วุ้นวุ่น

บทที่ 1 บทนำ

         ในยามพลบค่ำของวันทำงาน บริเวณหน้าร้านขนมหวานริมถนนพหลโยธิน ใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร คลาคล่ำไปด้วยรถรามากมายที่กำลังเดินทางกลับบ้าน มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดส่งผู้โดยสารตรงหน้าร้าน เป็นสาวน้อยนักศึกษาปี 1 ในวัย 19 ปี ที่กำลังลงจากรถอย่างเหม่อลอย จนเกือบจะโดนรถมอเตอร์ไซค์ที่ขึ้นมาวิ่งบนทางเดินเท้าชนเข้า ยังดีที่คนขับมอเตอร์ไซค์คันนั้นเบรกได้ทัน ก่อนจะผรุสวาทคำหยาบด่าทอว่าไม่ดูตาม้าตาเรือ แล้วรีบขับมอเตอร์ไซค์หนีไปทันที วันวิวาห์ไม่สนใจเพราะเรื่องที่เธอกำลังเผชิญมันหนักหนาพอแล้ว

         เธอเปิดประตูร้านขนมหวานเข้าไปก็เจอมารดากำลังขะมักเขม้นกับการนับเงิน จึงเอ่ยทักทายให้ท่านรู้ตัวว่าเธอกลับมาถึงบ้านแล้ว

         “แม่คะ วุ้นกลับมาแล้วนะคะ”

         “จ้ะ”

         อรวรรณเงยหน้าขึ้นจากกองเงินรายได้ของวันนี้ตอบบุตรสาว ก่อนจะมองตามหลังวันวิวาห์ที่เดินเข้าหลังร้านไปด้วยสายตาเป็นห่วง ทำไมลูกของเธอถึงได้ดูเศร้าสร้อย หมดอาลัยตายอยากแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของเธอกันแน่!

         วันวิวาห์เดินขึ้นห้องนอนส่วนตัวของเธอทันที แล้วฟุบตัวลงกับที่นอนปล่อยน้ำตาที่เก็บกลั้นไว้ให้มันไหลออกมาด้วยความเสียใจ สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ ทำไมโชคชะตาถึงได้ส่งบททดสอบอันแสนสาหัสมาให้เธอเร็วขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปแล้ว

         “วุ้นลูก หนูเป็นอะไร บอกแม่ซิ”

         อรวรรณที่เข้ามาในห้องนอนของบุตรสาวแล้วเห็นวันวิวาห์มัวแต่ฟุบหน้าร้องไห้ โดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง จึงเข้าไปกอดปลอบ ความรู้สึกของคนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกเสียใจก็เสียใจตามไปด้วยไม่ต่างกัน

         “ฮึก...ฮือ...”

         วันวิวาห์กอดมารดาไว้แน่น ร้องไห้อยู่กับอกของท่านอย่างรู้สึกผิด ถ้าท่านรู้เรื่องของเธอต้องเสียใจมากแน่ๆ เธอเป็นลูกที่แย่ แล้วจะเป็นแม่ที่ดีได้อย่างไร!

         “แม่อยู่ตรงนี้กับหนูนะลูก มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้แม่ฟังได้ แม่พร้อมรับฟังปัญหาของลูกเสมอ ไม่ว่าเรื่องมันจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหนก็ตาม เราจะผ่านปัญหานั้นไปด้วยกันนะลูก”

         อรวรรณเอ่ยปลอบลูกสาวคนเดียวที่เอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จา พลางลูบหลังปลอบโยนให้ลูกใจเย็นลง พักหลังๆ เธอเห็นลูกดูซึมๆ คิดว่าอาจจะเครียดเรื่องเรียนมาตลอด ตอนนี้เธอคิดว่าไม่ใช่แล้วล่ะ

         “วุ้น...ฮึก...ขอโทษค่ะแม่”

         วันวิวาห์ผละตัวออกจากอกอุ่นของมารดา พลางใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แต่มันก็ยังคงไหลไม่หยุด แล้วเอาแต่พร่ำขอโทษมารดาอย่างรู้สึกผิด

         “วุ้นทำตัวไม่ดี วุ้นทำให้แม่ผิดหวัง”

         “ไม่ว่าวุ้นจะเป็นยังไง หนูก็ยังเป็นลูกของแม่ แม่อภัยให้ลูกได้เสมอ หนูมีปัญหาอะไรบอกแม่มาเถอะ เราจะได้ช่วยกันแก้ไข แม่รักหนูมากนะลูก เรามีกันอยู่สองคนแค่นี้ ไม่ควรต้องมีเรื่องปิดบังกันนะลูก”

         อรวรรณพยายามปลอบโยน ไม่ว่าลูกจะเจอเรื่องราวเลวร้ายอะไรมา แม่คนนี้ก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ และพาลูกเดินไปข้างหน้าด้วยกันอย่างเข้มแข็งให้ได้

         “วุ้น...ท้องค่ะแม่”