AREA XXII เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส

บทนำ

AREA XXII (เขตแดนแองกัส 22)

04:32 a.m.

“ถึงแล้วสินะ” หญิงสาวร่างเล็กในความสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเก้าเซนติเมตรเอ่ยพูดเสียงเบา พลางใช้มือปัดปอยผมเส้นหนาหยิกยาวดำตามธรรมชาติทัดไว้หลังหูด้วยความรำคาญ

จากนั้นเธอก็ช้อนนัยน์ตาดำหม่นน้ำตาลเข้มกลมโตรับกับใบหน้ารูปไข่แหงนมองป้ายที่มีตัวหนังสือขนาดใหญ่ตรงหน้า

‘แองกัส 22’ คือบ้านหลังใหม่ที่เด็กต่างจังหวัดอย่างเธอต้องเข้ามาอยู่อาศัยนับต่อจากนี้

แม้จะรู้สึกหวั่นไหวไปกับบรรยากาศอึมครึมน่ากลัวในเวลาเช้ามืด หรือได้เห็นชายร่างใหญ่ที่มีบาดแผลเต็มหน้ากำลังมองสำรวจมาที่เด็กใหม่อย่างเธอ

ต่อให้กลัวจนไม่กล้าก้าวเท้า แต่เพราะร่างกายที่อ่อนล้าจากการเดินทางอันยาวนานทำให้เธอตัดสินใจเดินเข้าไปหาพวกเขาตาม ‘คำแนะนำ’ ที่ได้รับมาจากพี่สาว

“เอกสาร” เสียงเข้มเอ่ยพูดพร้อมยื่นมือสากมาตรงหน้า

“…” จากนั้นชายคนดังกล่าวก็ลอบมองสำรวจหญิงสาวอย่างเปิดเผยและไร้มารยาท เมื่อเห็นว่าเธอแต่งตัวแปลกตาเพราะสวมใส่เสื้อยืดสีเทาแขนยาวและมีเสื้อคลุมลายตารางสีดำทับตามด้วยกางเกงยีนขาดสีฟ้าซีดและรองเท้าผ้าใบดำขาวดูเก่าเปรอะเลอะคราบดินแห้ง

ความสงสัยก็พุ่งขึ้นให้ฉุกคิดว่าคงไม่ใช่คนแถวนี้หรือเป็นคนจากเขตอื่นที่ลักลอบเข้ามาแน่ แต่คงจะเป็น ‘เด็กบ้านนอก’ ที่เพิ่งเคยเข้าเมืองมาเสียมากกว่า

“นะ...นี่ค่ะ” เธอยื่นเอกสารที่พี่สาวจัดเตรียมไว้ให้ออกมาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่ด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ

“วลัยพร สำราญทรัพย์ มึงเช็กดิ๊ว่ามีชื่อนี้ในระบบไหม” ชายร่างใหญ่คนเดิมหันไปตะโกนบอกชายวัยรุ่นที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องเปิดโล่งไม่ไกลจากเขา

แต่เพราะเสียงตะโกนที่ดังระงมเมื่อกี้เลยทำให้หญิงสาวแสดงอาการเหมือนลูกกวางน้อยได้ยินเสียงกิ่งไม้แห้งหัก

เธอสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะรีบยืนกุมมือแน่นและก้มหน้าลงหลบสายตาน่ากลัวที่จ้องมองมา

“มีพี่!” เมื่อชายคนนั้นตะโกนกลับมาก็ทำให้หญิงสาวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกและส่งยิ้มไปให้ชายตรงหน้า

“เป็นอะไรกับคนชื่อนี้”

“ปะ...เป็นน้องค่ะ!”

“แล้วทำไมนามสกุลไม่เหมือนกัน” ชายร่างใหญ่ขมวดคิ้วถาม

“เพราะไม่ใช่พี่แท้ ๆ ค่ะ เธอเป็นพี่สาวแถวบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะ” เธออธิบายไปตามความจริงพลางขยับงอขาทีละข้างเมื่อความเมื่อยกำลังเริ่มกัดกิน

“อืม...เข้าไปได้” คนพูดเก็บเอกสารข้อมูลส่วนตัวของเธอลงใต้โต๊ะแล้วสะบัดมือให้เป็นสัญญาณ

“ขอบคุณค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาพลางยกมือไหว้ก่อนจะรีบกระชับสายกระเป๋าเป้หลังรู้สึกเจ็บปวดบริเวณไหล่สองข้าง

‘ขอให้คนที่นี่ใจดีเหมือนกับที่ที่ฉันจากมาด้วยเถอะ’ นี่คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจระหว่างกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตสีเหลืองบนพื้นคอนกรีต