เศรษฐีนีสาวเอาคืน

บทที่ 1

โอวหยานนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองดูครอบครัวบ้านไป๋ตรงหน้า ความรู้สึกซับซ้อน

เดิมทีโอวหยานเป็นคุณหนูใหญ่ของบ้านไป๋ แต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ครอบครัวบ้านไป๋ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แล้วพบว่าเลือดของโอวหยานไม่ตรงกับครอบครัวบ้านไป๋

โอวหยานไม่ใช่คนบ้านไป๋!

ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำให้ทุกคนตกใจ

ครอบครัวบ้านไป๋เริ่มค้นหาลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา และไม่นานก็พบลูกสาวแท้ๆ ที่พลัดหลงไปคือไป๋มู่เหยา

พ่อแม่แท้ๆ ของโอวหยานก็พบตัวแล้ว คนที่อ้างว่าเป็นพ่อแม่ของโอวหยานโทรมาที่บ้านไป๋ บอกว่าจะรับโอวหยานกลับบ้าน

ดังนั้น มื้ออาหารตรงหน้าคงเป็นมื้อสุดท้ายของโอวหยานที่บ้านไป๋แล้ว

พ่อบุญธรรมของโอวหยาน ไป๋เจิ้นไห่ ตักอาหารให้โอวหยาน “กินเยอะๆ นะ ไม่แน่ว่าถึงที่นั่นแล้วจะไม่ได้กินอาหารดีๆ แบบนี้อีก…”

ในโทรศัพท์เมื่อวาน ไป๋เจิ้นไห่ทราบว่า พ่อแม่แท้ๆ ของโอวหยานอยู่ในที่ที่ยากจนมาก และทั้งสองคนไม่มีงานทำ

คาดว่าโอวหยานกลับไปที่พ่อแม่แท้ๆ แล้ว ชีวิตคงจะลำบากมาก

แต่โอวหยานวางตะเกียบลง ใบหน้าสงบนิ่งพูดว่า “ฉันอิ่มแล้ว”

เธอลุกขึ้นเดินออกไป แผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวและสง่างาม ดูเหมือนจะไม่มีความอาลัยอาวรณ์ต่อบ้านนี้เลย

สวีอ้ายฉินไม่พอใจทันที “ยัยเด็กตายด้านนี้ ไม่รู้จักบุญคุณเลย! พ่อของเธอกลัวว่าเธอกลับไปที่พ่อแม่แท้ๆ แล้วจะไม่ได้กินของดีๆ!”

“แม่ ใจเย็นๆ นะ พี่สาวคงไม่อยากกลับไปที่ชนบท ตอนนี้ใจของเธอคงกำลังวุ่นวาย…”

คนที่พูดคือไป๋มู่เหยา ลูกสาวแท้ๆ ที่บ้านไป๋ตามหากลับมา

เมื่อวานเธอแอบฟังพ่อแม่พูด รู้ว่าโอวหยานมีครอบครัวที่แย่มาก ไม่เพียงแต่พ่อแม่ไม่มีงานทำ บ้านยังมีพี่ชายห้าคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน และยังมีคุณย่าที่ป่วยหนัก…

ภาระครอบครัวสามารถคาดเดาได้!

ความรู้สึกเหนือกว่าของไป๋มู่เหยาลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปส่งเธอ!”

ที่โต๊ะอาหาร ไป๋เจิ้นไห่ตำหนิสวีอ้ายฉินด้วยสายตา “อย่างน้อยครั้งหนึ่ง เยี่ยนเยี่ยนก็เคยเป็นลูกของเรา!”

“เหอะ…” สวีอ้ายฉินหัวเราะเยาะ “ฉันแค่คิดว่า หลายปีที่เราถือว่าเด็กตายด้านนี้เป็นสมบัติ ทำให้เหยาเหยาต้องทนทุกข์ทรมานข้างนอก หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงด้วยมีด…”

โอวหยานเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบกระเป๋าบนโซฟา เตรียมตัวออกจากบ้านนี้

ไป๋มู่เหยาตามมาทันที “พี่สาว วันที่หนึ่งตุลาคมเป็นงานหมั้นของฉันกับเกาหยาง เธอจะมาหรือเปล่า?”

ในแววตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ในน้ำเสียงกลับปิดไม่มิดความภูมิใจและการอวด

ทุกคนรู้ว่าบ้านไป๋และบ้านเกามีสัญญาหมั้นหมาย

ถ้าไม่ใช่เธอที่ถูกไป๋เจิ้นไห่ตามกลับมา คนที่จะหมั้นกับเกาหยางในวันชาติก็คือโอวหยาน

“เกาหยางเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมมากนะ เขาดีกับฉันมาก…ถ้าไม่ใช่เพราะฉันถูกพ่อแม่ตามกลับมา คนที่หมั้นกับเขาก็คือพี่สาว! พี่สาว เธอจะไม่โกรธฉันใช่ไหม?”

โอวหยานยิ้มบางๆ “ขอบคุณเธอ ที่ทำให้ขยะมีที่ไป”

อะ?

อะไร??

“ฉันกำลังคิดจะทิ้งเขาไปที่สถานีรับขยะอยู่พอดี ไม่คิดว่าจะมีคนมารับเร็วขนาดนี้”

“เธอ เธอ…” ไป๋มู่เหยาตั้งใจจะโกรธ แต่เมื่อเห็นเงาบางคน เธอก็ทำตัวน่าสงสารเหมือนกระต่ายน้อย ตาแดงๆ

สวีอ้ายฉินมาถึงห้องนั่งเล่น พอดีเห็นฉากนี้ ทำให้เธอโกรธ “โอวหยาน! เธอพูดกับน้องสาวเธอแบบนี้ได้ยังไง! ปากเธอทาสารพิษหรือไง?”

“ปากของฉันดีมาก” โอวหยานยิ้มเบาๆ “แต่คุณ ควรไปตรวจตาดู”

อยู่กับดอกบัวขาวนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว ยังไม่เห็นลักษณะดอกบัวขาวของเธอ สายตาไม่ดี!

“เธอ…” สวีอ้ายฉินโกรธจนตัวสั่น

“พี่สาว ฉันเอาสร้อยคอที่พ่อแม่ให้ฉัน ส่งให้พี่สาวนะ ยังไงก็เป็นพี่น้องกัน ครั้งนี้แยกจากกัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก…” ไป๋มู่เหยาลืมความโกรธ วิ่งมาจะจับมือโอวหยาน แต่เมื่อมือของเธอแตะกระเป๋าของโอวหยาน…

วินาทีถัดมา

เหนือความคาดหมายของทุกคน

จากกระเป๋าของโอวหยาน มีสร้อยคอบลูแซฟไฟร์หล่นออกมา!

ทุกคนเห็นฉากนี้ ต่างตกตะลึง

ไป๋มู่เหยาทนไม่ไหวปิดปาก “ทำไมถึง…”

สร้อยคอบลูแซฟไฟร์ที่เธอจะให้พี่สาว ทำไมถึงหล่นออกมาจากกระเป๋าของพี่สาว??

หรือว่า หรือว่า…

โอวหยานยิ้มเบาๆ อะไร นี่จะใส่ร้ายเธอขโมยของหรือ??

“สร้อยคอของเหยาเหยา ทำไมถึงอยู่กับเธอ?” สวีอ้ายฉินไม่เชื่อสายตาตัวเอง รีบเรียก “เจิ้นไห่ มาดูเร็ว เด็กตายด้านนี้จะไปแล้ว ยังกล้าขโมยสร้อยคอของเหยาเหยา…ไม่คิดว่าเราจะเลี้ยงมาหลายปี เลี้ยงหมาป่าขาวตัวหนึ่ง!!”

ไป๋เจิ้นไห่รีบมา เห็นชัดเจน “เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อคุณแม่…” ไป๋มู่เหยารีบไกล่เกลี่ย พูดอย่างมีน้ำใจ “สร้อยคอนี้ฉันจะให้พี่สาว ฉันเอาออกมาเองหรือพี่สาวเอาไปก็เหมือนกัน!”

“เหมือนกันได้ยังไง? เธอให้เขา นั่นเรียกว่ามอบ! เขาเอาไปเอง นั่นเรียกว่าขโมย!” สวีอ้ายฉินโกรธมาก “โอวหยาน เธอไม่เรียนสิ่งดีๆ เรียนเป็นขโมยได้ยังไง!”

“แม่ คุณพูดแบบนี้กับพี่สาวไม่ได้!” ไป๋มู่เหยาหยิบสร้อยคอบลูแซฟไฟร์บนพื้น ส่งให้โอวหยานด้วยน้ำใจ “พี่สาว คำพูดของแม่อย่าเก็บไปคิด ฉันรู้ว่าเธอเอาสร้อยคอนี้ไป เพื่อวางแผนอนาคตใช่ไหม? ได้ยินว่าที่นั่นเงื่อนไขไม่ดี สร้อยคอนี้ อาจจะมีประโยชน์ในอนาคต เธอเอาไปเถอะ!”

บรรดาพี่เลี้ยงทนไม่ไหวพูดขึ้น:

“คุณหนูรอง คุณใจดีเกินไปแล้ว! สร้อยคอนี้มีมูลค่าแสนบาทนะ!”

“นี่คือของขวัญที่ท่านประธานและคุณนายจ้างนักออกแบบมาทำให้คุณ! ทั่วโลกมีเพียงเส้นเดียว!”

“บนสร้อยยังมีชื่อของคุณอยู่!”

“คุณหนูรองชอบสร้อยนี้มาก แต่ตอนนี้กลับยอมเสียสละ ส่งให้คุณหนูใหญ่…”

“คือคุณหนูใหญ่ขโมยเครื่องประดับที่คุณหนูรองรักที่สุด แต่คุณหนูรองไม่โกรธเธอ…”

“เมื่อกี้คุณหนูใหญ่มีท่าทีไม่ดี คุณหนูรองยังใจดีต่อเธอ คุณหนูรองใจดีเกินไปแล้ว!”

…

ไป๋มู่เหยาฟังเสียงชมรอบๆ เธอ เงยหน้ามองด้วยสายตาเข้าใจ “พี่สาวต้องการมันมากกว่าฉัน!”

คนรอบๆ ต่างชมเชย ทนไม่ไหวเปรียบเทียบสองพี่น้อง

ยิ่งเปรียบเทียบ ยิ่งรู้สึกว่าโอวหยานไม่เทียบไป๋มู่เหยา!

นอกจากหน้าตาดีขึ้นหน่อย อย่างอื่น ไม่เทียบไป๋มู่เหยาแม้แต่ปลายนิ้ว!

สวีอ้ายฉินคว้าสร้อยคอจากมือไป๋มู่เหยา พูดด้วยความเจ็บปวด “เธอเป็นเด็กโง่ ที่นั่นเหมือนหลุมดำ ต่อให้สร้อยสิบเส้นก็ไม่เต็ม!”

พูดถึงนี้ สวีอ้ายฉินมองโอวหยานด้วยความรังเกียจ “หลายปีที่เราเลี้ยงเธอจนโต ก็ทำดีที่สุดแล้ว! สร้อยคอนี้เป็นของขวัญที่เรามอบให้เหยาเหยา เธออย่าฝันลมๆ แล้งๆ! ถ้าฉันยังไม่แจ้งตำรวจ เธอรีบไปให้ไกล!”

“แม่!” ไป๋มู่เหยาฟังแล้ว รีบพูด “พ่อแม่แท้ๆ ของพี่สาวไม่มีงานทำ บ้านยังมีพี่ชายห้าคนที่ต้องแต่งงาน และยังมีคุณย่าที่ป่วยหนักต้องให้พี่สาวดูแล…สร้อยคอนี้ขายก็ได้เงินบ้าง พี่สาวต้องการมันมากกว่าฉัน…”

พี่เลี้ยงรอบๆ ต่างซาบซึ้งในความใจดีของไป๋มู่เหยา เธอเข้าใจมาก! ใจดีเกินไป!!

“แม่ ในเมื่อคุณมอบสร้อยนี้ให้ฉัน ฉันก็มีสิทธิ์จัดการ!” ไป๋มู่เหยาดึงสร้อยคืนจากมือสวีอ้ายฉิน ยื่นให้โอวหยานเหมือนของมีค่า “พี่สาว เธอเอาไปเถอะ ฉันไม่โกรธเธอขโมยของ นี่เป็นของที่ฉันจะให้เธออยู่แล้ว…”

โอวหยานเงยหน้ามอง ขนตายาวดำใต้ดวงตาสวย มองไป๋มู่เหยาด้วยความสนใจ

ย้ำเรื่องขโมยอีกครั้ง?

แอ๊บน่าสงสารทำได้แค่นี้หรอ ไม่มีวิธีที่สูงกว่านี้หรือ?