ASHIRA รักเปลี่ยนแปลง

ASHIRA รักเปลี่ยนแปลง

Sweet_Moon · เสร็จสิ้น · 137.6k คำ

210
ยอดนิยม
1.5k
การดู
30
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เพราะพระเอกและนางเอกต่างกันด้วยสถานะ เขาเป็นเพียงช่างซ่อมรถคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลยหากเทียบเท่ากับเธอที่เป็นลูกคุณหนู แต่แล้วความดีของพระเอกกลับเกาะกินจิตใจของเธอ จนไม่สามารถมองคนอื่นได้หากแม้สถานะเป็นอุปสรรคเธอก็จะก้าวข้ามมันผ่านมาให้ได้

บท 1

ASHIRA รักเปลี่ยนแปลง

INTRO

ASHIRA : คุณเชื่อเรื่องความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้ไหม?

IRACHAYA : คุณเชื่อเรื่องรักครั้งแรกทำให้คนเปลี่ยนไปได้ไหม?

ใครไม่เชื่อแต่พวกเขาเชื่อ... เชื่อว่าความรักและรักครั้งแรกทำให้ความคิด ความรู้สึกของพวกเขาเปลี่ยนไปต่อให้มีอุปสรรคมากแค่ไหน ‘ความเชื่อ’ เท่านั้นที่เป็นตัวตัดสินเรื่องทุกอย่าง

ท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยการจราจรที่ติดขัด หญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มสีขาวสุดหรูกำลังมองสัญญาณไฟที่ยังคงไม่เปลี่ยนเป็นสีเขียวสักทีพลันยกข้อมือซ้ายขึ้นดูเวลาที่นาฬิกาเรือนสวยด้านในฝังเพชรตามตัวเลขที่บ่งบอกว่าขณะนี้เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว ที่เป็นแบบนี้คงเพราะว่าเธอต้องทำกิจกรรมที่มหาลัยจึงได้เลิกช้าแบบนี้

Rrr

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นหยิบมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่ราคาแพงหูฉีกขึ้นมากดรับสาย “ค่ะแม่”

(“ลูกเอย นี่มันจะสามทุ่มแล้วนะคะ ลูกอยู่ไหนคะเนี่ย?”)

“ตอนนี้รถติดมากเลยค่ะ ผ่านไฟแดงนี้ไปก็ถึงบ้านแล้ว” เธอกรอกเสียงลงไปแม้จะทำให้ผู้เป็นแม่เป็นห่วง แต่ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้มากนอกซะจากต้องรออยู่แบบนี้ “ไม่ต้องห่วงนะคะ”

(“แม่บอกแล้วใช่ไหมคะว่าให้ลุงพลไปส่ง ลูกก็ไม่เชื่อ”) แม่เธอเอ็ดเสียงดุจนเธอยกมือบีบหัวคิ้วตัวเอง

“เอยโตแล้วนะคะ แค่ขับไปมหาลัยไม่จำเป็นต้องให้ลุงพลมาส่งก็ได้นี่คะ” ปลายสายเงียบไปทันทีจนเธอถอนหายใจ “เอยแค่อยากทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นคุณหนูที่ต้องมีคนคอยรับคอยส่งเหมือนตัวเองพิการทั้งที่ไม่ได้เป็น”

(“เจ้าเอย”) ชื่อเต็มถูกเรียกขึ้นซึ่งแน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าผู้เป็นแม่คงไม่พอใจกับคำพูดคำจาที่เถียงคำไม่ตกฟาก

“เอยขอโทษค่ะ”

(“ขับรถระวังด้วยแล้วกัน”) เจ้าเอยวางสายลงก่อนจะพ่นลมออกมา เมื่อรอเวลาสัญญาณไฟเปลี่ยนสีเธอจึงหยิบยางรัดผมขึ้นมาก้าวผมสีดำยาวเป็นมวยไว้กลางศีรษะ ดึงชายเสื้อนักศึกษาออกจากกระโปรงพีชยาวเลยเข่าและโน้มตัวไปยังเบาะข้างคนขับหยิบเอาลูกอมมากินแก้หงุดหงิดจากการที่รถติดยาวเป็นหางว่าวแบบนี้

รอเวลาเกือบสามทุ่มในที่สุดรถของเธอก็ออกมาจากตรงนั้นได้สักที เจ้าเอยยิ้มร่าตลอดเมื่อขับรถไปตามทางอีกแค่นิดเดียวก็จะเลี้ยวเข้าซอยบ้านแล้ว ทว่าเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆ รถของเธอก็เกิดอาการแปลกประหลาดเครื่องยนต์ส่งเสียงดังมากขึ้นเธอจึงเปิดไฟเลี้ยวและยังไม่ทันได้จอดรถดีเลยด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรเนี่ย” เจ้าเอยรู้สึกใจไม่ดีเลยเมื่อสตาร์ทรถเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นสักนิด โชคดีที่ตรงนี้เป็นร้านอาหารตามสั่งและร้านชำที่ค่อนข้างมีคนอยู่ เธอจึงไม่ตกใจถึงภัยอันตรายเพราะถ้าหากดับในซอยคงกลัวมากกว่านี้

เจ้าเอยลงจากรถและตรงไปเปิดกระโปรงรถของตัวเองก็พบว่าควันลอยคลุ้งเต็มไปหมด เธอจึงปัดมือไปตามใบหน้าของตัวเองและหรี่สายตามองเครื่องยนต์ด้วยความมึนงง จะเริ่มจากตรงไหน? นี่คือความคิดในหัวของเธอตอนนี้ แต่จะเริ่มได้ยังไงกันล่ะเธอไม่มีความรู้เรื่องเครื่องยนต์เลยนี่น่า เมื่อหมดหนทางเจ้าเอยจึงเดินตรงไปยังร้านค้าเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครช่วยได้เนื่องจากไม่มีใครมีความรู้เรื่องนี้

ที่พึ่งสุดท้ายของเธอคือโทรกลับไปหาที่บ้าน ทว่ามันกลับเป็นวันที่ซวยที่สุดสำหรับเธอก็ว่าได้เมื่อแบตมือถือหมดไปตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่ได้สังเกต เจ้าเอยทิ้งตัวฟุบนั่งบนฟุตบาทก่อนจะยกมือยีศีรษะตัวเอง

ขณะที่กำลังตัดพ้อกับวันซวยๆ ของตัวเองเสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็เลี้ยวมาจอดตรงหน้ารถของเธอ เรียกสายตาให้จับจ้องชายร่างใหญ่สองคน แต่คนซ้อนท้ายจะตัวเล็กกว่าและดูเด็กกว่าด้วยพวกเขาสวมชุดหมีสีเทาคล้ายกับชุดของช่างไฟฟ้าหรือช่างซ่อมอะไรสักอย่างเธอเองก็ไม่แน่ใจ

“รถเสียเหรอครับพี่?” คนที่ซ้อนท้ายถามเจ้าเอยด้วยน้ำเสียงสงสัย แน่นอนว่าเขาคงเด็กกว่าเธอไม่กี่ปีแต่ดูโตกว่าเธอมากเลยด้วยซ้ำ “ว่าไงครับพี่”

“ค่ะๆ” เมื่อโดนเรียกสติกลับคืนมาจึงลุกขึ้นและชี้นิ้วไปยังรถของตัวเอง “เมื่อเช้าก็ขับมาปกติค่ะ แต่มาดับเอาตอนที่จะถึงบ้านแล้ว”

“อาการก่อนเริ่มดับมันเป็นยังไงบ้างครับ?”

และเสียงนุ่มลึกของผู้ชายที่ขับมอเตอร์ไซค์ก็เอ่ยถาม มันเป็นจังหวะที่เขาถือกล่องใส่อุปกรณ์อะไรมาสักอย่างไว้ในมือ เจ้าเอยถึงอึ้งไปอีกครั้งเมื่อผู้ชายตรงหน้าเขาดูเหมือนไม่น่ามาเป็นช่างเลยด้วยซ้ำ ไหนจะหุ่นที่ดูล่ำ ใบหน้าหล่อเหลา สูงยาวซึ่งลักษณะของเขาเหมือนนายแบบในนิตยสารหรือไอดอลเกาหลีที่เธอปลาบปลื้มมากกว่า

“คุณครับ” สติของเจ้าเอยกลับมาอีกครั้ง เธออยากจะกัดลิ้นตัวเองตายด้วยซ้ำที่เผลอจับจ้องเขานานขนาดนั้น

“คืออาการก่อนรถจะดับมันกระตุกสองสามครั้งค่ะ แล้วก็ดับเลยตอนที่ฉันมาจอดข้างทาง”

“เก่งมากนะครับที่คุมสติยามที่รถมีปัญหาได้” เขาชมเธอก่อนจะเดินไปยังกระโปรงรถและวางกล่องอุปกรณ์ลงบนพื้น เขาค้นหาเครื่องมือสักพักก็ได้ตามที่ต้องการก่อนจะโน้มตัวลงไปเพื่อดูเครื่องยนต์ “น่าจะเป็นที่หัวฉีดมีคราบสกปรกไปอุดตันแน่ๆ”

เจ้าเอยมองเขาที่ดูเครื่องยนต์อย่างชำนาญและคล่องแคล่วมากๆ “เก่ง ลองไปสตาร์ทรถที”

“ครับพี่หิน” ชื่อของคนที่มาช่วยเธอไว้ เจ้าเอยจำได้ขึ้นใจ

“ผมว่ารถคุณต้องเข้าอู่แล้วล่ะครับ” หินหันไปสบตากับคนตัวเล็กที่ยืนลุ้นอย่างข้างๆ ดีที่เขาผ่านมาทางนี้เพราะโดนโทรตามให้ไปซ่อมรถที่เสียอยู่ตรงหัวสะพานก่อนจะกลับถึงอู่ซ่อมรถของตัวเองก็มาเจอเธออยู่ ด้วยความที่เป็นช่างจึงไม่รอช้าที่จะสอบถามเรื่องนี้และเข้าช่วยเหลือทันที

“ขับไม่ได้เลยเหรอคะ?” เจ้าเอยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “แบบนี้ฉันต้องแย่แน่เลยค่ะ”

“บ้านคุณอยู่ตรงไหนครับ” หินถามก่อนจะยืนเต็มความสูงและมองเจ้าเอยที่สูงเพียงแค่หน้าอกเขากำลังชี้นิ้วไปยังซอยตรงหน้า

“เข้าซอยนั้นไปน่ะค่ะ” เขาพยักหน้ารับก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดต่อสายไปที่อู่เพื่อโทรให้คนมาลากรถไป จากนั้นเขาก็หยิบนามบัตรที่พกติดตัวมาเสมอส่งให้เธอและใช้ปากกาขีดเส้นใต้ไปยังเบอร์ของเขา

“นี่นามบัตรอู่ซ่อมรถชัยกิจครับ และนี่เบอร์ของผม” เจ้าเอยรับนามบัตรสีฟ้าขึ้นมาอ่านชื่อของอู่ซ่อมรถและเงยหน้าสบตากับเขาพลางฉีกยิ้มกว้าง

“คือ... ฉันขอยืมมือถือหน่อยได้ไหมคะ” หินที่หันไปปิดกระโปรงรถยนต์ของเธอทำหน้ามึนงง แต่ก็ยื่นมือถือให้โดยไม่ได้ถามอะไรออกไป “มือถือฉันแบตหมดน่ะค่ะ จะโทรให้ที่บ้านมารับ”

“ครับ” เจ้าเอยรับมือถือยี่ห้อหนึ่งซึ่งมันมีรอยแตกและดูจะพังตอนไหนก็ไม่รู้ขึ้นมา พลางมองไปยังร่างสูงที่ก้มลงเก็บอุปกรณ์ที่ตัวเองถือมาและมองมือถือของตัวเองซึ่งมันแตกต่างกันมากเลย คนทำงานควรได้ใช้มือถือที่ดีและติดต่อได้สะดวกสิ ทำไมเขาถึงได้ใช้เครื่องที่ใกล้จะพังอยู่แล้วก็ไม่รู้

แต่มันอาจจะเป็นความพอใจส่วนตัวซึ่งเธอเองไม่ควรยุ่ง จึงต่อสายหาที่บ้านแม่ที่รับสายก็เป็นห่วงบอกจะให้พี่ชายของเธอออกมารับ เมื่อคุยแล้วเรียบร้อยก็เป็นจังหวะที่รถลากมาพอดี เธอยืนมองรถของตัวเองที่ถูกลากไปยังอู่ซ่อมรถชัยกิจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านเธอสักเท่าไหร่เพราะมีบอกเส้นทางการไปอยู่ด้านหลังนามบัตร

“ขอบคุณสำหรับมือถือนะคะ” เจ้าเอยคืนมือถือให้กับเขา หินรับมาเก็บลงกระเป๋าก่อนจะยืนอยู่กับเธอจนเจ้าเอยมึนงงว่าเขาไม่ไปไหนทั้งที่คนที่มากับเขากลับไปกับรถลากแล้ว “ไม่กลับเหรอคะ?”

ด้วยความสงสัยเธอจึงถามออกไป หินจึงเท้าเอวและมองไปยังซอยบ้านเธอ “คนที่บ้านคุณจะมาหรือยังครับ”

“คะ ประมาณสามนาทีมั้งคะ” เพราะเธอเองก็เดาไม่ถูกเพราะพี่ชายของเธออาจจะนั่งเล่นเกมอยู่หรือทำงานอยู่อันนี้เธอไม่รู้ได้เลย

“ผมรอเป็นเพื่อน” คำตอบของหินทำให้เจ้าเอยหายสงสัยสักทีว่าทำไมเขาถึงไม่ไป “นั่งรอตรงนั้นเถอะครับ ยืนริมถนนมันไม่ดีเท่าไหร่”

หินชี้นิ้วไปยังเก้าอี้ไม้ตัวยาวแต่ทั้งหินและเจ้าเอยต่างพากันนั่งห่างจนเหลือที่ว่างตรงกลางเก้าอี้ไม้ มันเป็นความรู้สึกที่ทำให้เจ้าเอยแปลกๆ เพราะคนที่ไม่รู้จักแต่กลับมาช่วยเหลือกันไหนจะมานั่งรอเป็นเพื่อน เธอจึงลอบมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งสายตาคมมองตรงไปยังท้องถนน “ต้องซ่อมนานไหมคะ รถของฉันน่ะ”

คำถามของเจ้าเอยทำให้หินหันมาสบตากับเธอและใช้ความคิดสักพัก “ต้องตรวจดูก่อนครับ ผมบอกไม่ได้ว่านานแค่ไหน”

“รถใหม่ด้วย ไม่น่ามีปัญหาได้เลยนะคะ” เพราะรถคันนี้แม่ของเธอเพิ่งจะซื้อให้หลังจากที่เธออ้อนวอนอยากขับรถไปเรียนเองโดยไม่พึ่งพาลุงพลที่อายุมากแล้วสายตาก็ไม่ค่อยจะดี

“ไม่ว่าจะรถใหม่หรือรถเก่าก็ควรไปตรวจเครื่องยนต์รถบ่อยๆ ครับ”

“จริงเหรอคะ?” เจ้าเอยทำหน้าบูดก่อนจะยกมือเกาศีรษะตัวเอง “ฉันไม่เคยพารถไปตรวจเครื่องยนต์เลยค่ะ เพราะคิดว่ารถใหม่ไม่น่าจะเป็นอะไร”

นี่เป็นครั้งแรกเลยด้วยซ้ำที่เจ้าเอยคุยกับผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อ พี่ชายหรือคนที่รู้จัก ส่วนใหญ่เธอมักจะเจอผู้ชายที่ชอบอวดตัวเองและอีโก้สูงมากๆ จนเธอรู้สึกอึดอัดเวลาคุยด้วยเพราะเขาจะคุยอวดความรวยจนเธอรู้สึกอยากจะอ้วก รู้ว่าที่พวกเขาทำแบบนั้นเพราะอยากจะมีฐานะเทียบเท่ากับเธอ

แต่ผู้ชายคนนี้มันต่างกันมากเหลือเกิน... ไม่คิดด้วยซ้ำว่าโลกใบนี้จะมีผู้ชายที่ถ่อมตัวอยู่ตรงนี้และเขาอยู่ข้างๆ เธอ

“ผมซ่อมรถมาเยอะครับ เจ้าของที่มีความคิดแบบคุณจะคิดแบบนั้นเหมือนกัน”

“ถ้างั้นก็ต้องรบกวนด้วยนะคะ” เจ้าเอยโค้งศีรษะให้กับเขาซึ่งแน่นอนว่าหินรู้สึกแปลกใจกับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงคนนี้ที่ทั้งรวยและมีฐานะจะเป็นคนที่น้อมนอบขนาดนี้ ปกติเขามักจะเจอคนรวยที่เอาตัวเป็นใหญ่และพูดจาดูถูกเขาสารพัด

แต่ผู้หญิงคนนี้มันต่างกันมากเหลือเกิน... ไม่คิดด้วยซ้ำว่าโลกใบนี้จะเจอผู้หญิงคนนี้ที่รวยจะจิตใจดี อ่อนน้อมอยู่ตรงนี้และเธออยู่ข้างๆ เขา

ต่างคนต่างพากันจับจ้องมองกันไม่มีใครหลบสายตาใคร แต่กลับเป็นหินเองต่างหากที่หลบสายตาเธอ ก่อนจะยกมือลูบใบหน้าตัวเองสองสามครั้งพร้อมกับบอกตัวเองว่า *‘*คิดบ้าอะไรกัน ไม่เข้าท่าเลยหิน’

“โอ๊ะ! พี่ชายฉันมาพอดีเลยค่ะ”

เจ้าเอยเมื่อเห็นรถสปอร์ตสีดำของพี่ชายมาจอดเทียบก็ลุกขึ้นยืนยิ้มอย่างดีใจ คนในรถที่เป็นพี่ชายของเธอเดินลงจากรถก่อนจะมองสบตากับเจ้าเอยและหิน “ใคร?”

เจ้าทรัพย์พี่ชายที่อายุห่างกับเจ้าเอยแปดปีถามขึ้นขณะชี้นิ้วไปทางหินที่ยืนตัวตรงโค้งศีรษะให้กับเขา “เขาชื่อหินค่ะ มาช่วยพารถเอยไปที่อู่”

“ต้องเข้าอู่เลยเหรอ?” หินมองพี่ชายของหญิงสาวที่มองเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “เอาเข้าอู่หวังเรียกเงินเยอะๆ มากกว่ามั้ง”

“พี่ทรัพย์” เจ้าเอยถึงกับไปไม่เป็นเลยเมื่อพี่ชายพูดจาดูถูกคนที่มาช่วยเธอทั้งที่เขาจะขับรถผ่านไปก็ได้ “คุณหินเขามาช่วยเอยนะคะ ถ้าเขาไม่ช่วยเอยซวยแน่ มือถือก็แบตหมด”

“อย่ามาเถียงพี่นะเจ้าเอย เรายังเด็กไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มันมีคนที่โหดร้ายอยู่เกลื่อนไปหมด”

“ถ้ารถซ่อมเสร็จ ผมจะเขียนใบเสร็จให้ครับว่าต้องซ่อมตรงไหนไปบ้าง” หินตอบกลับไปแม้ว่าจะโดนดูถูกว่าหวังเงินของพวกเขาแต่หินก็ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืด เพราะเขาเจอเหตุการณ์แบบนี้จนชินแล้ว

“แวะมาช่วยหวังผลอะไรด้วยหรือเปล่านอกจากซ่อมรถ”

“พี่ทรัพย์!” เจ้าเอยตะคอกใส่พี่ชายตัวเองที่ดูเหมือนเริ่มทำตัวแย่ใส่หินจนเธอหันไปมองเขาพลางขอโทษขอโพยเขาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ “ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”

หินมองร่างเล็กที่ดันพี่ชายตัวเองให้ขึ้นรถจากนั้นรถหรูก็ขับออกไปจากตรงนี้ เขาถึงกับถอนหายใจออกมากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความจริงเขาควรขับรถเลยไปด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าเก่งเด็กที่อู่บอกให้ช่วยหยุดจอดเพื่อถามว่าเธอเป็นอะไร และถ้าไม่มีอะไรเกี่ยวกับรถ เขาคงไม่ช่วยให้ตัวเองโดนดูถูกแบบนี้หรอก

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาไม่ได้รู้สึกแย่ไปกว่าการดูถูกคือการได้รู้จักกับหญิงสาวคนหนึ่งและผู้หญิงคนนั้นคือ ‘เจ้าเอย’

ณ อู่ซ่อมรถชัยกิจ

เสียงดังกึกก้องไปทั่วอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่กว้างขว้าง มีรถหรูมากมายหลายคันจอดเรียงรายเพื่อรอให้ได้รับการตรวจซ่อม ช่างที่อู่มีหลายคนและหนึ่งในนั้นคือหิน บุตรชายบุญธรรมของชัยกิจเจ้าของอู่ที่เดินตรงมาหาลูกชายที่แม้จะรับมาเลี้ยงแต่ทว่าเขากลับรักหินเสมือนลูกแท้ๆ ของตัวเอง “หิน”

แม้จะอายุมากตามประสาคนสูงวัย แต่ชัยกิจก็ยังคงดูหนุ่มและดูดีตามฉบับหนุ่มใหญ่ที่สาวน้อยสาวใหญ่ต่างพากันคลั่งไคล้ “ครับเตี่ย”

หินที่นอนอยู่ใต้ท้องรถไถลตัวออกมาพร้อมไขควงในมือที่ดำไปด้วยคราบน้ำมัน ใบหน้าหล่อเหลาก็เต็มไปด้วยฝุ่น ทว่ากลับไม่ได้บดบังความหล่อของเขาไปได้เลยสักนิด “เตี่ยเช็ครายชื่อรถ เมื่อตอนสามทุ่มกว่ามีรถเข้ามาเหรอ?”

ถามด้วยความสงสัยพร้อมกับก้มลงมองเอกสารในมือซึ่งเป็นเอกสารสำหรับจดรายละเอียดการนำรถเข้ามาซ่อมที่อู่ หินที่ได้ยินชัยกิจถามก็ทำหน้ามึนงงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“รถบีเอ็มสีขาว?”

“อ๋อ” พอชัยกิจบอกสีและยี่ห้อของรถ หินถึงได้นึกออก “ใช่ครับ เมื่อคืนตอนกลับจากซ่อมรถที่หัวสะพานผมกับไอ้เก่งเจอรถคันนี้เสียอยู่ครับ”

“ยังใจดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” ชัยกิจมองลูกชายด้วยสีหน้าภูมิใจก่อนจะตบมือลงที่บ่าของหิน ซึ่งเขาก็ก้มหน้าลงรับคำชมจากผู้เป็นบิดา แม้ว่าจะไม่ใช่บิดาแท้ๆ ก็ตามทีแต่เขาก็รักชัยกิจเหมือนพ่อแท้ๆ เช่นกัน

“เตี่ย!” ก่อนที่หินจะได้พูดอะไรเสียงดังและตะคอกก็ดังขึ้นจากภายในสำนักงานของชัยกิจ ร่างสูงของชายวัยรุ่นอายุยี่สิบสองปีเดินหน้ามุ่ยมาทางหินและชัยกิจ ก่อนจะหรี่สายตามองมือของชัยกิจที่วางอยู่บนบ่าของหิน “อ้อนเอาอะไรจากเตี่ยกูอีกล่ะไอ้หิน”

“ไอ้เมฆ!” ชัยกิจตวาดเสียงดังใส่ลูกชายคนเดียวของเขา “หินเขาเป็นพี่แก เรียกเขาจิกบาลแบบนี้ได้ไง?”

“พี่ผม...” เมฆชี้นิ้วเข้าหาตัวเองก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “มันไม่ใช่พี่ผม เพราะผมเป็นลูกคนเดียวของเตี่ย”

“ไอ้เมฆ”

“พอเถอะครับเตี่ย อย่าไปว่าอะไรน้องเลยครับ”

“กูไม่ใช่น้องมึง” หินประคองร่างชัยกิจที่จะทรงตัวไม่อยู่ “อย่าสะเออะมาเทียบตัวเองกับกู”

“...”

“มึงก็แค่เด็กที่เตี่ยกูเก็บมาเลี้ยง จำไว้” 

เมฆเดินมาเอานิ้วชี้จิ้มแผงอกแกร่งของหินที่ไม่คิดจะตอบโต้อะไรออกไป เขารู้ดีว่าเมฆไม่ชอบหน้าเขาพอๆ กับแม่ของเมฆที่ตอนนี้กลับไปดูแลกิจการของที่บ้าน หินรู้มาว่าชัยกิจกับภรรยาแม่ของเมฆ ถูกบังคับให้แต่งงานกันโดยที่ไม่ได้รักใคร่ พออยู่กันไปก็มีเมฆเป็นโซ่ทองคล้องใจแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เมื่อภรรยาของชัยกิจหมดความอดทนที่จะอยู่จึงกลับไปอยู่บ้านตัวเองและให้เมฆอยู่กับชัยกิจเนื่องจากพวกเขากลัวว่าชัยกิจจะยกทุกอย่างให้กับหิน ซึ่งทั้งสองคนไม่ได้หย่าร้างกันจึงมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของชัยกิจ

“แกมีอะไร?” ชัยกิจเปลี่ยนเรื่องเพราะสงสารหินต้องมารองรับมือรับเท้าเมฆ และที่หินไม่คิดจะทำอะไรเมฆทั้งที่ตัวเองทำได้ก็เพราะเห็นแก่เขาไง ถ้าไม่เห็นแก่เขาป่านนี้เมฆคงลงไปนอนกองกับพื้น

“วันจันทร์ผมจะพาแฟนมาที่อู่” ทั้งหินและชัยกิจต่างพากันขมวดคิ้วอย่างมึนงงที่เมฆมีแฟน เพราะไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนรับอารมณ์ร้อนและนิสัยหยาบคายของเขาได้ “ผมบอกไปว่าอู่นี้เป็นของผม แล้วเตี่ยก็คือลุงของผม”

“...” หินถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อมองเมฆที่พูดแบบขอไปที

“ตามนี้นะ เพราะถึงเตี่ยจะมีสมบัติแต่ผมก็ไม่อยากให้แฟนผมเห็นเตี่ยในคราบเจ้าของอู่” เมฆดุนดันลิ้นในโพรงปากก่อนจะมองสบตากับผู้เป็นพ่อ “แฟนผมบ้านเขาโคตรรวย พ่อแม่เขามีกิจการค้าเพชรพลอย พี่ชายก็เป็นเกมเมอร์ทำงานที่บริษัทอะไหล่เครื่องบินของต่างประเทศ”

“แล้วยังไง?”

“ก็ไม่ยังไง จะให้เขามาเห็นสภาพเตี่ยที่ตัวเลอะคราบน้ำมันแบบนี้มันไม่ได้อะ” หินกัดฟันแน่นและมองร่างที่อยู่ในอ้อมกอดที่ยืนนิ่งไม่ได้ตอบโต้ ราวกับว่ากำลังเจ็บหัวใจและจุกลำคอจนไม่สามารถพูดเถียงอะไรออกไปได้ “ผมบอกเธอไปว่าเตี่ยผมเป็นผู้ดีที่มาจากเมืองจีน ผิวพรรณดีแต่เตี่ยในตอนนี้มันไม่ได้ไง”

“แต่เตี่ยก็เลี้ยงแกมา ไม่ใช่เพราะอู่ซ่อมรถนี่เหรอไง!” ร่างสูงที่ยืนอยู่ถึงกับทนไม่ได้จึงตะคอกใส่เมฆที่เบิกตากว้าง ไม่คิดว่าไอ้เด็กที่เตี่ยเก็บมาเลี้ยงจะทำสันดานแบบนี้กับเขา

“มึงเงียบปากไปเลยไอ้หิน! พ่อลูกเขาจะคุยกัน คนนอกอย่างมึงอย่าเสือก”

“พอๆ” ชัยกิจที่ยืนฟังอยู่นานห้ามทัพลูกชายทั้งสองก่อนจะมองสบตากับเมฆ “ฉันจะทำตามที่แกบอก”

“ก็แค่นี้ ขอบคุณนะเตี่ย” เมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจเมฆก็ยิ้มร่าและเดินออกจากอู่ซ่อมรถไปยังรถของตัวเอง หินที่เห็นชัยกิจถอนหายใจก็พาไปนั่งยังโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ก่อนจะนั่งยองลงและจับมือที่ของเขาเอาไว้

“ไม่เป็นอะไรนะครับเตี่ย” หินสบตากับชัยกิจที่พยักหน้ารับ

“ไปทำงานต่อเถอะ เตี่ยต้องเข้าไปเคลียร์คิวรถอีก” เมื่อนั่งจนอาการดีขึ้นชัยกิจก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังสำนักงานขนาดพอดีซึ่งหินเองก็อดไม่ได้ที่จะไม่เป็นห่วงผู้เป็นพ่อ

“พี่เมฆนี่โคตรเป็นลูกเลวเลยนะพี่หิน” เก่งที่ดูเหมือนจะซ่อมรถเสร็จแล้วเดินมายืนข้างหินและมองไปยังด้านในที่มีชัยกิจอยู่ในสำนักงาน “เหี้ยได้ใครอะ? เจ๊กชัยออกจากใจดี”

ผัวะ

“โอ๊ยพี่หิน! ตบผมทำไมเนี่ย” หินตบศีรษะเก่งจนเกือบจะล้มน่าคมำลงกับพื้น

“ไปทำงาน” สั่งเสียงเข้มจนเก่งทำหน้าบูด

“รู้แล้วครับ ว่าแต่ใกล้ถึงคิวรถพี่สาวคนสวยนั่นยังอะ?” ร่างสูงที่เดินไปยังรถกระบะเพื่อทำงานในส่วนของตัวเองต่อก็ต้องหยุดชะงักกับคำพูดของเก่ง “ผมจะได้มาช่วยด้วย”

“ยัง” หินตอบก่อนจะนอนลงบนเปลล้อเลื่อนและไถลตัวไปใต้ท้องรถตามเดิม “อีกหลายคันกว่าจะถึงของเธอ”

“โห ลัดคิวให้พี่เขาก่อนไม่ได้เหรอพี่หิน?” เก่งยังคงตามตื้อ ดูเหมือนเขาจะชื่นชอบเจ้าเอยเข้าเสียแล้วแต่ไม่ใช่ในแบบชู้สาว แต่เป็นเพราะความน่ารักและความนอบน้อมของเธอซะมากกว่า

“อยากโดนเตี่ยด่า ก็เอา” หินขู่เก่งที่หลังจากที่หินไม่ใจอ่อนก็เดินฟึดฟัดไปยังโซนก๊อกน้ำเพื่อล้างมือ ในส่วนของหินก็ซ่อมรถต่อพลางนึกไปถึงเจ้าของรถบีเอ็มสุดหรู พอนึกไปถึงใบหน้าสวยหวาน รอยยิ้มสดใสก็ทำให้เขาต้องสะบัดความคิดนั่นออกไป

จะไปนึกถึงเธอทำไมกัน? ไร้สาระชะมัดเลย... อชิระ

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

รักไม่หลอก

รักไม่หลอก

8.1k การดู · เสร็จสิ้น · เตชิตา
วาดฝันนักเขียนสาวสุดเฉิ่มถูกไล่ออกจากงานประจำหลังโดนจับได้ว่าแอบปั่นต้นฉบับในเวลางานจึงไปอาศัยอยู่กับน้องชายฝาแฝดที่ไม่ลงรอยกันมาแต่เด็ก ทำให้เกิดมีปากเสียงกันในวันหนึ่งเมื่อคนเป็นน้องเอ่ยปากไล่เธอต่อหน้าคู่ขาสาวทำให้คนเป็นพี่เสียใจจนผลุนผลันขับรถออกมาได้รับอุบัติเหตุ โชคชะตาเล่นตลกให้วิญญาณวาดฝันหลุดจากร่าง ซ้ำยังกลายเป็นวิญญาณความจำเสื่อมหาทางเข้าร่างไม่ได้และยังซวยไม่พอ วาดฝันต้องเข้าไปพัวพันกับคดีสะเทือนขวัญ ต้องช่วยพร้อมรบ นิติเวชหนุ่มที่มองเห็นวิญญาณของเธออย่างน่ามหัศจรรย์และยิ่งกว่านั้นเวลาอยู่ใกล้เขาในระยะสายตาจากเป็นแค่ดวงวิญญาณ วาดฝันจะมีตัวตนเหมือนคนปกติภายใต้ข้อแม้ว่าต้องอยู่ใกล้นิติเวชหนุ่มเท่านั้น ความสัมพันธ์แปลกประหลาดกับภาระกิจที่ต้องช่วยเขาไขคดีอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้วาดฝันหาทางกลับเข้าร่างของตัวเองได้
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด

เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด

14.1k การดู · เสร็จสิ้น · เพลงมีนา
เสิ่นรั่วหลัน ทายาทที่เหลือรอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น ครอบครัวของนางถูกคนชั่วลอบสังหารทั้งตระกูลในคืนเดียว มารดากอดนางไว้นานสิ้นใจต่อหน้านางในวัยเพียงสิบขวบ ท่ามกลางซากศพและเลือดที่นองพื้น เหลียนหงอี้นำทหารเข้ามาช่วยแต่ไม่ทันการณ์ ช่วยได้เพียงเสิ่นรั่วหลันคนเดียวเท่านั้น จากนั้นนางเหมือนคนสติไม่ดีกลายเป็นคนปัญญาอ่อน แม้ร่างกายเติบโตแต่ลักษณะนิสัยยังเป็นเด็กสิบขวบและจำเรื่องในคืนนั้นไม่ได้
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
คลั่งไคล้ยัยแฮกเกอร์

คลั่งไคล้ยัยแฮกเกอร์

5.5k การดู · กำลังอัปเดต · OISIS
'หลินมู่มู่' คือฟรีแลนซ์รับจ้างปั่นกระแสและขโมยข้อมูลที่หน้าหนาและหน้าเงินที่สุดในปักกิ่ง กฎเหล็กของเธอคือ 'ตราบใดที่เงินถึง จะให้ด่าใครก็ทำได้ทั้งนั้น' แต่ใครจะไปคิดว่าภารกิจล้วงความลับในโรงแรมห้าดาวครั้งนี้ จะทำให้เธอถูก 'กู้ฉือเจิง' เจ้าพ่อแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียสุดโหด จับได้คาตาแถมยังต้อนเธอจนมุมอยู่บนเตียงคิงไซส์!

แทนที่จะส่งตัวเธอให้ตำรวจ ประธานกู้ผู้ชอบใช้เงินแก้ปัญหา(และหวงของขั้นสุด) กลับโยนเช็คตัวเลขเจ็ดหลักใส่หน้า พร้อมยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้... นั่นคือการจ้างเธอเป็น 'กระสอบทรายระบายอารมณ์ส่วนตัว' แบบผูกขาด ห้ามรับงานอื่น ห้ามมองผู้ชายคนอื่น และห้ามปฏิเสธเมื่อเขาต้องการ!

ภายใต้แว่นตาขอบเงินที่ดูภูมิฐาน เขาคือพญามารจอมเอาแต่ใจที่ดุดันไม่เกรงใจเตียง จนเธอต้องลอบรีวิวสมรรถภาพของเขาในใจเหมือนรีวิวสินค้าในเถาเป่า ปากสั่นร้องไห้บอกว่าไม่ไหว แต่สมองกลับคำนวณทิปค่ากระเป๋าแบรนด์เนมอย่างรวดเร็ว

เมื่อความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย 'เงินตราและราคะ' ถลำลึกจนเตียงแทบหักทุกคืน งานนี้สายลับสาวหน้าเงินจะกอบโกยกำไรจนคุ้ม หรือจะขาดทุนย่อยยับเพราะเผลอเอาหัวใจไปจำนองให้ท่านประธานกันแน่?
ใต้เงาสเน่หา

ใต้เงาสเน่หา

16.6k การดู · กำลังอัปเดต · นรานิณ
เพราะมรสุมชีวิตและรักเก่าที่พังทลาย ทำให้ ‘เพลงพิณ’ นักโภชนาการสาวต้องยอมลดตัวมาเป็นแม่ครัวส่วนตัวในคฤหาสน์หรู เพื่อหาเงินรักษาเทวดาตัวน้อยของเธอ...

ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์

ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ

757.4k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
‘ต่อให้มึงสลัดคราบทอม แล้วแต่งหญิงให้สวยกว่านี้ร้อยเท่า กูก็ไม่เหลือบตาแล เกลียดก็คือเกลียด…ชัดนะ!’

ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

602.2k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

529.8k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก

เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก

52.1k การดู · เสร็จสิ้น · ปะหนัน
คำโปรย
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
สัญญารักประธานร้าย

สัญญารักประธานร้าย

69.3k การดู · เสร็จสิ้น · ปลายฟ้า
ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เป็นโชคดีของเธอแล้วที่เขาจำเธอไม่ได้ ลูกคนนี้จะได้เป็นสิทธิ์ขาดของเธอคนเดียว
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์

232.9k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น

เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น

7.8k การดู · กำลังอัปเดต · อรุณรัตน์
คู่หมั้นของฉันนอกใจฉัน และคนที่เขานอกใจด้วยก็คือพี่สาวของฉัน!
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

540.2k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป