บทนำ
1. Analyze the Source Text:
Source: "Talia have been living with her mother, stepsister and Stepfather for years. One day she finally get away from them. Suddenly she learn she have more family out there and she have many people that actually love her, something she have never felt before! At least not as she can remember. She have to learn to trust others, get her new brothers to accept her for who she is!"
Genre: Contemporary fiction / Drama / Romance / Young Adult (implied by the tropes: abusive stepfamily, discovering new family, learning to trust).
Tone: Emotional, hopeful, slightly dramatic.
Grammar/Style of Source: The source text has some minor grammatical errors ("Talia have been", "she learn", "she have"). I need to translate the meaning into fluent, natural Thai, ignoring the English grammatical flaws.
2. Sentence-by-Sentence Translation & Adaptation:
Sentence 1: "Talia have been living with her mother, stepsister and Stepfather for years."
Draft 1: ทาเลียอาศัยอยู่กับแม่ น้องสาวต่างแม่ และพ่อเลี้ยงมาหลายปี
Refinement: "stepsister" could be พี่สาวต่างแม่/พ่อ or น้องสาวต่างแม่/พ่อ. Usually, in these Cinderella-esque tropes, it's a stepsister. Let's use 'พี่น้องต่างพ่อ/แม่' or just specify based on typical Thai flow. Let's use 'พี่สาวต่างพ่อ' (stepsister - assuming older, or just 'ลูกติดพ่อเลี้ยง' / 'ลูกเลี้ยงของแม่'). Let's go with "แม่ พี่สาวต่างพ่อ และพ่อเลี้ยง" (mother, stepsister, stepfather) or just "แม่ พ่อเลี้ยง และลูกติดของเขา" (mother, stepfather, and his child). Let's stick closer to the text: "ทาเลียทนอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี" (Adding 'ทน' implies enduring, which fits the context of "finally getting away"). Let's keep it neutral but descriptive: ทาเลียอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี
Sentence 2: "One day she finally get away from them."
Draft 1: วันหนึ่งในที่สุดเธอก็หนีไปจากพวกเขาได้
Refinement: จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็สามารถหนีพ้นจากคนเหล่านั้นมาได้ (Until one day, she finally managed to escape from those people.) "หนีพ้น" sounds more dramatic and fitting.
Sentence 3: "Suddenly she learn she have more family out there and she have many people that actually love her, something she have never felt before!"
Draft 1: จู่ๆ เธอก็รู้ว่าเธอมีครอบครัวอยู่ข้างนอกนั่น และมีคนมากมายที่รักเธอจริงๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน!
Refinement: จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง... ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต! (Suddenly she learned that she still has other family members out there, and there are many people who truly love her... a feeling she has never touched before in her life!)
Sentence 4: "At least not as she can remember."
Draft 1: อย่างน้อยก็เท่าที่เธอจำได้
Refinement: หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ (Or at least as far as she can remember.)
Sentence 5: "She have to learn to trust others, get her new brothers to accept her for who she is!"
Draft 1: เธอต้องเรียนรู้ที่จะไว้ใจคนอื่น ทำให้พี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่เธอเป็น!
Refinement: เธอต้องเรียนรู้ที่จะเปิดใจเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้! (She must learn to open her heart to trust others, and make her new brothers accept her true self!) Note: "brothers" is plural, so "บรรดาพี่ชาย" or "พี่ๆ" works well.
3. Review and Polish (Putting it together):
ทาเลียอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็สามารถหนีพ้นจากคนเหล่านั้นมาได้ จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง... ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต! หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ เธอต้องเรียนรู้ที่จะเปิดใจเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้!
Let's tweak the flow slightly for better Thai literary cadence.
"ทาเลียต้องทนอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็สามารถหนีพ้นจากคนเหล่านั้นมาได้ ทว่าจู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง... ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต! หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ ตอนนี้เธอต้องเรียนรู้ที่จะเปิดใจเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้!"
Looks good. It captures the emotional weight and the narrative arc perfectly. The prompt asks for ONLY the Thai translation, no headers.
Final check of the output:
ทาเลียต้องทนอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็สามารถหนีพ้นจากคนเหล่านั้นมาได้ จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง... ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต! หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ ตอนนี้เธอต้องเรียนรู้ที่จะเปิดใจเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้!
I will remove "ตอนนี้" (now) as it's not strictly in the text, though implied.
"เธอต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในสิ่งที่เธอเป็นให้ได้!"
Let's refine the final version:
ทาเลียอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็หนีพ้นจากพวกเขามาได้ จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย! หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ เธอต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้!
This is accurate, flows well, and matches the tone.
ทาเลียอาศัยอยู่กับแม่ พ่อเลี้ยง และพี่สาวต่างพ่อมานานหลายปี จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเธอก็หนีพ้นจากพวกเขามาได้ จู่ๆ เธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองยังมีครอบครัวคนอื่นๆ อยู่อีก และมีคนมากมายที่รักเธออย่างแท้จริง ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต! หรืออย่างน้อยก็เท่าที่เธอพอจะจำความได้ เธอต้องเรียนรู้ที่จะเปิดใจเชื่อใจผู้อื่น และทำให้บรรดาพี่ชายคนใหม่ยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอให้ได้!
บท 1
มุมมองของทาเลีย
มันเหมือนปอดกำลังไหม้จากข้างใน แต่ฉันหยุดไม่ได้ ฉันปล่อยให้พวกเขาจับได้ไม่ได้! ฉันแน่ใจว่าถ้าหยุด มันจะเป็นจุดจบของฉันแน่ ฉันต้องไปต่อ นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะหนีออกจากนรกนั่น
ทั้งร่างฉันปวดระบมไปหมดจากบาดแผลเต็มตัว แต่ฉันก็หยุดไม่ได้ ฉันต้องไปต่อ ฉันทนโดนซ้อมจากพวกเขาอีกไม่ได้แล้ว ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาต้องทำกับฉันแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันทำอะไรถึงต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้กัน? ฉันพยายามทำทุกอย่างให้พวกเขาพอใจมาตลอด แต่ไม่ว่าทำอะไร ก็ไม่เคยดีพอ ฉันวางแผนหนีมาหลายสัปดาห์แล้ว เพราะงั้นฉันห้ามยอมแพ้
ฉันกำสายสะพายที่พาดไหล่ไว้แน่น ดึงกระเป๋าเป้ให้ชิดตัว แล้วกวาดตามองไปรอบๆ เห็นว่าตัวเองเข้ามาใกล้เมืองแล้ว ขอแค่ขึ้นรถบัสได้ ก็จะได้หนีไปให้ไกลจากที่นี่ หวังว่าพวกเขาจะไม่เจอฉันอีกตลอดไป
แต่ฉันต้องพักก่อน ขาฉันไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่หยุดสักนิดคงเดินต่อไม่ได้ ฉันรู้สึกเหมือนจะหมดสติจากความอ่อนล้า เริ่มสะดุดเท้าตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็เห็นรถคันหนึ่งพุ่งตรงมาทางฉัน เสียงยางเสียดถนนดังลั่น
ฉันเห็นคนหลายคนรีบเปิดประตูรถวิ่งเข้ามาหาฉัน ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดำ และฉันก็ลืมตาต่อไม่ไหวอีกแล้ว
(ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้น)
ตอนนี้ฉันกำลังทำอาหารเย็นให้แม่ของฉัน น้องสาวต่างพ่อ และพ่อเลี้ยง ฉันรู้ว่าพวกเขาจะกลับบ้านในอีกไม่นาน ฉันเลยต้องรีบทำให้เสร็จ ฉันเก็บกระเป๋าเป้เรียบร้อยแล้ว ใส่ของมีค่าทั้งหมดที่มี
ถึงฉันจะไม่ได้มีอะไรเยอะ แต่ของไม่กี่ชิ้นที่มีอยู่ก็เป็นของที่ได้มาจากคนเพียงคนเดียวที่เคยแคร์ฉันจริงๆ ฉันคิดถึงเขา เขาต้องย้ายออกไปเมื่อสี่ปีก่อน หลังจากนั้นฉันก็เหมือนติดอยู่ที่นี่ แทบไม่มีใครเลย
ฉันเอากระเป๋าเป้ไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้ถัดลงไปตามถนนนิดหน่อย ดังนั้นคืนนี้ตอนฉันหนี ฉันต้องรีบไปคว้ามันแล้วก็หายไปจากที่นี่ให้ได้ ฉันได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้าน จึงรีบตักอาหารใส่จานอย่างรวดเร็ว วางทั้งหมดบนโต๊ะอาหาร แล้วไปยืนรอรับพวกเขาตรงประตู
“หวังว่าอาหารจะเสร็จแล้วนะ เพื่อประโยชน์ของแกเองนั่นแหละ!” เกรเกอร์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ ฉันก้มตาลงมองพื้น แล้วพยักหน้าเบาๆ ขณะเกรเกอร์ แม่ของฉัน—บิอังกา—และน้องสาวต่างพ่อ สการ์เล็ตต์ เดินผ่านไป สการ์เล็ตต์ผลักฉันแรงๆ ตอนเดินเฉียด
พวกเขานั่งลงรอบโต๊ะ เริ่มกินอาหารไปคุยกันไป ยิ้ม หัวเราะ เล่าเรื่องวันของตัวเอง เหมือนฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ
“ไปเอาเบียร์มาให้กู เดี๋ยวนี้ ไอ้ตัวร่าน!” เกรเกอร์สั่ง ฉันรีบเดินเงียบๆ เข้าไปในครัว หยิบเบียร์ให้เขา แล้วเดินกลับออกมา วางขวดไว้บนโต๊ะข้างๆ เขา
เขามองเบียร์ แล้วเงยหน้ามองฉัน แล้วก้มไปมองเบียร์อีกครั้ง ก่อนที่ฝ่ามือหนักๆ จะตบเข้าที่หน้าอย่างจัง
“คิดว่ากูจะกินได้ไง ในเมื่อแกยังไม่แม้แต่จะเปิดให้?” เขาแสยะ
ฉันรีบหยิบเบียร์ขึ้นมาเปิดแล้ววางกลับลงไป คุณเห็นไหม ต่อให้ทำอะไร มันก็ไม่มีวันดีพอ ถ้าฉันเปิดมาก่อน เขาก็จะตบฉันข้อหาเปิดโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ถ้าไม่เปิด ฉันก็โดนตบข้อหาไม่เปิดให้
ฉันถอยกลับไปเล็กน้อยอย่างเงียบงัน สายตายังคงจมอยู่กับพื้น ไม่นานนัก แม่แสนดีของฉันก็โวยขึ้นมา
“เอาไวน์แดงให้ฉันแก้วหนึ่ง!” เธอกรีดเสียง ฉันเดินเข้าไปในครัวอย่างเงียบๆ หยิบแก้วไวน์กับขวดไวน์แดงยี่ห้อที่เธอชอบ
ฉันกลับเข้าห้องอาหาร วางแก้วลงบนโต๊ะ เปิดขวดแล้วรินให้เต็ม ก่อนวางขวดไว้บนโต๊ะ แล้วถอยหลังออกมา
พวกเขากินเสร็จก็ลุกขึ้นยืน
“เก็บกวาดไอ้ความเละเทะนี่ซะ อีตัวสารเลว!” สการ์เล็ตต์พูดก่อนเดินออกจากห้อง มุ่งขึ้นชั้นสอง
ฉันเริ่มเก็บของบนโต๊ะให้เงียบที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ฉันเผลอทำเสียงดังขึ้นนิดเดียว แล้วหมัดก็อัดเข้าที่ท้องฉันทันที
“พวกกูบอกแล้วไงว่าอย่าทำเสียง!” เกรเกอร์คำราม จากนั้นเขากระชากผมฉันลากไปยังที่โล่งกว่า ก่อนจะเริ่มซ้อมฉัน เขาเตะฉัน แล้วฉุดฉันขึ้นเหวี่ยงกระแทกกำแพง
“พรุ่งนี้เช้าลงมาเมื่อไหร่ ทุกอย่างต้องเกลี้ยง ถ้าได้ยินเสียงแม้แต่ทีเดียว แกจะได้เรียนบทเรียนใหม่!” เกรเกอร์พูดอย่างเดือดดาล ก่อนที่เขากับแม่แสนดีของฉันจะเดินขึ้นไปชั้นสอง
ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลลงข้างแก้มหนึ่งหยด แล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น ฉันรออยู่หลายชั่วโมงกว่าจะกล้าขยับ ระหว่างนั้นได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงเดิม
พอแน่ใจว่าพวกเขาเข้าห้องและหลับแล้ว ฉันค่อยๆ เดินไปที่ประตู ปิดมันให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเดินแผ่วเบาไปยังที่ซ่อนกระเป๋าเป้ ก่อนจะเริ่มวิ่งสุดชีวิตมุ่งหน้าไปทางเมือง
นี่คือโอกาสเดียวของฉันที่จะหนีจากที่นี่ ขอแค่ถึงเมือง ขึ้นรถบัสไปที่ไหนก็ได้แบบสุ่มๆ แล้วฉันค่อยรักษาแผลจากการซ้อมของวันนี้ ร่างฉันเหมือนแผนภูมิสี ทั้งดำ น้ำเงิน ม่วง แดง เหลือง เขียว จากรอยช้ำทั่วตัว
บางรอยเพิ่งเกิด บางรอยเริ่มจาง บางรอยกำลังขึ้นใหม่ นี่คือสภาพที่เป็นมานานเท่าที่ฉันจำความได้ ฉันถูกห้ามไม่ให้ทำเสียงแม้แต่นิดเดียว ถ้าทำ ก็โดนซ้อม
ฉันต้องทำอาหารให้พวกเขา ไม่งั้นก็โดนซ้อม ถ้าพวกเขาจับได้ว่าฉันกินอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต ก็โดนซ้อม ฉันเคยอธิษฐานมานับครั้งไม่ถ้วน ขอให้ตัวเองอย่าตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไปเลย
แต่ไม่รู้ทำไม ฉันก็ยังตื่นขึ้นมาทุกครั้ง แล้วต้องทนให้ชีวิตบ้าๆ นี่ดำเนินต่อไป ทว่า วันนี้…วันนี้คือวันสุดท้าย ในที่สุดฉันก็ก้าวออกมาเพื่อหนี ฉันต้องเก็บเงินให้พอ เพื่อที่ฉันจะได้หนีไปได้จริงๆ เสียที
บทล่าสุด
#276 บทที่ 276.
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#275 บทที่ 275
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#274 บทที่ 274.
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#273 บทที่ 273
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#272 บทที่ 272
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#271 บทที่ 271.
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#270 บทที่ 270
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#269 บทที่ 269.
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#268 บทที่ 268
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026#267 บทที่ 267.
อัปเดตล่าสุด: 6/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
หวงรักท่านประธานปากแข็ง
ข้าวหอมเคยคิดว่า ‘ภาม’ คือผู้ปกครองที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิต...
ผู้ชายวิศวะฯ หน้าดุที่วันๆ เอาแต่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอด้วยคำว่า ‘เด็กเกินไป’
แต่นั่นคือเรื่องของอดีต เพราะเมื่อวันที่เธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงเต็มตัว
เขากลับกลายเป็น ‘ราชสีห์จอมบงการ’ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อลากเธอกลับเข้าถ้ำ
ในเมื่อปากบอกว่าไม่หวง แต่กลับใช้กรงเล็บแห่งอำนาจขังเธอไว้ในรังไม่ให้ไปไหน
ถ้าเขาอยากหวง... ก็หัดพูดให้ตรงกับใจก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะยอมให้ ‘ศัตรูทางธุรกิจ’
พากรงทองของเขาพังทลายลงไปต่อหน้า
รักระรินใจ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""













