บทนำ
แต่เอ๊ะ คุณลุงโยชิดะบอกว่ามีลูกชายทั้งหมดหกคนเลยเหรอ...หวังว่าพวกเขาคงดีกับเจ้าเอยนะ
บท 1
ตอนที่ 1 เจ้าเอย
ท่ามกลางแสงแดดที่อ่อนตัวลงจากช่วงเวลาบ่ายคล้อยของวัน แลเห็นปลายเท้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งภายใต้การห่อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบสีซีด กำลังไต่เดินไปตามสะพานไม้สองแผ่นที่กว้างประมาณครึ่งเมตรเพื่อข้ามแอ่งน้ำคลำสีดำเข้มส่งกลิ่นแรง แล้วสาวเท้าเดินต่อไปตามทางเดินเล็กๆ นั่น ผ่านบ้านเรือนที่ปลูกติดกันจนอัดแน่นหลังคาแทบขี่ทับกันจนไม่รู้ว่าหลังไหนเป็นของใคร
ใบหน้ารูปไข่ที่ค่อนข้างหวานกว่าผู้ชายทั่วไป ฉายแววเหนื่อยล้าออกมาให้ได้เห็น กระนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ความน่ามองและแรงดึงดูดของเจ้าตัวลดลงแม้แต่นิด
"อ้าว 'เจ้าเอย' ทำไมวันนี้กลับเร็วจังวะ ปกติข้าเห็นกลับค่ำๆ นู้น"
หญิงวัยกลางคนสวมผ้าถุงลายดอกขมวดปมตรงอกร้องทักออกมา ขับให้เด็กหนุ่มผู้ถูกถามจำใจต้องหันไปเอ่ยตอบความ 'หวังดี' นั่น อย่างเสียมิได้
"คือเอยไม่ได้ทำงานแล้วครับ ออกแล้ว"
"อะไรกัน เขาไล่เอ็งออกอีกแล้วงั้นสิ ก็อย่างว่าละน้า เอาเถอะหาใหม่ก็คงไม่ยากหรอก หรือไม่ก็หาผัวรวยๆ สิ อย่างผัวฝรั่งข้าก็ว่าดีนะ หน้าตาแบบเอ็ง ข้าว่าหาได้สบาย"
คนถูกทักไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก นอกจากส่งยิ้มแกนๆ ไปให้ แล้วหมุนกายสืบเท้าให้รวดเร็วเดิมเพื่อตรงไปยังจุดหมายปลายทาง ซึ่งก็คือบ้านของเขานั่นเอง
"อ้าวเจ้าเอย กลับมาแล้วเหรอ ทำไมมาช้าจังล่ะ"
น้ำเสียงของผู้มีศักดิ์เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดคนตัวเล็กพูดขึ้น ขณะที่มือก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บข้าวของในบ้านใส่กล่องกระดาษใบใหญ่ไม่ได้หยุด รอบตัวเธอเต็มไปด้วยกล่องกระดาษสีเดียวกันอยู่หลายอันทั้งยังหลากขนาด แต่ที่พวกมันมีเหมือนกันก็คือด้านบนที่ถูกปิดทับด้วยเทปกาวแล้วก็เท่านั้นเอง
เจ้าเอย ที่เพิ่งทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก กวาดตามองบ้านหลังเล็กที่เคยอยู่มานานด้วยความรู้สึกที่บ่งบอกว่าอดใจหายไม่ได้เหมือนกัน
บ้านหลังรูหนูที่เขาอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิด...จะไม่ได้เห็นมันอีกแล้วสินะ
"แล้วเรื่องงานเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"
"ครับ ลาออกมาแล้ว"
น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัดของคนเป็นลูก ขับให้อมรทิพย์หันมองทันทีอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะถอนลมหายใจคล้ายหนักอกออกมาเมื่อเห็นสีหน้าลูกชายเพียงคนเดียวของตน
"ทำหน้าแบบนั้นเสียดายงั้นสิ เอาน่าเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ เขาขอมาแม่ก็อยากเขาให้สบายใจ"
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับคำคนเป็นแม่แล้วอดน้ำตาซึมออกมาไม่ได้ ก่อนน้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กๆ จะเอ่ยถามออกไป
"นี่เราต้องย้ายออกไปจากที่นี่จริงๆ เหรอแม่"
"เออ มัวพูดมากอยู่ได้ ไปเก็บเสื้อผ้าไป เสียเวลา"
"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับเอย ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"
หนุ่มน้อยว่าเสียงแผ่วพร้อมกับปิดปากอิ่มของตัวเองแน่น ราวกับกำลังจะกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกมา แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาหยดเล็กๆ ที่ไหลออกมาได้เลย
ภาพลูกชายของตัวเองที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้หญิงวัยกลางคนที่ยังแลดูสาว ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก็เริ่มลำเลียงกล่องกระดาษขนาดต่างๆ เข้าเก็บซ้อนกันเอาไว้ยังมุมหนึ่ง ปากก็เอ่ยย้ำกับคนเป็นลูกไปด้วย
"เลิกดึงดรามาแล้วไปเก็บของได้แล้ว เดี๋ยวรถก็มาก่อนพอดี"
"แม่ก็พูดได้สิ อยากไปจากตรงนี้อยู่แล้วนี่ แม่ไม่เสียดายวันเวลาที่เราอยู่ที่นี่เลยรึไง ถึงได้เย็นชาทำหน้าไร้ความรู้สึกแบบนั้นออกมา"
"..."
"แม่ดู ดูความทรงจำของเราในบ้านหลังนี้สิ แม่จะลืมมันลงได้จริงๆ เหรอ แม่จะไม่คิดถึงมันรึไง" เขาว่าแล้วถลาตัวไปยังจุดหนึ่งของบ้าน พร้อมกับผายมือไปมาสลับกับเท้าสะเอวพูดอย่างถือดี
"จำตรงนี้ได้ไหมครับ หลังคาที่มันรั่วจนต้องวิ่งไปหากะละมังมารอง ตอนนั้นเราเหนื่อยและวุ่นวายกันมากแค่ไหน แม่แล้วลืมแล้วเหรอ" ว่าพลางชี้นิ้วเรียวยาวนั่นขึ้นไปยังจุดที่เอ่ยถึงเมื่อครู่
"..."
"แล้วนี่อีก ฝาผนังบ้านที่บางเฉียบขนาดที่ว่าด่ากันในใจ เพื่อนบ้านยังเอาไปนินทาได้เลย แบบนี้แม่จะตัดใจทิ้งมันไปลงเหรอ" ถลาจากจุดก่อนหน้ามาตบแปะๆ ที่ฝาบ้าน มืออีกข้างก็ยกปาดน้ำตาปลอมๆ นั่นราวกับเสียใจซะเต็มประดา
"..."
"แล้วทางเข้าบ้านมานั่นละ ทางเข้าบ้านที่เราต้องเกร็งขาไต่สะพานไม้จนจะเป็นตะคริว เพื่อไม่ให้ตกลงไปในน้ำครำข้างล่าง แม่ลืมบรรยากาศพวกนี้ได้ไงครับ แม่จะทิ้งมันลงได้ไง"
คนเป็นแม่มองลูกชายคนเดียวของตนที่ปิดปากนั่งร้องไห้อยู่ ก็ได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมา สัมภาระชิ้นสุดท้ายถูกจัดเก็บให้เข้าไปอยู่กับเพื่อนอย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่าจะไม่ได้ใช้มันอีก
...และใช่ เธอกับลูกไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว รวมถึงบ้านในความทรงจำหลังนี้ด้วย
ด้วยความที่เธอเป็นม่ายมาหลายปี และใช้ชีวิตอยู่กับลูกชายแค่สองคนมานาน ความรู้สึกของคนเป็นลูกย่อมสำคัญกับเธอมากกว่าอะไร
เดิมทีหล่อนกับลูกใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังที่เล็ก และค่อนข้างซอมซ่อในชุมชนแออัดแห่งนี้มานานหลายปีแล้ว แต่ด้วยว่าช่วงราวเกือบปีที่ผ่านมาเกิดพบรักกับหนุ่มใหญ่รายใหม่เข้าให้อย่างจัง ความสัมพันธ์ในรักครั้งใหม่เป็นไปได้ด้วยดี ตามประสาต่างฝ่ายต่างเป็นหม้ายมานาน จนกระทั่งวันนี้...
วันที่ทางฝ่ายชายตัดสินใจให้เธอไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยในบ้านหลังของเขา กับฐานะคุณอมรทิพย์ ภรรยาคนที่สามของเขา
"เจ้าเอย"
เสียงเรียกชื่อจากคนเป็นแม่ดังขึ้นแผ่วเบาตามมาด้วยอาการถอนลมหายใจ ก่อนที่เธอจะเดินมาหยุดลงใกล้กับคนเป็นลูก แล้ว...
"เอ๊อะ! แม่! หยิกเอยทำไมเนี่ย"
คนหน้าสวยร้องบอกออกมาจากความเจ็บแสบของปลายเล็บผู้เป็นแม่ ที่หยิกหมับมายังต้นแขนเล็กของเขา น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง จากความรู้สึกจริงๆ มิใช่แกล้งเคล้นบีบมันออกมาเหมือนเมื่อครู่
"รำคาญแกไง แหม ทำคร่ำครวญยังกับไม่อยากไปกับฉัน แต่ในใจนี่ไม่ใช่ว่ากำลังกระโดดโลดเต้นแล้วหรือไง"
รอยยิ้มแห้งๆ ของคนโดนจับความรู้สึกได้ส่งไปให้คนเป็นแม่ แต่ก็ไม่วาย อดเถียงต่อตามประสาคนปากไวไม่ได้
"โธ่ แม่ก็พูดไป ใครจะไม่อยากไปละ ในเมื่อมีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่"
"แล้วทำดรามาเพื่อ?"
"ซ้อมแสดงเอาไว้ไง เพื่อได้เข้าคณะในฝัน นี่ถ้าแววเอยได้นะ ไม่แน่แม่อาจมีลูกเป็นดารากับเขาก็ได้ จากที่คิดว่าจบแค่มอหกก็ต้องไปทำงาน กลายเป็นว่าสามีใหม่ของแม่จะส่งเสียเอย แบบนี้มันโชคช่วยชัดๆ "
"เพ้อเจ้อ! เอาให้ได้เข้าเรียนก่อนเถอะ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ก็ไปเก็บของก่อนไป"
หล่อนตัดบทแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างอดเอ็นดูในความสดใสของคนที่ไปนั่งแหมะเก็บเสื้อผ้าของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเสียมิไม่ได้
"แต่แม่ อันที่จริงเราไม่เห็นต้องเก็บเสื้อผ้าอะไรนี่ไปด้วยก็ได้นี่ ก็แค่ให้คุณลุงซื้อให้ใหม่ก็จบ" เจ้าเอยเอ่ยหยอกออกไปด้วยน้ำเสียงสดใสตามประสาคนช่างพูด แต่ก็ถูกคนแม่ดุมาอีกหนึ่งหน
"เหลวไหลน่า แค่นี้แม่ก็เกรงใจเขาจะแย่แล้ว จะไปเรียกร้องเอาอะไรกับเขาอีก"
"แล้วถ้าเขาให้ แม่เอาไหม"
"เอา"
คำตอบที่ได้ดังแทบจะทันที ก่อนที่สองแม่ลูกจะมองหน้ากันนิ่งอยู่เสี้ยววินาที แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนิทสนมตามประสาแม่ลูกที่อยู่กันแค่สองคน
ใบหน้าของแม่ผู้ให้กำเนิดในตอนนี้ ขับให้เจ้าเอยเด็กหนุ่มวัยย่างยี่สิบปี ไม่สามารถหุบรอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจบนใบหน้าได้เลย ท่าทีของคนตรงหน้าที่เห็นชัดแล้วว่าดูมีความสุขแค่ไหน ผ่านแววตาที่ฉายออกมา
"เออใช่ แม่บอกว่าคุณลุงนั่นมีลูกติดเหมือนกันด้วยใช่มั้ยครับ"
"อืม ลูกชายหกคน"
อมรทิพย์เอ่ยบอกเสียงเรียบเพราะไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด จะมีก็แค่กังวลไปบ้างว่าพวกลูกๆ ของเขาจะยิ้มรับเธอในฐานะแม่เลี้ยงรึเปล่าเท่านั้นเอง
"โอ้โห คุณลุงนี่ขยันทำลูกซะจริง ว่าแต่แม่เถอะ คุณลุงเขาอยากจะปั๊มลูกกับแม่อีกรึเปล่า"
สีหน้ากรุ้มกริ่มของคนเป็นลูกที่ส่งมาราวกับจะล้อเลียน ทำเอาหญิงวัยกลางคนอดออกอาการขัดเขินออกมาไม่ได้ แล้วทำกลบเกลื่อนดุคนเป็นลูกให้เก็บข้าวของต่อไป "เพ้อเจ้อน่า รีบเก็บของเถอะ"
คราแรกที่แม่มาบอกว่าคุณลุงขอแต่งงานเขาก็กังวลแทบแย่ ก่อนหน้านั้นได้ยินแม่บอกเขาว่ามีคุณลุงพ่อม่ายร่ำรวย ผ่านการมีภรรยามาแล้วสองคนมาติดพัน ในแต่ละวันเขาจุนเจือช่วยเหลือสองแม่ลูกอย่างดี ผ่านไปนานเข้าถึงกับมาขอแต่งงาน นี่ไม่รู้ว่าไปตกหลุมรักกันท่าไหน แต่ที่รู้ๆ คงเป็นท่าหวาดเสียวพอดู เขาถึงขั้นมารับราชินีสลัมอย่างแม่ไปอยู่ด้วยได้
ไม่นานรถจากสามีใหม่ของคนเป็นแม่ที่ส่งมารับทั้งคู่ ก็มาจอดเทียบท่าถึงชานบ้าน รถสีดำเงายี่ห้อดังขัดกับบรรยากาศของชุมชนแออัดนัก นั่นทำเอาเจ้าเอยอดตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน
"ปะ ไปกัน"
เขายิ้มรับ แล้วเดินตามผู้เป็นแม่ขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย เพื่อก้าวเข้าไปสู่ครอบครัวใหม่ที่คิดว่าคงแสนอบอุ่นและเป็นมิตร โดยที่เด็กหนุ่มไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่าความอบอุ่นที่เขาวาดหวังนั้น
...จะอุ่นจนร้อนระอุกันเลยทีเดียว
บทล่าสุด
#38 บทที่ 38 บทที่ 37 โปรเจคถ้ำมอง
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#37 บทที่ 37 บทที่ 37 เอยเป็นคนเลือกฉัน
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#36 บทที่ 36 บทที่ 36 เด็กเอ็น?
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#35 บทที่ 35 บทที่ 35 นะครับเบบี๋
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#34 บทที่ 34 บทที่ 34 อร่อยจริงเหรอ
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#33 บทที่ 33 บทที่ 33 เจ้าเม่น
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#32 บทที่ 32 บทที่ 32 เพราะรัก
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#31 บทที่ 31 บทที่ 31 เอาเรื่องให้ถึงที่สุด
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#30 บทที่ 30 บทที่ 30 หมดความอดทน
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026#29 บทที่ 29 บทที่ 29 แพ้ถั่ว
อัปเดตล่าสุด: 7/15/2026
คุณอาจชอบ 😍
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
รักไม่หลอก
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
สัญญารักประธานร้าย
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
![ปรารถนาเจ้าเอย [7P]](https://oss.novelago.app/prod/img/cover/7c53e7aca64d43faa4fa06a77634a35d.jpg?x-oss-process=image/format,webp/resize,m_fill,w_240,h_320)












