วิศวะเสือสิ้นลาย

Organ part

08.00 น.

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

Organ part

"หางานใหม่? ออร์แกนเดือนนี้แกเปลี่ยนงานไปสองงานแล้วนะ" แทมป์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อฉันมาปรึกษาเรื่องหางานใหม่

ช่วยไม่ได้นี่ ก็ยังดีกว่าเปลี่ยนอาทิตย์ล่ะงานเหมือนเมื่อก่อน

ฉัน ออร์แกน ผู้หญิงซุ่มซ่ามผู้สร้างหายนะให้กับทุกคน ฉายาคนดวงซวยที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ใช้ชีวิตอย่างดิ้นรนไปวัน ๆ เพื่อความอยู่รอด

ได้โอกาสเรียนมหา’ลัยจากทุนการศึกษานั้นนับว่าเป็นเหนือหัวเสียด้วยซ้ำ ทว่าค่าใช้จ่ายก็มากเกินกว่าจะหาไหว ฉันจึงต้องแยกร่างทำหลายอย่างเพื่อหาเงินประทังชีวิตพร้อมกับดูแลป้าที่ป่วยบ่อย ๆ

"ทำร้านเขาแทบเจ๊งขนาดนั้นจะให้กอดขาอ้อนวอนขอโอกาส ไม่น่าอายไปหน่อยเหรอ เค้าไม่เอาด้วยหรอกแค่นี้ก็รู้สึกผิดจะตายแล้ว"

"แต่แกไม่ได้ซวยเพราะความซุ่มซ่ามนะออร์แกน"

"ให้พูดใหม่"

"หมายถึงบางครั้งแกก็ไม่ได้ซวยเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง" แทมป์แก้คำให้ใหม่เพราะเมื่อกี้มันออกจะพูดเกินจริงไปนิด

"ช่างมันเถอะ หางานใหม่ดีกว่า ถ้ายังไม่ตาย งานก็ยังสามารถหาได้อะนะ เออแต่เขาก็ต้องรับด้วยนี่หว่า ตาย ๆ ประวัติการทำงานยิ่งฉิบหายอยู่ด้วย แกพอมีงานอะไรให้เค้าทำบ้างปะ ไม่เอาผับบาร์อะไรพวกนี้นะ เค้าแพ้แอลกอฮอล์ และก็ไม่อยากกลับบ้านดึกด้วย" ฉันพยายามที่จะเลี่ยงทำงานเสริมในผับบาร์ จะเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟก็ขอบายก่อนดีกว่า

นอกจากจะเกิดมาซวยแล้วยังเป็นคนที่ป่วยง่ายอีก แค่นอนดึกยังเป็นไข้ได้ เพราะงั้นอะไรที่เลี่ยงได้ก็ควรจะเลี่ยง

"เขียนนิยายไง ขายดีเลยหนิ"

"ยังไม่มีพล็อตใหม่ ตอนนี้ปั่นอันเก่าอยู่ต้นฉบับยังไม่เสร็จ"

"เออ...จริงด้วย!ลงประกวดดาว-เดือนดิ มีเงินรางวัลด้วยนะผู้ชนะอะ"

"ถึงจะเรียนนิเทศแต่ไม่ได้แปลว่าเค้ากล้าแสดงออกนะ เค้าต้องไปแข่งขันกับใครหลายคนถ้าแพ้มาก็ไม่ได้ไรเหมือนเดิม" ฉันพูดพลางยู่ปากเล็กน้อยอย่างเซ็ง ๆ

คาดว่าแทมป์คงเริ่มรำคาญ เสนออะำรมาฉันก็ไม่เอาไม่ทำอยู่อย่างนั้น

"งั้น...จริงสิ!ออร์แกนสนใจทำงานกับพี่คนนี้ไหม เห็นว่าเขารับสมัครพี่เลี้ยงเด็กอะ เงินโคตรดี"

"แต่เค้าต้องมาเรียนด้วยนะ จะอยู่ดูแลเด็กได้ตลอดเวลาไหมก็ไม่รู้อีก"

"ก็...ลองติดต่อขอรายละเอียดก่อนดิ"

"ก็ได้ ๆ พี่เขาชื่อไรอะ"

"พี่…พี่ซีโน่!" จู่ๆแทมป์ก็ตะโกนเรียกชื่อของเขาคนนั้นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืนกวักมือเรียกใครบางคนที่ยืนอยู่หลังฉัน

ฉันรีบหันหลังไปมองก็พบว่าเป็น...เขาคนนั้นจริง ๆ ซึ่งกำลังเดินมาที่โต๊ะของเราตอนนี้ด้วย!

เขา…คนที่ฉันเคยรัก

เขา…คนที่ฉันเคยทุ่มเท

เขา…คนที่เคนทำลายหัวใจฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี

"น้องชอบพี่!"

"หา?"

"น้องจะตามจีบพี่!ช่วยให้โอกาสน้องเถอะนะคะ"

"หึ ครับ ระวังใจพังล่ะ รับผิดชอบความรู้สึกตัวเองด้วย"

คนให้โอกาสก็คือเขา

คนที่ทำร้ายฉันก็ยังเป็นเขา

"พอเถอะ ยังไงพี่ไม่ชอบน้อง ไปชอบคนอื่นเถอะครับ "

"ทะ..ทำไมล่ะ...แล้วที่ผ่านมา..."

"เพราะพี่ก็ไม่ชอบน้อง ที่ผ่านมาพี่แค่รักษาน้ำใจ พี่มีคนที่ชอบแล้ว ขอโทษนะ"

"น้องไม่มีโอกาสเลยใช่ไหม..."

"ครับ...พี่ขอโทษ"

"ใจร้ายจัง”