฆาตกรเสียอย่างนั้น
"ถอด"
"อ่อๆ ค่ะ"
ภารดีรีบดึงแว่นสายตากรอบโตออกจากใบหน้า แล้วยืนตัวตรงมองคนที่ขอดูหน้าเธออย่างชัดๆ
สายตาที่มองลอดผ่านแว่นกันแดดกลอกมองไปทั่ว ไม่เพียงแค่หน้าที่ดู เขายังมองจาบจ้วงไปถึงหน้าอกซึ่งซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว
ภารดีก้มมองตามสายตานั่น แล้วต้องย่นหัวคิ้วให้กับกิริยาทรามๆ นั้น เธออยากขึ้นเสียงต่อว่า แต่อีกใจก็รั้งไว้ จะเพราะอะไรเสียอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเดือกร้อนเงิน เธอคงไม่ยอมทนให้ผู้ชายแปลกหน้ามองหน้าอกทะลุเสื้อผ้าอยู่แบบนี้แน่
"โอเคผ่าน เชิญเดินไปทางห้องซ้ายมือ"
ภารดีลอบถอนใจเบาๆ ก่อนจะมองตามมือของผู้ชายคนนี้ไปทางห้องนั้น หญิงสาวรีบก้าวเดินออกมาให้พ้นสายตาน่าเกลียดเมื่อครู่
พอมาคิดดูแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองจะคิดผิดหรือเปล่านะ ที่ตัดสินใจมาสมัครงานที่นี่
ดูเหมือนว่างานแม่บ้านบนเกาะจะมีกลิ่นแปลกๆ เธอรู้สึกได้มาตั้งแต่อ่านโฆษณาเปิดรับสมัครงานแล้ว
วุฒิการศึกษาไม่ต้อง
ความฉลาดก็ไม่ต้องการ
แถมสิ่งที่เป็นคุณสมบัติหลักกับอยู่ที่เป็นคนว่าง่ายยอมทำตามใจนายจ้างได้ทุกอย่างเป็นพอ
อ่อ! ยังมีเรื่องของการตรวจสุขภาพด้วย ที่ดูจะเน้นเป็นพิเศษ
ภารดีเม้มริมฝีปากแน่น เธอชักตงิดใจแล้วกับข้อเสนอด้วยเงินหกหลัก งานแม่บ้านแต่ให้เงินถึงหลักแสน มันจะเป็นงานอะไรได้ ถ้าไม่ใช่...
"คุณภารดี เชิญเข้าห้องตรวจ"
หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากห้องที่เธอนั่งรอ ความคิดร้อยแปดในหัวหยุดลงเดี๋ยวนั้น สายตามองเข้าไปในห้องสีขาวสะอาดตา เห็นเตียงนอนสำหรับคนไข้อยู่กลางห้อง และนอกนั้นก็เป็นอุปกรณ์หลายๆ อย่างตั้งเรียงมากมาย เธอมองไม่ทั่วหรอกว่ามีอะไรบ้าง รู้แค่เพียงว่า ภายในห้องนี้ให้ความรู้สึกชวนน่าขนลุก
"ตรวจเลือดมาแล้วใช่ไหมครับ" เสียงคุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขณะที่เขาก้มอ่านประวัติของเธอไปด้วย
"ค่ะ"
"อ่าา...แต่คุณคงรู้ใช่ไหมครับว่าผลตรวจเลือดธรรมดามันไม่พอกับงานนี้"
ภารดีสบตาคุณหมอทันใด เรื่องตรวจสุขภาพเธอเตรียมตัวมาอย่างดี รู้ว่าผู้ว่าจ้างให้ความสำคัญมากจึงรีบไปตรวจเลือดมาก่อน แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะยังไม่พอ
"ผมต้องตรวจหาเชื้อ HIV ด้วย คุณโอเคนะ"
ภารดีกะพริบตาปริบๆ "ต้องตรวจถึงขั้นนั้นด้วยเหรอคะ"
"ใช่สิครับ เพราะงานนี้นายจ้างเน้นมาเลย" คุณหมอว่าอย่างนั้นก่อนจะพูดขึ้นต่อ "อีกอย่าง คุณต้องตรวจภายในด้วย"
บทล่าสุด
#111 บทที่ 111 ตอนที่17.2 จับมือไปด้วยกัน2 (จบบริบูรณ์)
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#110 บทที่ 110 ตอนที่17.1จับมือไปด้วยกัน1
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#109 บทที่ 109 ตอนที่16.2 ที่สุดของใจ2
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#108 บทที่ 108 ตอนที่16.1 ที่สุดของใจ1
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#107 บทที่ 107 ตอนที่15คำว่ารักจากปากของเธอ🔥🔥
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#106 บทที่ 106 ตอนที่14 ไม่ได้เป็นอะไรกัน
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#105 บทที่ 105 ตอนที่13ผู้หญิงคนนั้น
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#104 บทที่ 104 ตอนที่12.2 คืนนี้อยากรักเมีย2
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#103 บทที่ 103 ตอนที่12.1 คืนนี้อยากรักเมีย1
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026#102 บทที่ 102 ตอนที่11.2 คู่รัก2
อัปเดตล่าสุด: 5/12/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













