ลวงรักเมียแต่ง

  มือเรียวพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นห้องอย่างน่าเวทนา ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เนื่องจากถูกทำร้ายมาอย่างแสนสาหัส

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกมินตรา~"หญิงสาวชุดเดรสรัดรูปสีดำยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปกระชากผมเธอขึ้นมา

กึก!

"อะฮึก! คุณรสาอย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ฉันกลัวแล้วฮือๆ "มินตรายกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างไร้ทางสู้

"กลัวอย่างนั้นเหรอ! ทำไมตอนเจอกันครั้งแรกถึงไม่พูดแบบนี้ล่ะหื้ม~"

เพียะ!

รสาตวัดมือเข้าไปที่ใบหน้าสวยเต็มแรง จนร่างของมินตราล้มลงไปนอนราบกับพื้น

"ฮึก~ฉันไปทำอะไรให้คุณ ทำไมคุณถึงมาทำร้ายฉันแบบนี้! "ความเจ็บปวดทำให้ความอดทนของมินตราขาดผึ่ง

"เธอแย่งคู่หมั้นฉัน! ใครหน้าไหนที่ยุ่งกับของของฉัน มันต้องเจอแบบนี้! "รสาตอบกลับอย่างเครียดแค้น

"ฉันไม่เคยแย่งติณมาจากคุณเลย! คุณต่างหากล่ะที่มาทีหลัง! "มินตราโพล่งเสียงดัง เธอและติณภพรักกันมานาน ก่อนที่แม่ของเขาจะจับหมั้นกับผู้หญิงใจร้ายคนนี้เสียอีก

ความโกรธเคืองที่มินตรากล้าตอกหน้าเธอ ทำให้รสาตบเข้าไปที่ใบหน้าสวยแบบไม่ยั้งมือ

เพียะ!! เพียะ!!

"ปากเก่งนักนะ! ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าต่อจากนี้ไป...เธอยังปากเก่งอยู่หรือเปล่า..."เรียวปากสวยเคลือบด้วยลิปสติกสีแดง ฉีกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

"คุณจะทำอะไรฉัน? "มินตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี ร่างบางสั่นสะท้านปานเจ้าเข้า ความกลัวมากมายเพิ่มทวีคูณ เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนห้าคนกำลังยืนมองเธอที่หน้าประตูด้วยสายตาหื่นกระหาย

"เดี๋ยวก็รู้เองจ้ะ...พวกแกเข้ามาได้แล้ว~"

"ว้าว~ผมรอเวลานี้มานานแล้วครับเจ้านาย~"ชายร่างยักษ์เดินเข้ามาพร้อมกับยกมือวาดที่ปากหนาอย่างน่าสยดสยอง

"จัดการกับมันได้ตามใจชอบ...อ่อ~ถ้าเสร็จแล้ว...ฆ่ามันทิ้งซะ! "รสาสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ขอให้สนุกนะจ๊ะสาวน้อย~” ร่างบางหันมายิ้มให้มินตรา ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องไป...

"ฮึก! ไม่นะ... ติณ...ติณคุณอยู่ไหน ช่วยมินตราด้วยฮือๆ!! "มินตราใช้แรงที่มีอยู่อันน้อยนิด ขยับตัวถอยหนีเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนอย่างน่าสงสาร

ชายฉกรรจ์หนึ่งในห้าคนไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าไปลากมินตราแล้วโยนขึ้นเตียงทันที

พรวด!! ตุบ!!

“กรี๊ด!! ฮึกๆ อย่าทำอะไรฉันเลยนะฮือๆ!!” มินตรากรีดร้องราวกับคนสติแตก มือเรียวยกขึ้นไหว้เหล่าชายฉกรรจ์เพื่อร้องขอชีวิต

"มาม๊ะสาวน้อย~มาเป็นเมียพี่ซะดีๆ รับรองน้องต้องติดใจเลยล่ะจ้ะฮ่าๆ "มือหยาบกร้านของชายฉกรรจ์ลูบไล้ต้นขาเนียนอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะฉีกทึ้งเสื้อหญิงสาวจนขาดวิ่น เผยให้เห็นบราเซียสีหวาน

แควก!!

"กรี๊ดดด!! "

“แม่เจ้าโว้ย ไม่ไหวแล้วโว้ย ฉันขอก่อนแล้วกัน~”

“โธ่ลูกพี่! ผมก็ไม่ไหวแล้วนะ จัดพร้อมกันเลยดีกว่าฮ่าๆ” อกสวยปรากฎเด่นตรงหน้า เหล่าชายฉกรรจ์ร่างยักษ์รีบถาโถมเข้ามาซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างตายอดตายอยาก

"กรี๊ดดด!! อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะออกไป๊!! "มินตราดีดดิ้นอย่างขยะแขยง ดวงตากลมโตสองคู่นองไปด้วยน้ำตา ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

"ฮึกๆ ติณช่วยมินตราด้วย ฮือออๆ! "หญิงสาวสะอื้นไห้เรียกหาคนรักให้มาช่วย...จนวินาทีสุดท้าย...

"ติณ...ติณคะ!"

"คะ...ครับ!"เสียงของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ติณภพหลุดออกจากภวังค์อันแสนเลวร้ายนี้ได้สักที

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ รสาเห็นคุณนั่งทำหน้าเครียดมาได้สักพักแล้ว? "รสาเอ่ยถามคู่หมั้นด้วยความเป็นห่วง

"เปล่าครับๆ ...รสาอิ่มแล้วหรอ?"ติณภพพยายามกักเก็บความโกรธแค้นไว้ให้ได้มากที่สุด เวลาอยู่ต่อหน้าผู้หญิงเลือดเย็นคนนี้ทีไร เขามักจะกลับไปคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ตลอด

"อิ่มได้สักพักแล้วค่ะ ว่าแต่ติณไม่หิวบ้างหรอ รสาไม่เห็นติณแตะอาหารเลยสักคำ"

"แหม~แค่ได้มาดินเนอร์กับรสาทุกวันแบบนี้...ผมก็อิ่มใจแล้วล่ะครับ~"มือแกร่งยื่นไปกุมมือหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะแสร้งทำเสียงหวานหยดย้อยให้เธอตายใจ

เมื่อเจอชายหนุ่มที่หลงรักหยอดคำหวานใส่ ใบหน้าสวยก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นไม่เป็นระส่ำ

"เอ่อ...รสาว่าเรากลับบ้านกันดีมั้ยคะ ติณทำงานมาเหนื่อยๆ จะได้กลับไปพักผ่อนไง~"ความเขินอายทำให้รสาชอบเบี่ยงประเด็นหนีทุกครั้ง

"หึ~ก็ได้ครับ"ติณภพแค่นหัวเราะเชิงเกลียดชังในลำคอ เขาก็ได้แต่คิดในใจว่าเมื่อไหร่หญิงสาวจะเลิกตีหน้าซื่อเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวานสักที ทั้งที่ความเป็นจริงเธอมันโหดร้ายยิ่งกว่าสัตว์....

21.00 น.

เสียงรถยนต์ดับลงที่หน้าคฤหาสน์หลังโต รสาจึงหันมาฉีกยิ้มหวานให้กับว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคต

"รสาไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะ"รสากำลังจะก้าวขาลงจากรถต้องหยุดชะงัก เมื่อมือแกร่งของติณภพยื่นไปดึงรั้งแขนเรียวให้กลับมานั่งลงที่เดิม

“เดี๋ยวก่อนครับ~”

"คะ? "รสาเอียงคอถามติณภพด้วยใบหน้าสงสัย ไม่นานใบหน้าคมคายก็เคลื่อนจมูกลงมาฝังที่แก้มใสฟอดใหญ่

ฟอด~

เมื่อเจอชายหนุ่มรุกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว หัวใจดวงน้อยเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ

"เมื่อไหร่จะถึงวันแต่งงานของเราสักที ผมไม่อยากอยู่ห่างรสาแม้แต่วินาทีเดียวเลยนะครับ~” ตาคมจ้องมองหญิงสาวด้วยความรัก ทั้งที่ข้างในจิตใจนั้นแสนเกลียดชัง

“อดทนรออีกนิดนะคะ อีกไม่กี่เดือนเอง~” ท่าทางน่ารักของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวตกหลุมรักมากขึ้นไปอีก

“เฮ้อ~ผมจะพยายามอดทนรอนะ”

ใช่! ตอนนี้เขาพยายามอดทนมาก อดทนรอที่จะแก้แค้นเธอมานาน เขาต้องทนเสแสร้งแกล้งรักเธอนักหนาเพื่อให้เหยื่อตายใจ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าการโดนคนที่รักหักหลัง มันคงสนุกน่าดู

ฟอด~

“ฝันดีนะครับ สุดที่รักของผม~” ใบหน้าคมก้มลงไปฝังจมูกที่แก้มนวลอีกฟอด รสาหน้าร้อนฉ่าไปด้วยความเขินอาย

"ฝันดีเช่นกันค่ะ รสารักติณนะคะ จุ๊บ~” เรียวปากบางรีบเคลื่อนไปประทับที่แก้มสากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเปิดประตูรถลงไปด้วยความเหนียมอาย

ติณภพมองตามหลังหญิงสาวอย่างชอบใจ

"ดี~รักฉันให้มากๆ ...แล้วเธอจะได้รู้ว่า...ความสุขบนขุมนรกมันเป็นยังไง..."ปากหยักเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ...