บทนำ
บท 1
ในโลกนี้มีบ้านสองแบบ
แบบแรก คือบ้านที่เป็นที่พักพิง อบอุ่น ปลอดภัย และเต็มไปด้วยความรัก
แบบที่สอง คือบ้านที่เป็นกรงขัง เย็นเยียบ เหม็นอับ สิ้นหวัง และกัดกินทุกอย่างจนเหลือแต่ซาก
สำหรับพาหรือพายอาร์ นักศึกษาสาววัย 20 ปี เธอไม่เคยรู้จักบ้านแบบแรกเลย
ห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่กลิ่นสีทาผนังราคาถูกยังไม่จางหายคือโลกทั้งใบของเธอ มันคือสถานที่ที่เสียงหัวเราะหมายถึงการถูกหวยเบอร์เล็กๆ และเสียงร้องไห้คือสัญญาณว่าวงพนันล่มอีกครั้ง
พายในวัยยี่สิบใช้ชีวิตเหมือนคนอายุสี่สิบ เธอเรียนไป ทำงานพาร์ทไทม์จนดึกดื่นไปด้วย เพื่อจ่ายค่าเทอมที่พ่อกับแม่ไม่เคยสนใจและเพื่อเหลือเงินไว้ซื้อข้าวสาร ในขณะที่ทั้งคู่ใช้ลมหายใจไปกับการลุ้น
...ลุ้นว่าไพ่ใบต่อไปจะเปลี่ยนชีวิต
...ลุ้นว่าลูกเต๋าครั้งหน้าจะปลดหนี้
...และลุ้นว่าวันนี้จะมีเจ้าหนี้รายใหม่โผล่มาทุบประตูหรือไม่
ความแสบซนและดื้อรั้นที่คนภายนอกเห็น แท้จริงแล้วคือเกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายที่เธอสร้างขึ้นมา เกราะที่ใช้เถียงกับเจ้าหนี้ที่มาทวงเงินหน้าบ้าน เกราะที่ใช้ปั้นหน้ายิ้มเวลาอาจารย์ทวงค่าเทอม และเกราะที่ใช้ซ่อนความแตกสลายเวลาที่เธอกลับมาพบว่าหม้อหุงข้าวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ถูกแม่เอาไปจำนำจนเกลี้ยง
สำหรับพายพ่อกับแม่ไม่ใช่เซฟโซน
พวกเขาคือเจ้าหนี้คนแรกในชีวิตของเธอ
กลิ่นอับชื้นของห้องเช่ารูหนูราคาถูก ผสมปนเปกับกลิ่นเหล้าและกลิ่นควันบุหรี่จางๆ คือสิ่งแรกที่พายสัมผัสได้เมื่อเธอลากสังขารกลับมาถึงห้องหลังเลิกงานพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อกะดึก
เหงื่อยังชื้นอยู่บนหน้าผากเนียน แม้ว่านี่จะเป็นเวลาตีสามก็ตาม
ภาพตรงหน้าทำให้ร่างเล็กสูงเพียง 160 เซนติเมตรหยุดชะงัก ข้าวของในห้องกระจัดกระจายราวกับถูกพายุถล่ม เศษแก้วแตกเกลื่อนเต็มพื้น
พ่อกับแม่ของเธอนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยมีเพียงขวดเหล้าเปล่ากับเศษซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
“พวกเขามาอีกแล้วเหรอคะ” พายถามเสียงเรียบ ไม่ใช่เพราะเธอไม่กลัว แต่เพราะเธอชินชาเกินกว่าจะแสดงอารมณ์ใด
“พาย... ลูก” ผู้เป็นแม่เงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ “พวกเขา… พวกเขาบอกว่านี่คือโอกาสสุดท้าย”
“โอกาสสุดท้ายเรื่องอะไรคะ” พายทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เธอเหนื่อยเกินกว่าจะยืนแล้ว “ก็เราไม่มีอะไรจะให้พวกเขาแล้วนี่ พายทำงานจนแทบไม่ได้นอน ค่าเทอมก็ยังค้าง พายจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาเงินล้านมาใช้หนี้พนันของพ่อ!”
“ไม่ใช่เงิน!” ผู้เป็นพ่อตวาดลั่น ใบหน้าซูบตอบเต็มไปด้วยความเครียดและสิ้นหวัง “คราวนี้พวกเขาไม่เอาเงิน”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง มันคือลางสังหรณ์ที่เลวร้ายที่สุด
“...แล้วเขาจะเอาอะไรคะ”
แม่ของเธอเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตา ในขณะที่พ่อจ้องเขม็งมาที่เธอ แววตาที่เคยมีแต่ความว่างเปล่า ตอนนี้กลับฉายแววความหวัง
“พวกเขาเป็นตระกูลใหญ่ รวยมาก ใหญ่มาก พวกเขาบอกว่าถ้าเรายอมยกบางอย่างให้ หนี้ทั้งหมดจะเป็นศูนย์”
“ยกอะไรคะ” พายถาม ทั้งที่ในใจเริ่มรู้คำตอบ
“พวกเขาเห็นแก... พาย พวกเขาเห็นรูปแกในกระเป๋าตังค์พ่อ เขาบอกว่าลูกสาวเรา... สวยดี”
โลกทั้งใบของพายแตกสลายลงตรงนั้น
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกใช้เป็นหลักประกัน แต่ที่ผ่านมามันเป็นแค่คำขู่ เป็นแค่ลมปากของพวกทวงหนี้รายย่อย
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่
“พ่อ... แม่... กำลังจะขายพายเหรอ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำพูด ดวงตากลมโตที่มักจะฉายแววแสบซน บัดนี้มีเพียงน้ำใสๆ เอ่อคลอจนล้นขอบตา
“มันจำเป็น!” พ่อตะคอกกลบเกลื่อนความรู้สึกผิด “แกก็รู้ว่าเราไม่มีทางเลือก! ถ้าเราไม่ยอม พวกมันเอาเราตายแน่! แกอยากให้พ่อกับแม่ตายเหรอ!”
“แต่พายเป็นลูกของพ่อนะ!”
“ก็เพราะแกเป็นลูกไง!” พ่อสวนกลับ “แกต้องทดแทนบุญคุณเราสิ! เราเลี้ยงแกมาจนโต แค่นี้แกทำให้เราไม่ได้เหรอพาย!”
คำว่าทดแทนบุญคุณเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมาบนหัวใจที่แตกละเอียดของเธอจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี
พายมองหน้าคนสองคนที่เธอเรียกว่า พ่อแม่ ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมา คนที่เธอพยายามทำงานสายตัวแทบขาดเพื่อหาเงินมาจุนเจือใช้หนี้พนันที่ไม่จบไม่สิ้นให้
ตอนนี้พวกเขากำลังผลักเธอลงนรกขุมที่ลึกที่สุด เพื่อเอาตัวรอด
“พวกเขาคือใครคะ” พายถามเสียงแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน
“ตระกูลอัศวมังกร”
ชื่อนั้นทำให้พายตัวแข็งทื่อ ไม่มีใครในประเทศนี้ไม่รู้จักชื่อนั้น ชื่อของตระกูลมาเฟียเก่าแก่ที่กุมอำนาจมืดทุกอย่างไว้ในมือ
“เขาบอกว่า ลูกชายฝาแฝดของเขาต้องการตัวแก”
แม่พูดจบก็ฟุบหน้าร้องไห้โฮ แต่พายไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว
ความแสบซน ความดื้อรั้นที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลง เธอซื่อเกินกว่าจะเข้าใจโลกของผู้ใหญ่ที่โหดร้ายใบนี้
ชีวิตธรรมดาๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย ความฝันที่จะเรียนจบ มีงานดีๆ ทำ ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ในคืนที่มืดมิดที่สุดคืนนั้น พายอาร์ได้เรียนรู้ว่าสำหรับพ่อแม่ของเธอแล้ว เธอไม่ใช่ลูกสาว
เธอเป็นเพียงหลักประกันชิ้นสุดท้าย ที่กำลังจะถูกส่งมอบให้กับแฝดที่อันตรายที่สุด
บทล่าสุด
#59 บทที่ 59 คำสัญญาแห่งท้องทะเล
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#58 บทที่ 58 ศาลเตี้ยฉบับแก๊งเพื่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#57 บทที่ 57 ละครลิงระดับประเทศ
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#56 บทที่ 56 แผนการแกล้งเมีย
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#55 บทที่ 55 สภาโจ๊ก
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#54 บทที่ 54 คำสัญญา
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#53 บทที่ 53 ว่าที่สะใภ้
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#52 บทที่ 52 อาบน้ำจริงๆ NC
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#51 บทที่ 51 ตอนที่ 50 หน้าหลัง NC
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#50 บทที่ 50 อั้นไม่ไหว NC
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
ทาสรัก บำเรอชีกห์
เธอคือสาวใช้คนสนิทของภรรยาชีกห์การิม แค่แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอยังไม่กล้า
แล้วจะให้เธอยืนเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ













