ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบในนิยายยุค 80 แต่เขากลับปักชื่อฉันในชีวิต

ตอนที่ 1

ตื่นมาในร่างตัวประกอบที่กำลังจะถูกขาย

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอท่ามกลางความมืดของห้องเช่าเล็ก ๆ กลิ่นกาแฟเย็นชืดลอยปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่า บนโต๊ะไม้ใกล้เตียงมีต้นฉบับนิยายกองซ้อนกันระเกะระกะ ทั้งหนังสือพิมพ์ นิตยสาร และสมุดจดที่เต็มไปด้วยลายมือรีวิว

หลินเยว่ยกมือนวดขมับเบา ๆ พลางเลื่อนสายตาอ่านบรรทัดสุดท้ายของนิยายในมือด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

“สวี่ชิงเหยาถูกบังคับให้แต่งงานกับชายแก่ในหมู่บ้านข้างเคียง สุดท้ายเธอผูกคอตายใต้ต้นหลิวริมแม่น้ำ…”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนปิดหนังสือลงอย่างแรงจนฝุ่นกระจาย

“บ้าชะมัด เขียนตัวประกอบได้น่าสงสารขนาดนี้ยังจะฆ่าทิ้งอีก” หลินเยว่บ่นกับตัวเองพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้เก่า สีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “พระเอกก็เย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็ง นางเอกหลักก็เหมือนนางฟ้าปลอม ๆ อ่านแล้วเหนื่อยแทน             สวี่ชิงเหยา”

สายตาของเธอเลื่อนไปมองชื่อเรื่องบนปกนิยายจีนยุค 80 ที่กำลังโด่งดังในกลุ่มนักอ่านออนไลน์ แต่กลับไม่มีวันจบ เพราะนักเขียนเสียชีวิตกะทันหันก่อนเขียนตอนสุดท้าย หลายคนเสียดายตอนจบของพระเอกนางเอกแต่หลินเยว่กลับติดใจชีวิตของ                สวี่ชิงเหยามากกว่าตัวประกอบหญิงที่ไม่มีใครสนใจ

ไม่มีใครช่วยและไม่มีใครแม้แต่จะถามว่าเธออยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่

เสียงฟ้าร้องดังครืนใหญ่จนกระจกสั่น หลินเยว่สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้ากลุ่มรีวิวนิยายเธอพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว

“ถ้าฉันเป็นสวี่ชิงเหยา ฉันจะไม่มีวันยอมตายแบบนั้นเด็ดขาด”นิ้วเรียวหยุดค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ก่อนจะพิมพ์ต่อ“ต่อให้ต้องเปลี่ยนทั้งเรื่อง ฉันก็จะมีชีวิตอยู่ให้ได้”ทันทีที่กดส่ง ไฟในห้องกลับดับพรึ่บลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน

“ไฟดับอีกแล้วเหรอ…” หลินเยว่พึมพำอย่างอ่อนใจพลางลุกขึ้นจะหยิบไฟฉาย ทว่าเพียงก้าวแรกกลับรู้สึกหน้ามืดอย่างรุนแรง โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง เสียงฝน เสียงฟ้า และทุกอย่างรอบตัวค่อย ๆ หายไปช้า ๆก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงในความมืดสนิท

กลิ่นควันฟืนอ่อน ๆ ลอยเข้าจมูกเป็นสิ่งแรกตามมาด้วยเสียงคนทะเลาะกันอย่างเอะอะโวยวาย

“จะเอาอะไรมากนัก แค่ลูกสาวคนเดียว ยังทำเหมือนจะเสียทองคำ!” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังลั่นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ก็อีกฝ่ายให้สินสอดตั้งสามร้อยหยวน ใครจะไม่รีบตอบตกลงล่ะ” เสียงผู้ชายพูดเสริมอย่างเห็นด้วย

หลินเยว่ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหมือนหัวกำลังจะแตก เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะชะงักไปทันที

เพดานไม้เก่าผนังดินสีหม่นหน้าต่างกระดาษที่สั่นไหวเพราะลมหนาวทุกอย่างตรงหน้าไม่ใช่ห้องเช่าของเธอ

หลินเยว่ผุดลุกขึ้นนั่งทันที ผ้าห่มผืนบางร่วงลงจากตัว เผยให้เห็นเสื้อผ้าฝ้ายสีซีดแบบยุคเก่า มือของเธอซีดขาวและเล็กลงอย่างเห็นได้ชัดหัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่มัน…”ยังไม่ทันพูดจบ ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าหงุดหงิด เมื่อเห็นหลินเยว่ลุกขึ้นนั่งก็รีบแค่นหัวเราะ

“ฟื้นพอดีเลย ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหามคนไปแต่งงาน” อีกฝ่ายพูดเสียงดังพลางกอดอก สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้ยินดีที่เห็นเธอฟื้น

หลินเยว่จ้องหญิงตรงหน้าอย่างงุนงง ใบหน้าคุ้นอย่างประหลาดคุ้นจนหัวใจเย็นวาบแม่เลี้ยงของ  สวี่ชิงเหยาในนิยาย...จางซิ่วอิง

หญิงสาวรู้สึกเลือดในกายไหลย้อนขึ้นมาทันที“อะไรกัน…” เธอพึมพำเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อ

จางซิ่วอิงกลับเข้าใจว่าเธอกำลังดื้อ จึงเดินเข้ามากระชากผ้าห่มออกจากตัวเธออย่างแรง

“อย่ามาทำหน้าเหมือนคนจะตาย อีกสองวันก็ได้แต่งเข้าบ้านคนรวยแล้ว ผู้หญิงอย่างเธอจะเอาอะไรอีก” หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า

หลินเยว่ตัวแข็งทื่อ แต่งงาน อีกสองวันสมองเริ่มประมวลภาพจากนิยายอย่างรวดเร็วนี่คือช่วงก่อนสวี่ชิงเหยาจะถูกขายให้ชายแก่ในหมู่บ้านข้างเคียงเพื่อใช้หนี้พนันของพ่อเลี้ยงและหลังแต่งงานได้ไม่ถึงเดือน…เธอจะผูกคอตาย

หลินเยว่กำผ้าห่มแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

“ไม่จริง…” เธอพึมพำเสียงแผ่วอย่างเสียศูนย์ “ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายจริง ๆ เหรอ”

“มัวพึมพำอะไร รีบลุกไปล้างหน้า เดี๋ยวแม่สื่อจะพาคนมาดูตัว” จางซิ่วอิงพูดพลางเดินออกไปอย่างไม่สนใจอาการตกใจของเธอแม้แต่น้อย

ประตูปิดดังปังความเงียบเข้าปกคลุมห้องแคบอีกครั้ง

หลินเยว่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงเก่าด้วยหัวสมองสับสนวุ่นวาย เธอรีบเดินไปส่องกระจกทองเหลือง เล็ก ๆ ที่แขวนอยู่มุมห้อง

หญิงสาวในกระจกไม่ใช่เธอ ใบหน้าขาวซีด ดวงตากลมโต และผมเปียยาวสองข้างนี่คือใบหน้าของสวี่ชิงเหยาตัวประกอบหญิงที่ไม่มีใครช่วยไว้ทัน

หลินเยว่ยกมือแตะแก้มตัวเองช้า ๆ ความรู้สึกหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั้งตัว

“บ้าไปแล้ว…” เธอพึมพำพลางหัวเราะแห้ง ๆ อย่างคนใกล้เสียสติ “เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นจริงได้ยังไง”แต่ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงจากด้านนอกกลับดังเข้ามาอีกครั้ง

“อีกเดี๋ยวคุณหลิวจะมาถึงแล้วนะ ได้ข่าวว่าอายุเยอะหน่อยแต่มีเงินตั้งเยอะ” เสียงแม่สื่อพูดอย่างอารมณ์ดี

“ชิงเหยาน่ะโชคดีจะตาย ผู้หญิงบ้านจนแบบนี้จะหาผู้ชายมีเงินที่ไหนได้อีก” จางซิ่วอิงพูดตอบพร้อมหัวเราะ

หลินเยว่หน้าซีดทันที คุณหลิว ชายแก่ห้าสิบกว่าที่ชอบใช้ความรุนแรงกับภรรยา

สวี่ชิงเหยาในนิยายถูกซ้อมจนแท้งลูก ก่อนสุดท้ายจะผูกคอตายเพราะทนไม่ไหว

“ไม่มีทาง…” หลินเยว่กัดฟันแน่น ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธ “ฉันจะไม่ยอมตายแบบนั้นเด็ดขาด”เธอรีบหันมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว

หน้าต่างไม้ด้านหลังยังเปิดได้จากความทรงจำในนิยาย บ้านสกุลสวี่อยู่ติดตรอกเล็ก ถ้าหนีตอนกลางคืนอาจทันแต่ปัญหาคือเธอไม่มีเงินไม่มีบัตรประชาชนไม่มีที่ไป

ทันใดนั้นสายตากลับสะดุดเข้ากับกระป๋องเหล็กเก่าใต้เตียง หลินเยว่รีบคุกเข่าลงเปิดดู ภายในมีเงินหยวนยับ ๆ ซ่อนอยู่ไม่กี่ใบความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวทันทีนี่คือเงินที่สวี่ชิงเหยาเก็บจากการรับจ้างเย็บผ้า

ยังไม่ทันได้ดีใจ เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง

หลินเยว่รีบซ่อนเงินใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนกลับไปนั่งที่เตียงเหมือนเดิมประตูถูกเปิดออกพร้อมหญิงวัยกลางคนแต่งตัวฉูดฉาดและชายแก่ร่างอ้วนที่ส่งกลิ่นเหล้าจาง ๆ

หลินเยว่แทบอาเจียนทันทีที่เห็นสายตาของอีกฝ่าย

“โอ้ หน้าตาใช้ได้เลยนี่” ชายแก่หัวเราะหื่นพลางมองเธออย่างเปิดเผย “ตัวเล็กดี แบบนี้เอาไว้ดูแลบ้านได้”

จางซิ่วอิงยิ้มประจบแทบจะทันที“แน่นอนอยู่แล้ว ชิงเหยาของบ้านเราเรียบร้อยที่สุดในตรอกนี้แล้ว” หญิงวัยกลางคนพูดพลางดันไหล่หลินเยว่เบา ๆ เป็นเชิงบังคับให้ยิ้ม

หลินเยว่กำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อความโกรธตีขึ้นมาจนแทบควบคุมไม่อยู่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถูกขายเหมือนสินค้าและไม่มีใครคิดว่านี่ผิดเลย

ชายแก่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนยื่นมือจะจับคางเธอ

แต่ยังไม่ทันแตะตัว หลินเยว่กลับเอนหลบอย่างรวดเร็ว

“ฉันยังไม่ตกลงแต่งงาน” เธอพูดเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกทั้งห้องเงียบกริบทันที

จางซิ่วอิงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ“แกพูดอะไร!” หญิงวัยกลางคนตวาดเสียงดัง

หลินเยว่สูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองทุกคนตรง ๆ

“การบังคับแต่งงานผิดกฎหมาย” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ แม้จะรู้ว่าคนยุคนี้อาจไม่ได้สนใจกฎหมายมากนัก “ถ้าฉันไม่ยอม ก็ไม่มีใครบังคับได้”คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกตะลึงเพราะสวี่ชิงเหยาคนเดิมไม่เคยกล้าเถียงใคร

ชายแก่หน้าเริ่มบึ้งทันที“นี่หมายความว่าไง บ้านนี้เล่นตลกกับฉันหรือ” เขาพูดเสียงแข็งพลางหันไปมองจางซิ่วอิงอย่างไม่พอใจ

จางซิ่วอิงรีบฝืนยิ้ม ก่อนหันกลับมาจิกสายตาใส่หลินเยว่

“เด็กคนนี้เพิ่งฟื้นเลยยังเลอะเลือน เดี๋ยวฉันคุยกับลูกเอง” หญิงวัยกลางคนพูดพลางฝืนหัวเราะ

แต่หลินเยว่กลับลุกขึ้นยืนตรง

“ไม่ต้องคุย ฉันไม่แต่ง” เธอพูดหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาแน่วแน่จนคนมองเริ่มชะงัก

จางซิ่วอิงหน้าเขียวทันที“สวี่ชิงเหยา!”

หญิงวัยกลางคนพุ่งเข้ามาจะตบ แต่หลินเยว่กลับถอยหลบทันความเงียบปกคลุมห้องอึดใจหนึ่ง

ก่อนชายแก่จะหัวเราะเย็น ๆ

“ดี…ดีมาก” เขาพูดพลางพยักหน้าอย่างอารมณ์เสีย “ในเมื่อไม่อยากแต่ง ก็คืนเงินสินสอดมาสิ”คำพูดนั้นทำให้สีหน้าจางซิ่วอิงเปลี่ยนทันทีเพราะเงินถูกเอาไปใช้หนี้พนันหมดแล้ว

หลินเยว่เห็นแววตาของอีกฝ่ายก็รู้ทันทีคืนนี้เธอต้องหนีไม่อย่างนั้นคนพวกนี้ไม่มีวันปล่อยเธอไว้แน่

และขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้นในหัว ลมหนาวด้านนอกกลับพัดแรงจนหน้าต่างสั่นเหมือนกำลังเตือนว่า…ชีวิตใหม่ของเธอในโลกนิยายแห่งนี้ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วจริง ๆ