สามีมังกร

"ลงนามในข้อตกลงการหย่าร้างนี้และไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับเฟลิซิตี้พรุ่งนี้"

William Lu เงยหน้าขึ้นและเห็น Rebecca Zhang แม่บุญธรรมของเขาขว้างกระดาษสองแผ่นต่อหน้าเขาด้วยความรังเกียจ

หญิงสาวสวยหน้าซีดยืนอยู่ข้างหลังเธอ

เธอเป็นภรรยาของวิลเลียม เฟลิซิตี้ ไป่

ทุกคนในเมืองเคน่ารู้เกี่ยวกับเธอ

เธอได้รับพรด้วยความงามที่โดดเด่น แต่การแต่งงานของเธอนั้นด้อยกว่าและต่ำต้อย

ทุกคนใน Qena City รู้ว่าเธอแต่งงานกับผู้ชายที่ไร้ค่า

เมื่อเห็นว่าเฟลิซิตี้เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ใจของวิลเลียมก็เจ็บปวด มือของเขาสั่นเมื่อเขาหยิบใบหย่า

ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง

เมื่อเฟลิซิตี้เห็นวิลเลียมรับข้อตกลง สีหน้าของเธอก็มืดลงและเธอก็เบือนหน้าหนี

เธอเลิกกับสามีซึ่งปกป้องเธอมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา

“วิลเลียม ฉันยังจำได้!”

"เมื่อสิบปีที่แล้ว ในคืนที่หิมะโปรยปราย..."

“คุณแต่งตัวด้วยผ้าขี้ริ้วและถือไม้เท้าอยู่ในมือ คุณไม่รู้จักฉัน แต่เพื่อปกป้องฉัน คุณถูกสุนัขจรจัดกัดทั่วร่างกาย แต่คุณปฏิเสธที่จะถอยกลับ”

“การใช้ไม้เป็นดาบ เธอกลายเป็นอัศวินของฉันในชุดเกราะส่องแสง!”

“ตั้งแต่นั้นมา ฉันเริ่มชื่นชมคุณ”

"คุณคือฮีโร่ในใจฉัน"

“ฉันยังจำความกล้าหาญของคุณได้ แล้วคุณล่ะ?

"ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา คุณสูญเสียความกระตือรือร้นและความกล้าหาญไปหมดแล้ว..."

“ดูตัวเองตอนนี้สิ คุณพูดเบา ๆ ทุกวัน คุณยังปฏิเสธที่จะตอบโต้ทุกครั้งที่ฉันตีหรือดุคุณ คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า”

“ฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้เลย...”

“ฉันรอคุณมาสิบปีแล้ว แต่คุณก็ทำให้ฉันผิดหวังมาสิบปีเช่นกัน”

“ถ้าเพียงแต่คุณยืนกรานและคัดค้านเอกสารการหย่าร้างในวันนี้!”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะมอบตัวเองให้กับคุณตลอดชีวิตที่เหลือของฉัน!”

"น่าเสียดายที่คุณไม่ได้..."

“คุณไม่กล้าแม้แต่จะรักษาภรรยาของคุณไว้”

“บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าเราจบกันที่นี่...”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟลิซิตี้ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และหันหลังเดินจากไป

อย่างไรก็ตาม รีเบคก้ามองวิลเลียมด้วยความรังเกียจ รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

10 ปีที่แล้ว ลูกสาวที่โง่เขลาของเธอช่วยชีวิตเด็กเร่ร่อนคนหนึ่งและยืนกรานให้เขาอยู่บ้าน ตั้งแต่นั้นมา เด็กก็อยู่ในบ้านของพวกเขามาสิบปีแล้ว

ลูกสาวของเธอถึงกับพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ทุกคนยอมรับเด็กคนนี้ เมื่อสามปีที่แล้ว ในที่สุดเธอก็แต่งงานกับเขา

ข่าวดังกล่าวทำให้เกิดความรู้สึกไปทั่วทั้งเมืองเคนา

ตระกูลไป่ซึ่งหลายคนนับถือเพราะความงามของเฟลิซิตี้ กลายเป็นตัวตลกเพราะเรื่องนี้ ตั้งแต่นั้นมา ครอบครัวก็ไม่สามารถฟื้นจากมันได้

เจ้าแม่แห่งเมืองได้แต่งงานกับชายไร้ค่าที่ยากจน

เรื่องตลกนี้แพร่ระบาดในเมืองเคนามาเป็นเวลาสามปีแล้ว

ในที่สุดลูกสาวของเธอก็เข้าใจ

ตราบใดที่ลูกสาวของเธอหย่ากับผู้ชายคนนี้ เธอจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมือง Qena ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ของเธอ

Fernando Lin ผู้ซึ่งไล่ตาม Felicity มาเป็นเวลานาน ดูเหมือนจะเป็นผู้สมัครที่ดี ครอบครัวของเขาร่ำรวยและมีอำนาจ เมื่อเร็ว ๆ นี้ตระกูลไป๋ยังได้ขอความช่วยเหลือจากตระกูลหลิน

ฮิฮิ...

“เซ็นสิ! ลูกสาวของฉันกำลังออกเดทกับเฟอร์นันโด ลิน พรุ่งนี้” รีเบคก้าสาปแช่งร่างที่ไม่เคลื่อนไหวของวิลเลียม

วิลเลียมถอนหายใจและยกเลิกข้อตกลงการหย่าร้าง เขาพูดอย่างเย็นชาว่า "ขอเวลาฉันสักครู่ ฉันกำลังทำซุปให้เฟลิซิตี้"

รีเบคก้ามองดูวิลเลียมอย่างดูถูกเหยียดหยาม ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้มักจะทำหน้าบูดบึ้ง ราวกับว่าเขาไม่ได้เอาจริงเอาจังกับตระกูลไป๋เลย

มีเพียงเฟลิซิตี้เท่านั้นที่ทำให้เขายิ้มได้

"คุณคิดว่าคุณเป็นใคร!"

“ลงชื่อเลยดีกว่า!”

รีเบคก้ากระตุ้นอีกครั้งแล้วออกจากครัว

หลังจากที่พวกเขาจากไป วิลเลียมก็ยิ้มอย่างขมขื่น และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา

เขามองไปที่หม้อต้มน้ำซุป และดวงตาของเขากำลังลุกไหม้

“เฟลิซิตี้ รู้ไหมว่าทำไมฉันไม่ต่อสู้หรือตอบโต้มาหลายปีแล้ว...”

“เพราะคุณป่วย”

“ร่างกายของคุณอ่อนแอ ดังนั้นคุณจะไม่ถูกยั่วยุ”

“คุณมักจะป่วยตอนสิ้นเดือน และมันก็เหลือทนสำหรับคุณทุกครั้ง”

“ฉันก็เลยทนไม่ได้ที่จะกวนคุณไปอีก...”

“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันใส่สมุนไพรลงไปในหม้อซุปนี้ทุกเดือน เธอคงอยู่ได้ไม่เกินสิบห้าปี...”

“อีกแค่ปีเดียว นายจะหายดีแล้ว”

“น่าเสียดาย แค่ปีเดียว...”

“ทำไมถึงให้เวลาฉันอีกปีไม่ได้ล่ะ”

“คุณผิดหวังในตัวผมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ตัวตนที่แท้จริงของฉันคือสิ่งที่เธอยังไม่รู้!”

“เพราะประโยคเดียวของคุณ เพราะคุณบอกว่าคุณต้องการเพื่อน ฉันจึงอยู่เคียงข้างคุณมาสิบปี!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของวิลเลียมก็ปวดร้าวอย่างยิ่ง

แต่คราวนี้โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและขมวดคิ้วเล็กน้อย

มันเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ปรากฏเป็นเวลาสิบปี

เป็นไปได้ไหมที่ครอบครัวของเขา...

“สวัสดี” วิลเลี่ยมตอบทันที

ที่ปลายสายมีเสียงเก่าและเศร้า “นายน้อย ท่านผู้เฒ่าเสียชีวิตเมื่อคืนนี้…”

คำพูดของเขาเหมือนเสียงฟ้าร้อง และวิลเลียมก็ตกตะลึง

“ท่านปู่ ท่านเสียชีวิตแล้ว…” วิลเลียมคร่ำครวญในใจ

วิลเลียมเกิดในตระกูลขุนนางที่มีทักษะการรักษาที่มีชื่อเสียง พวกเขาเป็นตระกูลลูจากทางเหนือ

พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตก่อนเวลา เขาถูกคนอื่นในครอบครัวอิจฉาและเกลียดเพราะความสามารถของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

ปู่ของเขาเป็นคนเดียวที่เทิดทูนเขา

แต่ในท้ายที่สุด เพื่อที่จะทำให้เขาปลอดภัยไปตลอดชีวิต ปู่ของเขาแกล้งทำเป็นตายของวิลเลียม และส่งเขาออกจากบ้านที่เป็นพิษ เขาต้องการให้เขาปลอดภัยจากการเมืองที่เป็นอันตรายและแรงจูงใจซ่อนเร้นในครอบครัว

ในคืนแรกที่เขาเดินไปตามถนนก็พบกับเฟลิซิตี้ เด็กสาวที่ทำให้ใจเขาปวดร้าวมานานแสนนาน...

“คุณชาย ท่านผู้เฒ่าคอยดูแลคุณอย่างเงียบๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขายังได้ฝึกฝนพลังเพื่อคุณ และยังมีจดหมายที่เขาต้องการส่งถึงคุณด้วย ฉันจะไปรับคุณเดี๋ยวนี้” ชายในโทรศัพท์พูดอย่างเขินอาย

วิลเลียมตกลง หลังจากวางสาย เขาก็นั่งลงกับพื้นโดยตรง

“คนที่พาฉันขึ้นบ่าบ่อยๆ และชอบเอาตอซังของเขามาแทงที่ใบหน้าเล็กๆ ของฉัน…”

“ใครแอบเข้ามาในห้องของฉันตอนกลางดึก สอนทักษะการรักษาให้ฉัน แล้วมาเคาะหัวฉันทุกครั้งที่ฉันหลับ…”

“คุณปู่ไปแล้ว...”

วิลเลียมไม่ได้สังเกตว่าใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา

จนกระทั่งควันหนาและกลิ่นอาหารไหม้ลอยมาทำให้ความสนใจของวิลเลียมตื่นขึ้น

“ไม่นะ ซุปไหม้แล้ว!”

วิลเลียมลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็สายเกินไป

ในเวลานี้ รีเบคก้ารีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอก ปิดจมูกของเธอแล้วตะโกนว่า "ไอ้บ้า! แกเสียสติไปแล้วเหรอ? แกพยายามจะเผาบ้านให้พังและล้างแค้นตระกูลไป๋เหรอ!"

“ทำไมหัวใจคุณถึงได้แย่จัง”

“เฟลิซิตี้ต้องตาบอดแน่ๆ ที่จะแต่งงานกับคุณ!”

“เซ็นข้อตกลงการหย่าตอนนี้! ฉันรอไม่ไหวแล้ว!”

ข้างหลังรีเบคก้า ดวงตาของเฟลิซิตี้มืดมน แต่เธอไม่พูด

“วิลเลี่ยม ฉันไม่รู้มาก่อนว่านายจะเสียน้ำตาได้เหมือนกัน..”

“คุณร้องไห้เพราะชะตากรรมของเราจบลงแล้วเหรอ?”

"น่าเสียดายที่มันไม่มีประโยชน์"

“สิบปีแล้ว เธอเข้าใจความรู้สึกและความตั้งใจของฉันไหม”

“สิ่งที่ฉันต้องการให้คุณหลั่งเพื่อฉัน ไม่ใช่น้ำตาแห่งความขี้ขลาดและหมดหนทาง”

“สิ่งที่ฉันต้องการจากคุณคือความกล้าหาญและความเต็มใจที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อฉัน!”

“ถ้าคุณกล้าที่จะอยู่เพื่อฉัน ฉันจะยอมตายเพื่อคุณ...”

“คุณไม่เข้าใจ...”

วิลเลี่ยมเริ่มเว้นระยะห่าง...

ความเจ็บปวดของการสูญเสียและคำพูดที่เย็นชาแทงหัวใจของวิลเลียมอย่างรุนแรง!

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวแล้ว!

สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เขาเงยหน้าขึ้นมองที่รีเบคก้าและเฟลิซิตี้

หนึ่งในนั้นดูเย่อหยิ่งและโหดเหี้ยม!

อีกคนเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ความอ่อนโยนสิบปีกลายเป็นความสิ้นหวัง!

"ฉันไม่สนใจครอบครัวแบบนี้!"

“อย่าเสียใจไปเลยดีกว่า!”

"ปู่ของฉันเป็นคนเดียวในโลกที่รักและหวงแหนฉัน"

“ฉันไม่ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากคุณ จากนี้ไป ฉันจะเดินบนเส้นทางนี้คนเดียว!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ วิลเลียมก็ลุกขึ้นยืน หยิบใบหย่าบนโต๊ะแล้วเซ็นชื่อ!

หลังจากลงนามในเอกสาร เขาเหลือบมองเฟลิซิตี้อีกครั้งและเดินออกจากครัวโดยไม่หันกลับมามอง!

สายตาของเขาทำให้เฟลิซิตี้ตกใจ

แววตาของเขา...

เย็นชาและหยิ่ง!

เขาดูเหมือนหมาป่าเดียวดายที่บาดเจ็บแต่ดื้อรั้น!

เมื่อเห็นเขาก้าวออกไปอย่างก้าวกระโดด เฟลิซิตี้คิดว่าเธอเห็นภาพลวงตา!

ราวกับว่าความเฉยเมยในดวงตาของเธอพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขาราวกับลูกศร ปล่อยให้มันเปื้อนเลือด!

ราวกับว่าทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้เขาเศร้าโศกและเจ็บปวดอย่างมาก

สายตาของเขาและรูปร่างของเขา!

มันดูเหมือนกับเมื่อสิบปีที่แล้วเมื่อวิลเลียมช่วยเธอและหันหลังกลับ!

แต่ตอนนี้ ไม่ใช่ร่างกายของเขาที่ได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นหัวใจของเขา...

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ น้ำตาของเฟลิซิตี้ก็ไหลออกมาและเธอก็รีบไปที่ประตู!

เมื่อรีเบคก้าเห็นเฟลิซิตี้ไล่ตามวิลเลียมด้วยความเสียใจ เธอจึงสาปแช่งเสียงดังและไล่ตามลูกสาวของเธออย่างโกรธจัด

ที่ประตูเฟลิซิตี้เห็นวิลเลียมที่เยือกเย็นและหยิ่งผยอง

ดูเหมือนเขาจะรออะไรบางอย่าง...

เขากำลังรอให้เธอเกลี้ยกล่อมให้เขาอยู่ต่อหรือไม่?

เฟลิซิตี้ต้องการเข้าใกล้เขา แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกท้อแท้ เธอถอยหลังหลังจากก้าวเข้ามาหาเขา

ทำไมเธอต้องขอให้เขาอยู่...

“การตัดความสัมพันธ์ของเรา ดีกว่าการเกลียดชังกันต่อไป จากนี้ไปเราจะแยกจากกัน และในที่สุดเราก็มีความสุข…” เฟลิซิตี้คิดในใจ

รีเบคก้ารีบวิ่งไปหาพวกเขาและดุวิลเลียมว่า "เจ้าช่างจองหองนัก! กล้าดียังไงมาทำท่าทีแบบนี้กับเรา เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เจ้ากินและดื่มของพวกเรา แม้ว่าครอบครัวไป่ของเราจะเลี้ยงสุนัข มันก็รู้วิธี ขอบใจนะ แต่งงานแล้วยังให้ของขวัญแต่งงานไม่ได้ ลูกสาวฉันพูดอะไร กล้าดียังไงมาเอาโชว์นี้ต่อหน้าฉัน”

เมื่อเห็นว่าแม่ของเธอยังไม่ยอมเลิกรา เฟลิซิตี้ก็รีบลุกขึ้นและพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ

อย่างไรก็ตาม รีเบคก้าเยาะเย้ยและพูดว่า “เฟลิซิตี้ คุณบอกไม่ได้หรือว่าเขาเป็นคนแบบไหน คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเขากำลังจะจากไป เขาเป็นคนดีไร้ค่าไม่มีเงินเลย เขาจะไปไหนได้? เขาจงใจแสร้งทำเป็นสงสารที่จะได้รับความเห็นใจจากคุณ”

“ฉันเคยเห็นผ่านเขามานานแล้ว!”

เฟลิซิตี้ทนไม่ได้ที่จะเห็นวิลเลียมถูกดูหมิ่นและไม่ยอมตอบโต้ เธอสำลักและพูดว่า “แม่ หยุดเถอะ คุณรู้ว่าเขาหมดเงินแล้ว เราควรแยกทางกันเองดีกว่า คุณมีเงินในกระเป๋าไหม คุณช่วยให้เขาหน่อยได้ไหม…”

รีเบคก้ามองวิลเลียมผู้เงียบงันด้วยดวงตาสีแดง เธอรู้สึกมีความสุขมาก!

“สิบปี หลังจากทนเขามาสิบปี ในที่สุดก็ถึงจุดจบ!”

“ฉันจะปล่อยให้ผู้ชายคนนี้อดตายบนถนนโดยไม่มีเงิน!”

“เขาควรจะรู้ว่าถ้าไม่ใช่สำหรับเราและครอบครัวไป๋ เขาก็คงจะดีกว่าหมาจรจัดตามท้องถนน!”

เมื่อเห็นว่ารีเบคก้าปฏิเสธที่จะช่วยวิลเลียมเป็นครั้งสุดท้าย เฟลิซิตี้ก็ถอนหายใจและหันกลับไปรับเงิน

สายตาของรีเบคก้าเปลี่ยนไปอย่างเคร่งขรึม เธอรีบดึงเฟลิซิตี้กลับมา

เมื่อสิ้นสุดสายตา ก็มีเส้นสีดำปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

"เฟลิซิตี้ ดูสิ นั่นโรลส์-รอยซ์ แฟนธ่อมเหรอ ฉันเคยเห็นมันครั้งแรก มันสวยมาก!"

“ฉันสงสัยว่าเศรษฐีคนไหนกำลังขับมันอยู่ ถ้าได้ขึ้นรถก็จะเป็นคู่ที่ลงตัว - สาวสวยที่นั่งอยู่ในรถหรู เธอควรจะใช้ชีวิตแบบนี้เข้าใจไหม?”

อย่างไรก็ตาม สายตาของเฟลิซิตี้จับจ้องไปที่วิลเลียม เธอไม่แม้แต่จะมองไปที่รถหรู

ทันใดนั้น รีเบคก้าก็ร้องออกมา!

Rolls-Royce มาหยุดที่หน้าประตูของพวกเขา!

จู่ๆ รีเบคก้าก็ตื่นเต้น!

“ฉันรู้! คงจะเป็นเฟอร์นันโดที่มารับคุณเพื่อทานอาหารเย็นใต้แสงเทียน!”

“ฉันบอกเขาไปวันนี้ว่าคุณจะหย่ากับมันอย่างไร้ประโยชน์ เขาคงจะมีความสุขมาก”

“ฉันไม่นึกเลยว่าครอบครัวเขาจะรวยขนาดนี้ เฟลิซิตี้ วันดีๆ ของคุณกำลังจะมาถึง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเฟลิซิตี้ก็เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด

แม่ของเธอไปไกลเกินไป

วิลเลียมยังคงอยู่ที่นี่ เธอจงใจพูดคำเหล่านี้เพื่อทำให้วิลเลียมอับอายมากยิ่งขึ้น!

รีเบคก้าพ่นลมหายใจเมื่อสังเกตเห็นว่าดวงตาของเฟลิซิตี้อยู่ที่วิลเลียม จากนั้นเธอก็หยิบเงินกองหนึ่งและมอบให้วิลเลียมโดยตรง!

“บ้าเอ้ย! ฉันจะถือว่าฉันเหยียบอึและเสียเงินไป 1,000 หยวน!”

"การให้เงินแก่ขอทานนั้นดีกว่าให้เงินเขา!"

“อย่างน้อยขอทานก็รู้วิธีขอบคุณ!”

“ไปให้พ้น! คุณได้ยินฉันไหม ลูกสาวของฉันกำลังจะออกเดทกับแฟนคนใหม่ของเธอ”

คนขับสวมถุงมือสีขาวยืนอยู่ข้างรถ จากนั้นเขาก็เปิดประตูและทักทายวิลเลียมด้วยท่าทางที่เคารพ

เมื่อเห็นท่าทางนี้ รีเบคก้าก็ผลักเฟลิซิตี้ไปทางรถอย่างตื่นเต้นและเร่งเร้าให้เธอรีบไป

ในทางกลับกัน วิลเลี่ยมมีเงินพันหยวนอยู่เต็มมือ ทันใดนั้นเขาก็เยาะเย้ย

“เงิน...” เขาคิดในใจ

"ทุกอย่างในโลกนี้มีไว้เพื่อเงิน"

"และทุกคนต่อสู้ดิ้นรนในโลกนี้เพื่อเห็นแก่เงิน"

"เงินไม่มีอะไร!"

"ฉันมีเงินเกินพอ!"

"ฉันมีพลังที่สามารถพิชิตโลกได้!"

“เปล่าหรอก ฉันไม่สนใจหรอก!”

"ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือปู่ของฉัน และ..."

"การแก่เฒ่ากับคนที่ฉันรัก..."

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ วิลเลียมก็เยาะเย้ยและจู่ๆ ก็ฉีกธนบัตรในมือของเขา!

ธนบัตรสิบใบถูกโยนขึ้นไปในอากาศ และเศษฝอยก็ร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างช้าๆ

เขาเดินไปที่รถ เมื่อรีเบคก้ากำลังจะตำหนิเขา เธอเห็นฉากที่น่าตกใจอย่างยิ่ง!

คนขับโค้งคำนับวิลเลียมด้วยความเคารพ

วิลเลี่ยมเปิดประตูขึ้นรถโดยไม่หันกลับมามอง!