ปรารถนาเจ้าเอย [7P]

ตอนที่ 1 เจ้าเอย

ท่ามกลางแสงแดดที่อ่อนตัวลงจากช่วงเวลาบ่ายคล้อยของวัน แลเห็นปลายเท้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งภายใต้การห่อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบสีซีด กำลังไต่เดินไปตามสะพานไม้สองแผ่นที่กว้างประมาณครึ่งเมตรเพื่อข้ามแอ่งน้ำคลำสีดำเข้มส่งกลิ่นแรง แล้วสาวเท้าเดินต่อไปตามทางเดินเล็กๆ นั่น ผ่านบ้านเรือนที่ปลูกติดกันจนอัดแน่นหลังคาแทบขี่ทับกันจนไม่รู้ว่าหลังไหนเป็นของใคร

ใบหน้ารูปไข่ที่ค่อนข้างหวานกว่าผู้ชายทั่วไป ฉายแววเหนื่อยล้าออกมาให้ได้เห็น กระนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ความน่ามองและแรงดึงดูดของเจ้าตัวลดลงแม้แต่นิด

"อ้าว 'เจ้าเอย' ทำไมวันนี้กลับเร็วจังวะ ปกติข้าเห็นกลับค่ำๆ นู้น"

หญิงวัยกลางคนสวมผ้าถุงลายดอกขมวดปมตรงอกร้องทักออกมา ขับให้เด็กหนุ่มผู้ถูกถามจำใจต้องหันไปเอ่ยตอบความ 'หวังดี' นั่น อย่างเสียมิได้

"คือเอยไม่ได้ทำงานแล้วครับ ออกแล้ว" 

"อะไรกัน เขาไล่เอ็งออกอีกแล้วงั้นสิ ก็อย่างว่าละน้า เอาเถอะหาใหม่ก็คงไม่ยากหรอก หรือไม่ก็หาผัวรวยๆ สิ อย่างผัวฝรั่งข้าก็ว่าดีนะ หน้าตาแบบเอ็ง ข้าว่าหาได้สบาย"

คนถูกทักไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก นอกจากส่งยิ้มแกนๆ ไปให้ แล้วหมุนกายสืบเท้าให้รวดเร็วเดิมเพื่อตรงไปยังจุดหมายปลายทาง ซึ่งก็คือบ้านของเขานั่นเอง 

"อ้าวเจ้าเอย กลับมาแล้วเหรอ ทำไมมาช้าจังล่ะ"

น้ำเสียงของผู้มีศักดิ์เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดคนตัวเล็กพูดขึ้น ขณะที่มือก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บข้าวของในบ้านใส่กล่องกระดาษใบใหญ่ไม่ได้หยุด รอบตัวเธอเต็มไปด้วยกล่องกระดาษสีเดียวกันอยู่หลายอันทั้งยังหลากขนาด แต่ที่พวกมันมีเหมือนกันก็คือด้านบนที่ถูกปิดทับด้วยเทปกาวแล้วก็เท่านั้นเอง 

เจ้าเอย ที่เพิ่งทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก กวาดตามองบ้านหลังเล็กที่เคยอยู่มานานด้วยความรู้สึกที่บ่งบอกว่าอดใจหายไม่ได้เหมือนกัน

บ้านหลังรูหนูที่เขาอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิด...จะไม่ได้เห็นมันอีกแล้วสินะ

"แล้วเรื่องงานเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" 

"ครับ ลาออกมาแล้ว"

น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัดของคนเป็นลูก ขับให้อมรทิพย์หันมองทันทีอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะถอนลมหายใจคล้ายหนักอกออกมาเมื่อเห็นสีหน้าลูกชายเพียงคนเดียวของตน 

"ทำหน้าแบบนั้นเสียดายงั้นสิ เอาน่าเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ เขาขอมาแม่ก็อยากเขาให้สบายใจ"

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับคำคนเป็นแม่แล้วอดน้ำตาซึมออกมาไม่ได้ ก่อนน้ำเสียงเจือสะอื้นเล็กๆ จะเอ่ยถามออกไป

"นี่เราต้องย้ายออกไปจากที่นี่จริงๆ เหรอแม่" 

"เออ มัวพูดมากอยู่ได้ ไปเก็บเสื้อผ้าไป เสียเวลา" 

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับเอย ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ"

หนุ่มน้อยว่าเสียงแผ่วพร้อมกับปิดปากอิ่มของตัวเองแน่น ราวกับกำลังจะกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกมา แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาหยดเล็กๆ ที่ไหลออกมาได้เลย

ภาพลูกชายของตัวเองที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้หญิงวัยกลางคนที่ยังแลดูสาว ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก็เริ่มลำเลียงกล่องกระดาษขนาดต่างๆ เข้าเก็บซ้อนกันเอาไว้ยังมุมหนึ่ง ปากก็เอ่ยย้ำกับคนเป็นลูกไปด้วย 

"เลิกดึงดรามาแล้วไปเก็บของได้แล้ว เดี๋ยวรถก็มาก่อนพอดี" 

"แม่ก็พูดได้สิ อยากไปจากตรงนี้อยู่แล้วนี่ แม่ไม่เสียดายวันเวลาที่เราอยู่ที่นี่เลยรึไง ถึงได้เย็นชาทำหน้าไร้ความรู้สึกแบบนั้นออกมา"

"..." 

"แม่ดู ดูความทรงจำของเราในบ้านหลังนี้สิ แม่จะลืมมันลงได้จริงๆ เหรอ แม่จะไม่คิดถึงมันรึไง" เขาว่าแล้วถลาตัวไปยังจุดหนึ่งของบ้าน พร้อมกับผายมือไปมาสลับกับเท้าสะเอวพูดอย่างถือดี

"จำตรงนี้ได้ไหมครับ หลังคาที่มันรั่วจนต้องวิ่งไปหากะละมังมารอง ตอนนั้นเราเหนื่อยและวุ่นวายกันมากแค่ไหน แม่แล้วลืมแล้วเหรอ" ว่าพลางชี้นิ้วเรียวยาวนั่นขึ้นไปยังจุดที่เอ่ยถึงเมื่อครู่

"..."

"แล้วนี่อีก ฝาผนังบ้านที่บางเฉียบขนาดที่ว่าด่ากันในใจ เพื่อนบ้านยังเอาไปนินทาได้เลย แบบนี้แม่จะตัดใจทิ้งมันไปลงเหรอ" ถลาจากจุดก่อนหน้ามาตบแปะๆ ที่ฝาบ้าน มืออีกข้างก็ยกปาดน้ำตาปลอมๆ นั่นราวกับเสียใจซะเต็มประดา

"..."

"แล้วทางเข้าบ้านมานั่นละ ทางเข้าบ้านที่เราต้องเกร็งขาไต่สะพานไม้จนจะเป็นตะคริว เพื่อไม่ให้ตกลงไปในน้ำครำข้างล่าง แม่ลืมบรรยากาศพวกนี้ได้ไงครับ แม่จะทิ้งมันลงได้ไง" 

คนเป็นแม่มองลูกชายคนเดียวของตนที่ปิดปากนั่งร้องไห้อยู่ ก็ได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมา สัมภาระชิ้นสุดท้ายถูกจัดเก็บให้เข้าไปอยู่กับเพื่อนอย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่าจะไม่ได้ใช้มันอีก

...และใช่ เธอกับลูกไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว รวมถึงบ้านในความทรงจำหลังนี้ด้วย

ด้วยความที่เธอเป็นม่ายมาหลายปี และใช้ชีวิตอยู่กับลูกชายแค่สองคนมานาน ความรู้สึกของคนเป็นลูกย่อมสำคัญกับเธอมากกว่าอะไร

เดิมทีหล่อนกับลูกใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังที่เล็ก และค่อนข้างซอมซ่อในชุมชนแออัดแห่งนี้มานานหลายปีแล้ว แต่ด้วยว่าช่วงราวเกือบปีที่ผ่านมาเกิดพบรักกับหนุ่มใหญ่รายใหม่เข้าให้อย่างจัง ความสัมพันธ์ในรักครั้งใหม่เป็นไปได้ด้วยดี ตามประสาต่างฝ่ายต่างเป็นหม้ายมานาน จนกระทั่งวันนี้...

วันที่ทางฝ่ายชายตัดสินใจให้เธอไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยในบ้านหลังของเขา กับฐานะคุณอมรทิพย์ ภรรยาคนที่สามของเขา

"เจ้าเอย"

เสียงเรียกชื่อจากคนเป็นแม่ดังขึ้นแผ่วเบาตามมาด้วยอาการถอนลมหายใจ ก่อนที่เธอจะเดินมาหยุดลงใกล้กับคนเป็นลูก แล้ว...

"เอ๊อะ! แม่! หยิกเอยทำไมเนี่ย"

คนหน้าสวยร้องบอกออกมาจากความเจ็บแสบของปลายเล็บผู้เป็นแม่ ที่หยิกหมับมายังต้นแขนเล็กของเขา น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง จากความรู้สึกจริงๆ มิใช่แกล้งเคล้นบีบมันออกมาเหมือนเมื่อครู่

"รำคาญแกไง แหม ทำคร่ำครวญยังกับไม่อยากไปกับฉัน แต่ในใจนี่ไม่ใช่ว่ากำลังกระโดดโลดเต้นแล้วหรือไง" 

รอยยิ้มแห้งๆ ของคนโดนจับความรู้สึกได้ส่งไปให้คนเป็นแม่ แต่ก็ไม่วาย อดเถียงต่อตามประสาคนปากไวไม่ได้ 

"โธ่ แม่ก็พูดไป ใครจะไม่อยากไปละ ในเมื่อมีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่" 

"แล้วทำดรามาเพื่อ?" 

"ซ้อมแสดงเอาไว้ไง เพื่อได้เข้าคณะในฝัน นี่ถ้าแววเอยได้นะ ไม่แน่แม่อาจมีลูกเป็นดารากับเขาก็ได้ จากที่คิดว่าจบแค่มอหกก็ต้องไปทำงาน กลายเป็นว่าสามีใหม่ของแม่จะส่งเสียเอย แบบนี้มันโชคช่วยชัดๆ " 

"เพ้อเจ้อ! เอาให้ได้เข้าเรียนก่อนเถอะ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ก็ไปเก็บของก่อนไป"

หล่อนตัดบทแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ อย่างอดเอ็นดูในความสดใสของคนที่ไปนั่งแหมะเก็บเสื้อผ้าของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเสียมิไม่ได้

"แต่แม่ อันที่จริงเราไม่เห็นต้องเก็บเสื้อผ้าอะไรนี่ไปด้วยก็ได้นี่ ก็แค่ให้คุณลุงซื้อให้ใหม่ก็จบ" เจ้าเอยเอ่ยหยอกออกไปด้วยน้ำเสียงสดใสตามประสาคนช่างพูด แต่ก็ถูกคนแม่ดุมาอีกหนึ่งหน

"เหลวไหลน่า แค่นี้แม่ก็เกรงใจเขาจะแย่แล้ว จะไปเรียกร้องเอาอะไรกับเขาอีก"

"แล้วถ้าเขาให้ แม่เอาไหม" 

"เอา"

คำตอบที่ได้ดังแทบจะทันที ก่อนที่สองแม่ลูกจะมองหน้ากันนิ่งอยู่เสี้ยววินาที แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนิทสนมตามประสาแม่ลูกที่อยู่กันแค่สองคน 

ใบหน้าของแม่ผู้ให้กำเนิดในตอนนี้ ขับให้เจ้าเอยเด็กหนุ่มวัยย่างยี่สิบปี ไม่สามารถหุบรอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจบนใบหน้าได้เลย ท่าทีของคนตรงหน้าที่เห็นชัดแล้วว่าดูมีความสุขแค่ไหน ผ่านแววตาที่ฉายออกมา 

"เออใช่ แม่บอกว่าคุณลุงนั่นมีลูกติดเหมือนกันด้วยใช่มั้ยครับ"

"อืม ลูกชายหกคน"

อมรทิพย์เอ่ยบอกเสียงเรียบเพราะไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด จะมีก็แค่กังวลไปบ้างว่าพวกลูกๆ ของเขาจะยิ้มรับเธอในฐานะแม่เลี้ยงรึเปล่าเท่านั้นเอง 

"โอ้โห คุณลุงนี่ขยันทำลูกซะจริง ว่าแต่แม่เถอะ คุณลุงเขาอยากจะปั๊มลูกกับแม่อีกรึเปล่า"

สีหน้ากรุ้มกริ่มของคนเป็นลูกที่ส่งมาราวกับจะล้อเลียน ทำเอาหญิงวัยกลางคนอดออกอาการขัดเขินออกมาไม่ได้ แล้วทำกลบเกลื่อนดุคนเป็นลูกให้เก็บข้าวของต่อไป "เพ้อเจ้อน่า รีบเก็บของเถอะ"

คราแรกที่แม่มาบอกว่าคุณลุงขอแต่งงานเขาก็กังวลแทบแย่ ก่อนหน้านั้นได้ยินแม่บอกเขาว่ามีคุณลุงพ่อม่ายร่ำรวย ผ่านการมีภรรยามาแล้วสองคนมาติดพัน ในแต่ละวันเขาจุนเจือช่วยเหลือสองแม่ลูกอย่างดี ผ่านไปนานเข้าถึงกับมาขอแต่งงาน นี่ไม่รู้ว่าไปตกหลุมรักกันท่าไหน แต่ที่รู้ๆ คงเป็นท่าหวาดเสียวพอดู เขาถึงขั้นมารับราชินีสลัมอย่างแม่ไปอยู่ด้วยได้

ไม่นานรถจากสามีใหม่ของคนเป็นแม่ที่ส่งมารับทั้งคู่ ก็มาจอดเทียบท่าถึงชานบ้าน รถสีดำเงายี่ห้อดังขัดกับบรรยากาศของชุมชนแออัดนัก นั่นทำเอาเจ้าเอยอดตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน

"ปะ ไปกัน" 

เขายิ้มรับ แล้วเดินตามผู้เป็นแม่ขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย เพื่อก้าวเข้าไปสู่ครอบครัวใหม่ที่คิดว่าคงแสนอบอุ่นและเป็นมิตร โดยที่เด็กหนุ่มไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิดว่าความอบอุ่นที่เขาวาดหวังนั้น

...จะอุ่นจนร้อนระอุกันเลยทีเดียว