รักลวงใจ นายแสนเลว

...แด่เธอ ...คนที่สอนให้รู้จักความรัก และความเจ็บปวด...

Chapter 1

DJ Dabble V

ควันบุหรี่สีขาวพุ่งออกจากปากบางที่เคลือบด้วยลิปสติกเนื้อแมทสีแดงก่ำลอยขึ้นไปบนฟ้า ดวงตาคู่สวยเหม่อมองตามควันสีขาวจนมันค่อย ๆ จางหายไปในอากาศด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย กลิ่นวนิลาที่ยังคงอบอวนในปากช่องมันช่างหอมหวน และชวนหลงใหล

...อยากให้ความรู้สึกแบบนี้หายไปเหมือนควันบุหรี่นี้จัง

ร่างบางในชุดเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็กปักเลื่อมสีทองเต็มตัวความยาวเสื้อเผยให้เห็นเอวเล็กกิ่ว และหน้าท้องแบนราบ ส่วนด้านล่างเป็นกางเกงรัดรูปสีดำ เธอบี้บุหรี่ที่เหลือไม่ถึงครึ่งลงกับที่ทิ้งบุหรี่ข้าง ๆ ร่างเล็กหุ่นแซบเอนตัวพิงที่ผนัง และค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

“ทำไมต้องวนเวียนกลับมาเจอกันด้วยนะ” ริมฝีปากอวบอิ่มเอื้อนเอ่ยราวกับจะถามคำถามนี้กับใครบางคน ซึ่งคำตอบ... มันคงไม่มี

“เฮ้อ...”

จมูกโด่งรั้นพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมาเพื่อระบายความอึดอัดที่มีในใจ เปลือกตาคู่สวยที่แต่งแต้มด้วยอายชาโดว์สีเข้มปิดลงอีกครั้งพร้อมกับศีรษะเล็กที่พิงลงบนกำแพงซีเมนต์

...เมื่อ 3 ปีก่อน

ลำคอระหงถูกพาดเกี่ยวด้วยสร้อยทองคำขาวเส้นเล็กโดยคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง มือบางเอื้อมมาลูบที่จี้รูปตัว R ที่มีเพชรเม็ดเล็กฝังอยู่

ริมฝีปากหนากดลงบริเวณซอกคอขาวก่อนจะพูดขึ้น ‘ใส่ติดตัวไว้นะ มันเป็นตัวแทนของโรม’

เด็กสาวคลี่ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ มือหนาของเด็กหนุ่มจับที่ไหล่มนทั้งสองข้างพลิกคนตัวเล็กในชุดนักเรียนมัธยมปลายให้หันมาสบตาเขา

‘ค่ะ’

สายตาสีดำนิลคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตแสนหวาน เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีคนนี้มีเรื่องกังวลใจอยู่อย่างหนึ่ง และเธอก็รับรู้ได้ผ่านแววตาคู่นั้น

‘มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?’ เธอถามอย่างสงสัย

เขาชั่งใจอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้นเพื่อให้เด็กสาวคลายกังวล ‘...นิดหน่อยน่ะ’

มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมากุมแก้มนุ่มเอาไว้ นิ้วหัวมือเกลี่ยเบา ๆ ที่แก้มสีระเรื่อนั้น

‘ถ้าโรมไม่อยู่... ดื้อดูแลตัวเองด้วยนะ’ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแฝงด้วยอะไรบางอย่าง

‘โรมจะไปไหนคะ’

‘…แค่พูดเผื่อไว้น่ะ เดี๋ยวโรมก็ต้องไปเรียนต่อแล้ว’ เขายิ้มเล็กน้อย

จริงสิ

เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้ อีกสองเดือนเขาก็จะจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้วนี่นา ต่อไปก็คงได้เจอกันน้อยลง ...พอคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้เด็กสาวลมหายใจสะดุด

‘แล้วไม่คิดจะกลับมาหาเค้าบ้างหรือไง’ เสียงหวานเปี่ยมไปด้วยความน้อยใจ

‘...ต้องกลับมาอยู่แล้ว… แต่อาจจะนานหน่อยนะ กว่าจะปิดเทอม’

เด็กสาวระบายยิ้มโล่งใจไปอีกเปราะหนึ่ง อย่างน้อย... ช่วงเวลาปิดเทอม เขาก็จะกลับมาหาเธอแน่

ริมฝีปากหยักได้รูปแตะเบา ๆ ที่แก้มนุ่มอีกข้าง ลากไล่มาจนถึงริมฝีปากสีแดงเชอร์รี่ก่อนจะครอบครองมันอย่างโหยหา เขาบดคลึงมันด้วยจังหวะที่เนิบช้า ปากเล็กที่นุ่มราวกับมาสเมลโล่ทำให้เขาเสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ขาเรียวเล็กขึ้นคร่อมตักแกร่ง จนช่วงล่างเสียดสีกัน กระโปรงถลกขึ้นมากองบนเอวคอดเผยให้เห็นต้นขาเรียวเล็ก มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อแขนตุ๊กตาของสาวน้อยที่นั่งคร่อมเขาอยู่ จากนั้นสอดเข้าไปใต้บราเซียสีชมพูกอบกุมเนื้อเต่งตึงฟอนเฟ้นตามแรงปรารถนาที่พุ่งสูงจนคนตัวเล็กแอ่นอกรับด้วยความวาบหวามก่อนจะผละจูบที่แสนร้อนแรงออก

‘อืม... เค้าหายใจไม่ทัน’

‘หึ’

เด็กหนุ่มมองใบหน้าเล็กสีระเรื่อที่ก้มงุดด้วยความเขินอาย เขาเก่งเหลือเกินเรื่องปลุกปั่นความรู้สึกของเธอ

‘อยากกินดื้อจังเลย’

เด็กหนุ่มกระซิบข้างหูเล็กแล้วใช้ปลายลิ้นตวัดหยอกล้อติ่งหูจนคนตัวเล็กต้องร่นคอหนี เขาควักท่อนเอ็นที่ผงาดเต็มที่ถูไถไปกับกลีบกุหลาบที่มีแพนตี้จิ๋วกั้นอยู่ ถึงกระนั้นก็เรียกเสียงครางกระเส่าจากเธอได้เป็นอย่างดี

‘อ๊ะ อืม... โรม’

‘ว่าไงครับ... หืม…’

ปากหนากระตุกยิ้มอย่างย่ามใจที่คนตัวเล็กบนตักจิกเล็บลงบนต้นคอหนามันบ่งบอกว่า เธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว เขาผลักเธอให้นอนลงบนเตียงหนานุ่ม แล้วสลัดสิ่งกีดขวางทุกอย่างบนตัวเขาและเธอออกอย่างรวดเร็วจนในที่สุดสองร่างก็เปลือยเปล่า

ร่างสูงทาบทับร่างเล็ก กดจ่อส่วนปลายแท่งร้อนกับดอกไม้สีแดงสดก่อนจะถอนออกทำอยู่ซ้ำ ๆ หลายครั้ง

‘อื้อ... อย่าแกล้ง...’

‘งั้นโรมขอนะครับ ที่รัก’

ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันพร้อมกับพยักหน้าช้า ๆ เป็นเชิงอนุญาต

ปึก!

‘อ้า~/อื้ม!’

ท่อนเอ็นแข็งพุ่งเข้าไปในโพรงเนื้อที่เล็กแคบอย่างรวดเร็วตามแรงอัดสะโพกที่คนตัวสูงกระแทกเข้าไปจนสุดลำ

‘อืม... ยังแน่นเหมือนครั้งแรกเลย…’

มือเล็กเอื้อมมาปิดปากหนาไม่ให้พูดเรื่องน่าอายออกมา เขาไม่จำเป็นต้องบอกเธอทุกเรื่องก็ได้นี่

จุ๊บ