ดอกซ่อนกลิ่น

พุทธศักราช ๒๕๐๒

ภายใต้ประกาศสถาปนาอำนาจเด็ดขาด ยุคสมัยแห่งการกวาดล้างได้เริ่มต้นขึ้น เหล่าอันธพาลครองเมือง นักเลงหัวไม้ และเจ้าพ่อบ่อนเบี้ยในพระนครที่เคยผยองพองขน ต่างถูกไล่ล่าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไม่ผิดแผกจากสุนัขจนตรอก

ชุมเสือเมืองกาญจน์ คือที่กบดานสุดท้ายของผู้ที่หนีคดีมาจากพระนคร อีกทั้งยังเป็นเหมือนบ้านหลังสุดท้ายของนกตัวน้อยที่พลัดถิ่น

‘เกศแก้ว’ ถูกพ่อแท้ ๆ และแม่เลี้ยงขายให้คลับแห่งหนึ่ง แต่เนื้อตัวมันมอมแมมจนใครเห็นก็รังเกียจ จึงเป็นได้เพียงเด็กรับใช้ล้างจานเช็ดแก้วขัดส้วมไปวัน ๆ แต่โชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อเขาถูกจับขัดสีฉวีวรรณส่งขึ้นตู้ประมูล และคนที่ทุ่มเงินซื้อเขาไปก็เป็น ‘เสือโชค’ ซึ่งขณะนั้นไม่ได้เปิดเผยตัวตน

‘เสือโชค’ คือหัวหน้าโจรที่หนีประกาศจับของทางการมาจากพระนคร ไอ้โชคเป็นนักเลงมีการศึกษา มองว่าเกศแก้วเป็นเพียงเด็กจรจัดที่ไม่มีค่าพอจะมาเป็นเมียออกหน้าออกตา ยิ่งเขามีปมเกลียดพวกผู้หญิงหากินมาตั้งแต่เด็ก เขาก็ยิ่งทำร้ายจิตใจเกศแก้วสารพัด

“มองอะไรของมึง”

“คือว่าไอ้นั่น… หน้าตามันพิลึกมากเลยจ้ะ”

“ไม่เคยเห็นสิท่า แถวนี้คงไม่นิยม จะบอกให้นะ ไอ้นี่เขาเรียกว่าฝังมุก คนจากพระนครส่วนใหญ่ก็ฝังกันทั้งนั้น”

คำเตือนเนื้อหา 

นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ตัวละคร พฤติกรรม และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นเพียงเรื่องสมมติที่เกิดขึ้นภายใต้อารมณ์และบริบทของสังคมในอดีต ซึ่งอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมและควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

- Classism มีการเหยียดชนชั้น ฐานะ และการดูถูกเหยียดหยามคุณค่าความเป็นมนุษย์

- Domestic Violence มีการใช้ความรุนแรงภายในครอบครัว ทั้งทางคำพูดและการกระทำ

- Abusive Relationship ความสัมพันธ์ที่มีการใช้อำนาจเหนือกว่า บีบคั้น กดดัน และทำร้ายจิตใจ

- Consent มีฉากที่แสดงถึงการยินยอมที่คลุมเครือ หรือการใช้อำนาจบังคับขู่เข็ญ

- Dirty Talk  การใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น และเสียดสีเพื่อให้ตัวละครได้รับความอับอาย

หมายเหตุจากนักเขียน ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาส่งเสริมความรุนแรงหรือการเหยียดชนชั้นในชีวิตจริงแต่อย่างใด พฤติกรรมของพระเอก และตัวละครอื่น ๆ เป็นส่วนหนึ่งของบทบาทตามยุคสมัย เพื่ออรรถรสในการดำเนินเรื่องเท่านั้น