บทนำ
และเธอก็คือคนแรกที่ต้องแบกรับทุกอย่างจากการกระทำเสแสร้งและชอบแย่งของคนอื่น ต้องอยู่ชดใช้การกระทำทุกอย่างที่เขาเคยสูญเสียในวัยเด็กกลับมาอย่างสาสมหลีกเลี่ยงไม่ได้
บท 1
ตอนที่1 ละอายใจ
เจ้าขา
“เจ้าขา” เสียงอบอุ่นสายหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยดังขึ้นเรียก นั่นทำให้ฉันยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะหันไปหาต้นเสียงทันที
“คุณพ่อ...” และใช่ คนที่เรียกฉันคือคุณพ่อ ผู้มีพระคุณต่อฉันอย่างเหลือล้นจนไม่มีวันลืมได้
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะแม่ใหญ่” ฉันรีบลุกไปหาคุณพ่อก่อนจะยกมือไหว้ท่านกับแม่ใหญ่อย่างนอบน้อม
“จ้ะ” แม่ใหญ่รับไหว้ฉันด้วยท่าทีปกติเหมือนทุกครั้ง ซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่าท่านรู้สึกยังไงกับฉัน แต่ท่านก็ไม่เคยกีดขวางหรือมีท่าทีรังเกียจฉันเลยสักครั้งตั้งแต่เด็กจนโต และยังไม่เคยห้ามที่ฉันเรียกท่านว่าแม่ใหญ่แบบนี้ด้วย แต่ยิ่งท่านใจดีกับฉันเท่าไหร่ มันกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกละอายใจกว่าเดิมมากเท่านั้น
“เป็นไงเรา โตขึ้นเยอะเลยนะ” คุณพ่อพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเคยไม่เปลี่ยน
“แล้วนี่คุณพ่อกับแม่ใหญ่มารับเจ้าคุณเหรอคะ” ฉันยิ้มรับก่อนจะถามกลับไปอย่างที่น่าจะเป็น เพราะตอนนี้เจ้าคุณเข้าเรียนเรียนมหาวิทยาลัยแล้วนั่นเอง ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันแรกที่มีการปฐมนิเทศเด็กปีหนึ่ง
“ใช่ แล้วนี่ก็ของฝากของเรา พ่อกับแม่ใหญ่เลือกเองกับมือเลยนะ” คุณพ่อพูดพร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบใหญ่มาให้ฉัน และถึงมันจะทำให้ฉันดีใจที่ได้รับ แต่มันก็ทำให้ฉันลำบากใจเหมือนกันทุกครั้ง
“ขอบคุณมากค่ะ...” ฉันยกมือไหว้ก่อนจะรับมา
“แต่เจ้าขาเกรงใจ คุณพ่อกับแม่ใหญ่ให้เจ้าขามากเกินไป อีกอย่างเจ้าขาก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ของพวกนี้หรอกค่ะ” ของที่พวกท่านให้ฉันมาแต่ละครั้ง มันมีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้น และฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันหรือเปล่า อีกอย่าง ฉันเกรงใจพวกท่านเหลือเกินที่คอยมีของฝากฉันอยู่ตลอด
“ตอนนี้ไม่ได้ใช้ อนาคตเราโตกว่านี้เดี๋ยวก็ได้ใช้เองนั่นแหละ” คุณพ่อพูดพร้อมกับวางมือบนหัวฉันอย่างเอ็นดูไม่เปลี่ยนแล้วโคลงเบาๆ
แต่ทำไมนะฉันถึงไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของท่านจริงๆ ทำไมโชคชะตาถึงได้ทำร้ายฉันแบบนี้
“เจ้าขาขอบคุณคุณพ่อกับแม่ใหญ่มากนะคะ ที่ยังเอ็นดูเจ้าขามาตลอด” ฉันพูดขึ้นอย่างเจียมตัวและซาบซึ้ง แม้ว่าเมื่อก่อนแม่ฉันจะเคยทำไม่ดีกับท่านไว้ รวมถึงฉันที่เคยเป็นเด็กไม่น่ารักกับท่านด้วย แต่ถึงอย่างนั้น...
“เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว แล้วอีกอย่างเจ้าขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้พ่อกับแม่ใหญ่ ทำไมพ่อกับแม่ใหญ่ต้องโกรธเจ้าขาด้วยล่ะ” คุณพ่อที่ท่านรู้ว่าฉันกังวลและรู้สึกยังไงก็ยังเป็นคุณพ่อเหมือนเดิมที่ไม่เคยโกรธเกลียดหรือโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเลย
“เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว แล้วก็ตั้งใจเรียนอย่างที่คุณพ่อหวังไว้ก็พอ” แม่ใหญ่พูดขึ้นบ้างอย่างไม่ได้คิดอะไร
แต่จะให้ฉันเลิกคิดง่ายๆ มันก็ไม่ง่ายเลย เพราะความผิดที่ฉันเคยทำไว้ มันก็ยังฝังใจฉันมาตลอด ถึงฉันจะจำได้ไม่หมด แต่ฉันก็ยังคงจำได้ในหลายๆ เรื่องเลย
“ค่ะ เจ้าขาจะไม่ทำให้คุณพ่อกับแม่ใหญ่ผิดหวังนะคะ” แต่ถึงยังไงฉันก็ตอบรับออกไปอย่างตั้งใจ ฉันจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังเด็ดขาด ยิ่งพวกท่านใจดีและเมตตากับฉันขนาดนี้ มันยิ่งทำให้ฉันต้องทำให้ดีที่สุด
แล้วที่ฉันได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะใคร ถ้าไม่ใช่คุณพ่อและครอบครัวของท่านที่สนับสนุนและให้ทุนการศึกษาแก่ฉันกับน้อง ถ้าไม่ได้พวกท่านฉันกับน้องคงไม่ได้เรียนโรงเรียนและมหาวิทยาลัยดีๆ แบบนี้ ดีไม่ดีฉันก็คงได้จบแค่มัธยมปลายแค่นั้น
“ดีแล้ว” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มให้ฉันและฉันก็ยิ้มให้ท่าน
แต่...
พลั่ก!!!
“กลับกันได้แล้วครับ!” หลังจากฉันถูกชนจนเกือบล้ม เสียงเข้มที่ฉันจำได้ขึ้นใจโดยไม่ต้องหันไปมองก็ดังขึ้น
“.....” ฉันได้แต่มองตามร่างสูงที่อายุน้อยกว่าฉันหนึ่งปี แต่กลับตัวสูงกว่าฉันมากไป แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรกับการกระทำของเขา เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้
ถึงแม้ว่าเรื่องในอดีตทุกคนจะให้อภัยฉันและไม่ได้โกรธเกลียดฉัน แต่ก็มีคนๆ หนึ่งที่ไม่ได้คิดเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะตั้งแต่เริ่มโตจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงเกลียดฉันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน และไม่เคยนับญาติกับฉันเลยสักครั้ง
ทุกครั้งที่เราเจอกัน เขาจะมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังและอาฆาตแค้น พร้อมกับคำพูดกระแทกแดกดัน หรือไม่ก็การกระทำที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บตัวเสียหน้าอย่างเมื่อกี้ แต่ฉันก็เข้าใจว่าเมื่อก่อนตอนฉันยังเด็กและไม่เข้าใจอะไรมาก ฉันเคยทำตัวไม่ดีกับเขา เพียงแต่หลังจากฉันเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ฉันก็เลิกนิสัยนั้นไปอย่างสิ้นเชิง แต่เขาคงจะฝังใจนั่นแหละก็เลยทำให้เกลียดฉันไม่เปลี่ยนไปเลย
“งั้นพ่อกลับก่อนนะ ถ้าว่างแวะไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าบ้างล่ะ” คุณพ่อที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ กับพฤติกรรมของลูกชายคนเดียวของท่านพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มกับฉัน
“ได้ค่ะ แล้วเจ้าขาจะแวะไปนะคะ สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะแม่ใหญ่” ฉันเองก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างไม่สนใจการกระทำเล็กน้อยพวกนั้นเหมือนที่ผ่านมา
“จ้ะ” แล้วคุณพ่อก็เดินตามแม่ใหญ่ขึ้นรถไป
ฉันได้แต่ยืนมองตามทั้งสามคนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียใจ อิจฉา และก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเอง
แต่ไม่สิ ฉันจะหวังอะไรมากไปทำไมกัน เพราะถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของท่านจริงๆ แต่ช่วงหนึ่งฉันก็เคยเป็นลูกสาวของท่าน และท่านก็เอ็นดูฉันขนาดนี้ แค่นี้ก็ถือว่าเป็นบุญของฉันมากแล้ว
ฉันชื่อ เจ้าขา ชื่อที่ฉันชอบมาก เพราะเป็นชื่อที่คุณย่าทวดตั้งให้ฉัน ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ใช่คุณย่าทวดแท้ๆ ของฉัน แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็เคยได้รับความรักจากพวกท่าน และยังเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพวกท่านจนถึงตอนนี้
ครอบครัวจริงๆ ของฉันมีกันสี่คน นั่นคือยาย แม่ น้องชายของฉัน และฉัน เพียงแต่ตอนนี้ แม่ของฉันไม่ได้อยู่กับพวกเรา เพราะว่าท่าน... ตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยอยู่อย่างสุขสบายในบ้านหลังใหญ่ของคุณพ่อ แต่หลังจากเกิดเรื่องราวหนึ่งขึ้น ฉันกับแม่ก็ถูกส่งตัวกลับไปอยู่บ้านตัวเองพร้อมกับน้องในท้องของแม่ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิดเพราะยังเด็กอยู่
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่เข้าใจในตอนนั้นก็คือ แม่ฉันถูกตำรวจจับ ฉันอยู่กับยายฉันที่ด่าทอแม่ให้ฉันฟังทุกวัน หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนเอาน้องที่พึ่งคลอดมาส่งให้ยายดูแล แต่กลับไม่เห็นแม่มาด้วย ตอนนั้นฉันอยู่อย่างอดๆ อยากๆ เพราะยายไม่ค่อยให้ความสนใจ จนสุดท้ายคุณพ่อก็มารับฉันไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่อีกครั้ง พอฉันเริ่มโตขึ้นฉันก็เข้าใจทุกอย่างทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ฉันเลยตัดสินใจขอกลับไปอยู่กับยายและน้อง เพราะฉันรู้สึกละอายแก่ใจตัวเองและทุกคนมาก
แต่ทุกคนที่บ้านหลังใหญ่ก็ยังใจดีกับฉันเสมอมา พวกท่านยังคงให้ทุนการศึกษาสำหรับฉันและน้องมาโดยตลอด แล้วไหนจะยังคงมีของฝากให้ฉันทุกครั้ง นั่นยิ่งสร้างความรู้สึกผิดให้กับฉัน รู้สึกอิจฉาที่เห็นคนอื่นๆ ได้รับความรักจากพ่อแม่ และก็สร้างความน้อยใจที่ฉันไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่านนั่นเอง
“เจ้าขา กลับกัน” เสียงของเพื่อนสนิทฉันดังขึ้นเรียกสติของฉันอีกครั้ง
“อ๋อ อื้ม” ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวก่อนจะกลับไปหาเพื่อนตัวเองเพื่อกลับไปเตรียมตัวทำงานนั่นเอง
บทล่าสุด
#37 บทที่ 37 พิเศษ เนวาxปูเป้
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#36 บทที่ 36 ตอนพิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#35 บทที่ 35 ไร้หัวใจ(จบ)
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#34 บทที่ 34 ไม่รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#33 บทที่ 33 พอสักที
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#32 บทที่ 32 เรื่องโกหก
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#31 บทที่ 31 เป็นแผน
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#30 บทที่ 30 ไม่มีสิทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#29 บทที่ 29 สงสาร
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#28 บทที่ 28 อย่าให้พูดเลย
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"













