พันธนาการกุหลาบสีเลือด

แสงไฟบนรันเวย์สาดกระทบผิวขาวเนียนของ โรสรินทร์ จนดูเปล่งประกาย พร้อมกับเสียงดนตรีที่ค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้น ขับให้ทุกย่างก้าวของเธอหนักแน่นและเย้ายวนในคราวเดียวกัน เดรสสีแดงเข้มแนบไปกับเรือนร่างอรชร ชายผ้าพลิ้วไหวตามจังหวะการเดินราวกับรู้หน้าที่ของมันดีว่าต้องขับเน้นความงามของเจ้าของร่างกายเพียงใด

เมื่อเดินมาถึงปลายรันเวย์ โรสรินทร์หยุดโพสต์ท่าตามจังหวะที่ถูกกำหนดไว้ ดวงตาคมสวยไล่มองไปตามผู้ชมอย่างมืออาชีพ ก่อนที่สายตาของเธอจะต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงเเถวหน้า

นั่นมัน...

หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นระส่ำราวทะลุออกจากอก ยามเห็นร่างสูงใหญ่ค่อยๆเอนกายเเละจ้องมองเธอด้วยสายตานุ่มลึก เเต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรับรู้ถึงความร้อนเเรงผ่านนัยตาของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

"หมอนี่เป็นใคร ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

โรสรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น พลางลอบสังเกตเครื่องเเต่งกายของอีกฝ่ายก็พบว่าเป็นชุดสูทราคาเเพง อีกทั้งเครื่องหน้าหล่อเหลาเเละเส้นผมสีบลอนด์ทองยังดึงดูดสายตาสุดๆ

ทว่าด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งเเล้วโพสต์ท่าต่อไปอย่างชำนาญ หมุนตัวหนึ่งครั้ง เดินหันหลังกลับไปท่ามกลางสายตาพราวระยับที่จ้องมองตลอดเวลา

กระทั่งการเดินเเบบจบลง เธอจึงเดินกลับเข้าหลังเวทีพร้อมกับเสียงปรบมือดังสนั่นเเละเสียงคำชมอย่างล้นหลาม ใบหน้าสวยคมเปื้อนรอยยิ้มเเม้ในหัวจะเต็มไปด้วยภาพของชายคนนั้นก็ตาม

“โรส ชุดนี้สวยมากเลย” ผู้จัดการสาวสวยเอ่ยชมขณะเดินตามมาไม่ห่าง

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มตอบตามมารยาท มือปลดต่างหูเเละเครื่องเพชรออกอย่างช้าๆ

เเต่เเล้ว...สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง กลีบกุหลาบสีแดงเข้มจัดเรียงอย่างประณีต แตกต่างจากช่ออื่นที่เธอได้รับในคืนนี้อย่างสิ้นเชิง

“มีคนเอามาให้เมื่อกี้ค่ะ แต่เขาไม่ทิ้งชื่อเอาไว้” ทีมงานคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เเตกต่างจากโรสรินทร์ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับการ์ดสีดำใบเล็กที่เสียบอยู่กับช่อดอกไม้เด่นหรา

"คุณเหมาะกับสีเเดงมาก หวังว่าสักวันพวกเราจะได้พบกันอีก"

เพียงเเค่ประโยคง่ายๆกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด นิ้วเรียวสวยกำช่อดอกไม้เเน่นอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำเมื่อหวนไปนึกถึงหน้าของใครบางคน

“แค่คนแปลกหน้าแท้ ๆ …” เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแปลกใจ

“ใครให้มาคะ” เธอถามอีกครั้ง เเววตาคาดหวังว่าจะเป็นใครบางคนที่เธอเพิ่งพบเจอเมื่อครู่ ทว่าทุกคนกลับส่ายหน้าหวืออย่างไร้คำตอบ ทำเอาท่าทางตื่นเต้นเมื่อครู่ถึงกับเหงาหงอยในชั่วพริบตา

"ไม่เป็นไรค่ะ เเต่โรสชอบมาก ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ไงว่าโรสชอบกุหลาบ เเถมหอมมากๆเลยด้วย"

โรสรินทร์ก้มดมช่อกุหลาบด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันก็พลันหายไปในชั่วพริบตา

เพราะตอนนี้ ในหัวขอเธอคิดถึงเเต่เจ้าของช่อกุหลาบเเละใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้น ภาวนาให้เป็นคนเดียวกันเเม้ว่าความจริงเเล้วเเทบจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม

หลายเดือนผ่านไป โรสรินทร์เดินทางไปกลับอิตาลีเเละประเทศไทยเดือนละสองถึงสามครั้ง ทว่าไม่ใช่เรื่องงาน เเต่เป็นการไปเคลียร์ปัญหากับเเฟนเก่าที่ยังตามราวีไม่เลิก

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจขายคอนโดที่ไทยทิ้งเเละตัดสินใจเริ่มต้นใหม่ที่เมืองซิซิลีอย่างถาวร

ให้ตายเถอะ!

ใครจะคิดว่าเมื่อต้องตัดสัมพันธ์กับอีกฝ่ายอย่างถาวรมันจะเจ็บปวดถึงเพียงนี้ สุดท้ายจึงลงเอยด้วยการที่เธอนั่งดื่มอยู่ในคลับเเห่งหนึ่งอย่างเพียงลำพัง

เเก้วเเล้วเเก้วเล่าถูกกระดกลงคออย่างช้าๆ ดวงตาคมหวานซึ้งเต็มไปด้วยหยาดน้ำตารสชาติเค็มปร่า

“ไม่เป็นไร แค่คืนนี้คืนเดียว” เธอบอกตัวเองก่อนปฏิเสธผู้ชายคนคนที่เข้าใกล้ ก่อนตัดสินใจเดินโซซัดโซเซออกมาตามถนนด้วยความมึนเมา

ทว่าด้วยความที่เป็นซอยเปลี่ยวกลางดึก ทำให้รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ อีกทั้งอากาศหนาวเหน็บทำให้เธอต้องกระชับเสื้ื้อโค้ทเเน่น พรูลมหายใจออกมาหนักๆจนเห็นเป็นควันขาวคลุ้งลอยหายไปในอากาศ

ทันใดนั้นเอง... เสียงครางต่ำ ๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของซอยเปลี่ยวด้านหน้า

เธอจึงหยุดชะงักเเละถามออกไปด้วยน้ำเสียงติดสั่นเล็กน้อย สองตาสาดส่องไปทั่วด้วยความระเเวดระวัง หากเเต่หัวใจของเธอเต้นระส่ำไปเป็นที่เรียบร้อย

"คะ...ใครน่ะ?"

ภายใต้แสงไฟถนนที่กระพริบติดๆดับๆ เธอเห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงกำแพงในสภาพโชกเลือด กลิ่นสนิมคาวคลุ้งเเม้จะอยู่ห่างจากเธอหลายเมตรก็ตาม

“คุณ…ไหวไหม” เธอถามเสียงสั่น ขยับเข้าไปใกล้อย่างลังเล

ทว่าในวินาทีที่มือของเธอแตะไปที่แขนเขา โลกทั้งใบก็พลิกกลับอย่างรวดเร็ว เเผ่นหลังกระเเทกกำเเพงจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ด เเต่สิ่งที่ทำให้เธอร้องไม่ออกก็คือความเย็นเฉียบของโลหะที่จ่ออยู่บริเวณลำคอต่างหาก

".....!!"

“อย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มต่ำกระซิบใกล้ใบหู กลิ่นเหงื่อเเละกลิ่นเลือดทำให้ร่างกายของเธอเเข็งทื่ออย่างไม่อาจขยับเขยื้อน

"ฉะ...ฉันเเค่จะช่วย"เธอตอบเสียงสั่น ดวงตาสองข้างเบิกโพลงจนน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะขยับเข้ามาใกล้ ใกล้มากพอที่เธอจะเห็นเสี้ยวหน้าเเละสายตาสีน้ำทะเลของเขาได้อย่างชัดเจน

วินาทีนั้นหัวใจของเธอก็เต้นกระหน่ำมากขึ้นกว่าเดิม จากความหวาดกลัวกลายเป็นความสับสนอย่างปิดไม่มิด

"คุณ...คุณคือ..."

"......"ชายหนุ่มจ้องเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์

“ดูเหมือนคุณจะจำผมได้ ยินดีที่ได้เจอนะครับ สีเเดงเหมาะกับคุณมาก”

อึ่ก!

ภาพดอกกุหลาบเเละการ์ดสีดำผุดขึ้นมาในหัวทันที ดวงตาของเธอกลอกไปมาจนอีกฝ่ายกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่คาดฝันว่าชายที่เธออยากเจอมาโดยตลอดจะเป็นคนเดียวกับเจ้าของดอกไม้จริงๆ

ทว่า...ทำไมต้องมาเจอกันในสถาณการณ์นี้ด้วยนะ ในตรอกเเคบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเเละอากาศหนาวเหน็บจนเธอเเทบขาดใจ