รักฝังเขี้ยว

Seong-gong

High School, Busan, South Korea 

มหาวิทยาลัยซองกง

เมืองปูซาน ประเทศเกาหลีใต้

“เอาล่ะ เริ่มทำข้อสอบได้”

สัญญาณการเริ่มทำข้อสอบดังมาจากหน้าชั้นเรียน

วันนี้อาจารย์ซูอึนมาคุมสอบแทนอาจารย์ยูซองที่เป็นอาจารย์ผู้สอนรายวิชาประวัติศาสตร์ชาติเกาหลี

ซึ่งถึงแม้มันจะเป็นแค่การสอบเก็บคะแนนย่อย

แต่ทุกคนก็มีความตั้งใจในการทำข้อสอบเต็มที่

“ฮ้าววว”

อาจจะยกเว้นฉันเอาน่ะนะ...

ฉันยกมือขึ้นมาปิดปากระหว่างหาวพลางใช้มืออีกข้างพลิกกระดาษข้อสอบขึ้นมาอ่าน

อ่านผ่านๆ ไปไม่กี่ข้อก็ถึงกับถอนหายใจ

พยายามนึกพลางหมุนแท่งดินสอสองบีไปมาระหว่างที่จินตนาการถึงบทเรียนในหนังสือตามที่ได้ทบทวนมาตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อหาคำตอบ

เหอะ!

ใช่เสียที่ไหนกันล่ะ เมื่อคืนฉันมัวไปแต่นอนดูซีรีส์จนดึกดื่น

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่นาฬิกาปลุก นั่นหมายความว่าฉันยังไม่ได้นอนเลยต่างหาก

หงุดหงิดตัวเองชะมัด ทั้งที่อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะเปิดหนังสืออ่านผ่านๆ ตาสักหน่อย

แต่ก็นั่นแหละ พอเปิดดูผู้ชายในซีรีส์ปุ๊บ

ความตั้งใจทั้งหมดที่เคยมีก็หล่นหายไปตอนไหนก็ไม่รู้

“อย่าคิดว่าอาจารย์ไม่เห็นนะคุณปาร์คโฮซู”

ฉันสะดุ้งเฮือก

ก่อนจะต้องลอบผ่อนลมหายใจออกทางปากเบาๆ เมื่อคนที่ถูกตักเตือนเมื่อครู่ไม่ใช่ฉัน

เพราะฉันชื่อ ‘ลีซารัง’

ต่างหาก

“คุณซารัง”

อุ้ย!

คราวนี้เป็นชื่อฉันไม่ผิดแน่

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์ซูอึนนิดหน่อย

ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาดุๆ ของเธอแล้วสะบัดหัวเบาๆ

พยายามบอกตัวเองว่าต้องรีบตั้งสติอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่ฉันแค่รู้สึกตาลายน่ะ

อ่านข้อสอบไม่ออกเพราะมองเห็นโจทย์ซ้อนกันไปมา

โอ๊ย

ทำไมมันง่วงแบบนี้กันนะ!

“บ้าจริง”

ฉันรำพึงรำพันกับตัวเองพลางสะบัดหัวไปมาอีกรอบ กะพริบตาอยู่หลายครั้งก็แล้ว

ขยี้ตาเบาๆ ซ้ำๆ ก็แล้วเพื่อปรับการมองเห็น หวังจะให้มันกลับมาเป็นปกติโดยเร็ว

แต่มันกลับไม่ดีขึ้นเลย ไม่ว่าจะวิธีไหนฉันก็ยังอ่านโจทย์ไม่ออก

ไม่ว่าจะพยายามเพ่งมองยังไงข้อความที่เห็นมันก็ยังซ้อนกันราวกับหมึกเปื้อน

มิหนำซ้ำตัวหนังสือเหล่านั้นก็ยังจางและพร่าเบลอ

ฟึ่บ!

“เฮ่ย

อุ้ย ขอโทษค่ะ คือว่าอาจารย์คะ”

“อาจารย์จะแจ้งให้อาจารย์อาจารย์ยูซองทราบถึงเรื่องที่คุณพยายามจะทุจริต

แล้วจะให้เขาเป็นคนตัดสินโทษของคุณเองก็แล้วกันนะคุณซารัง”

อาจารย์ซูอึนพูดกับฉันหลังจากที่เธอยึดข้อสอบและกระดาษคำตอบของฉันไป

“แต่ฉันไม่ได้ทุจริตนะคะ”

ฉันรีบปฏิเสธ

“อาจารย์เห็นคุณนั่งกะพริบตาอยู่หลายครั้งแล้วค่ะ

อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วอาจารย์จะดูไม่ออก”

“แต่ฉันแค่...”

“แล้วก็ไม่ต้องมาอ้างว่าตาลายล่ะ

หรือจะแก้ตัวว่าไม่สบาย บอกก่อนว่าคำแก้ตัวพวกนั้นมันใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ

อาจารย์เห็นคุณนั่งหาวมาตั้งแต่ก่อนที่อาจารย์จะแจกข้อสอบแล้ว

ดูท่าว่าเมื่อคืนคงจะดื่มหนักล่ะสิ ถ้าง่วงมากอาจารย์ว่าคุณกลับไปพัก

อย่ามาทำลายสมาธิคนอื่นที่เขาอดหลับอดนอนอ่านหนังสือเพื่อมาสอบ”

บ้าเอ๊ย!

ฉันรู้สึกง่วงก็จริง แต่มันคนละเรื่องกับการพยายามทุจริตนี่นา

อีกอย่างที่ฉันกะพริบตาบ่อยนั่นมันเพราะฉันรู้สึกตาลายจนอ่านข้อสอบไม่ออกต่างหาก

“อาจารย์คะ”

ฉันพยายามที่จะอธิบายอีกรอบ

“เชิญ

เพื่อนๆ ต้องการสมาธิในการทำข้อสอบ ถ้าคุณมีปัญหาอะไร

เอาไว้ไปอธิบายกับอาจารย์ยูซองเองก็แล้วกัน”

อาจาย์ซูอึนพูดกับฉันเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของอาจารย์ทางด้านหน้าชั้นเรียน

คว่ำชุดข้อสอบและกระดาษคำตอบของฉันไว้บนโต๊ะทันที

อะไรกันนะ!

ฉันถอนหายใจอย่างรู้สึกหงุดหงิด

ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัวพร้อมกับก้มหัวขอโทษเพื่อนร่วมคลาสที่ฉันเสียมารยาททำให้พวกเขาต้องเสียเวลาและเสียสมาธิ

จำใจต้องลุกขึ้นยืนเพราะรู้ตัวดีว่าอธิบายไปก็คงไม่มีประโยชน์

ยิ่งพูดก็มีแต่จะยิ่งเสียเวลาและทำให้คนอื่นต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

ตุ้บ!

“ซารัง” ‘กงจู’

เพื่อนสนิทของฉันร้องเรียกเมื่อฉันเดินเซไปชนเข้ากับโต๊ะของเธอทางด้านหลังเข้าอย่างแรงจนเกือบล้ม

โชคดีที่ฉันประคองตัวเองเอาไว้ได้ทันเวลา

“ไหวมั้ยคุณลีซารัง

คราวหน้าคราวหลังถ้ารู้ว่ามีสอบก็ไม่ควรจะดื่มจนดึกดื่นนะ”

ปั๊ดโธ่เว้ย

เมื่อคืนฉันไม่ได้ดื่ม!

ฉันแย้งในใจ

แต่ไม่ได้คิดจะพูดออกไป

ทำได้แค่ถอนหายใจทิ้งแล้วหันไปกลอกตาใส่ยัยกงจูอย่างรู้กันก่อนจะตั้งสติแล้วเดินออกมาจากห้องอีกรอบ

ฟุ่บ!

แต่เดินยังไม่ทันจะพ้นโต๊ะของยัยกงจูมาด้วยซ้ำ

สองขาของฉันก็อ่อนแรงจนทรงตัวไม่อยู่ ล้มลงไปซะเฉยๆ แบบที่ฉันเองก็ไม่ทันจะตั้งตัว

นี่ฉันเป็นอะไรนะ

ทำไมอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกหน้ามืดเวียนหัวแบบนี้