บทนำ
และเธอก็คือคนแรกที่ต้องแบกรับทุกอย่างจากการกระทำเสแสร้งและชอบแย่งของคนอื่น ต้องอยู่ชดใช้การกระทำทุกอย่างที่เขาเคยสูญเสียในวัยเด็กกลับมาอย่างสาสมหลีกเลี่ยงไม่ได้
บท 1
ตอนที่1 ละอายใจ
เจ้าขา
“เจ้าขา” เสียงอบอุ่นสายหนึ่งที่ฉันคุ้นเคยดังขึ้นเรียก นั่นทำให้ฉันยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะหันไปหาต้นเสียงทันที
“คุณพ่อ...” และใช่ คนที่เรียกฉันคือคุณพ่อ ผู้มีพระคุณต่อฉันอย่างเหลือล้นจนไม่มีวันลืมได้
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะแม่ใหญ่” ฉันรีบลุกไปหาคุณพ่อก่อนจะยกมือไหว้ท่านกับแม่ใหญ่อย่างนอบน้อม
“จ้ะ” แม่ใหญ่รับไหว้ฉันด้วยท่าทีปกติเหมือนทุกครั้ง ซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่าท่านรู้สึกยังไงกับฉัน แต่ท่านก็ไม่เคยกีดขวางหรือมีท่าทีรังเกียจฉันเลยสักครั้งตั้งแต่เด็กจนโต และยังไม่เคยห้ามที่ฉันเรียกท่านว่าแม่ใหญ่แบบนี้ด้วย แต่ยิ่งท่านใจดีกับฉันเท่าไหร่ มันกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกละอายใจกว่าเดิมมากเท่านั้น
“เป็นไงเรา โตขึ้นเยอะเลยนะ” คุณพ่อพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเคยไม่เปลี่ยน
“แล้วนี่คุณพ่อกับแม่ใหญ่มารับเจ้าคุณเหรอคะ” ฉันยิ้มรับก่อนจะถามกลับไปอย่างที่น่าจะเป็น เพราะตอนนี้เจ้าคุณเข้าเรียนเรียนมหาวิทยาลัยแล้วนั่นเอง ซึ่งวันนี้ก็เป็นวันแรกที่มีการปฐมนิเทศเด็กปีหนึ่ง
“ใช่ แล้วนี่ก็ของฝากของเรา พ่อกับแม่ใหญ่เลือกเองกับมือเลยนะ” คุณพ่อพูดพร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบใหญ่มาให้ฉัน และถึงมันจะทำให้ฉันดีใจที่ได้รับ แต่มันก็ทำให้ฉันลำบากใจเหมือนกันทุกครั้ง
“ขอบคุณมากค่ะ...” ฉันยกมือไหว้ก่อนจะรับมา
“แต่เจ้าขาเกรงใจ คุณพ่อกับแม่ใหญ่ให้เจ้าขามากเกินไป อีกอย่างเจ้าขาก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ของพวกนี้หรอกค่ะ” ของที่พวกท่านให้ฉันมาแต่ละครั้ง มันมีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้น และฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันหรือเปล่า อีกอย่าง ฉันเกรงใจพวกท่านเหลือเกินที่คอยมีของฝากฉันอยู่ตลอด
“ตอนนี้ไม่ได้ใช้ อนาคตเราโตกว่านี้เดี๋ยวก็ได้ใช้เองนั่นแหละ” คุณพ่อพูดพร้อมกับวางมือบนหัวฉันอย่างเอ็นดูไม่เปลี่ยนแล้วโคลงเบาๆ
แต่ทำไมนะฉันถึงไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของท่านจริงๆ ทำไมโชคชะตาถึงได้ทำร้ายฉันแบบนี้
“เจ้าขาขอบคุณคุณพ่อกับแม่ใหญ่มากนะคะ ที่ยังเอ็นดูเจ้าขามาตลอด” ฉันพูดขึ้นอย่างเจียมตัวและซาบซึ้ง แม้ว่าเมื่อก่อนแม่ฉันจะเคยทำไม่ดีกับท่านไว้ รวมถึงฉันที่เคยเป็นเด็กไม่น่ารักกับท่านด้วย แต่ถึงอย่างนั้น...
“เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว แล้วอีกอย่างเจ้าขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้พ่อกับแม่ใหญ่ ทำไมพ่อกับแม่ใหญ่ต้องโกรธเจ้าขาด้วยล่ะ” คุณพ่อที่ท่านรู้ว่าฉันกังวลและรู้สึกยังไงก็ยังเป็นคุณพ่อเหมือนเดิมที่ไม่เคยโกรธเกลียดหรือโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเลย
“เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว แล้วก็ตั้งใจเรียนอย่างที่คุณพ่อหวังไว้ก็พอ” แม่ใหญ่พูดขึ้นบ้างอย่างไม่ได้คิดอะไร
แต่จะให้ฉันเลิกคิดง่ายๆ มันก็ไม่ง่ายเลย เพราะความผิดที่ฉันเคยทำไว้ มันก็ยังฝังใจฉันมาตลอด ถึงฉันจะจำได้ไม่หมด แต่ฉันก็ยังคงจำได้ในหลายๆ เรื่องเลย
“ค่ะ เจ้าขาจะไม่ทำให้คุณพ่อกับแม่ใหญ่ผิดหวังนะคะ” แต่ถึงยังไงฉันก็ตอบรับออกไปอย่างตั้งใจ ฉันจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังเด็ดขาด ยิ่งพวกท่านใจดีและเมตตากับฉันขนาดนี้ มันยิ่งทำให้ฉันต้องทำให้ดีที่สุด
แล้วที่ฉันได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ แบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะใคร ถ้าไม่ใช่คุณพ่อและครอบครัวของท่านที่สนับสนุนและให้ทุนการศึกษาแก่ฉันกับน้อง ถ้าไม่ได้พวกท่านฉันกับน้องคงไม่ได้เรียนโรงเรียนและมหาวิทยาลัยดีๆ แบบนี้ ดีไม่ดีฉันก็คงได้จบแค่มัธยมปลายแค่นั้น
“ดีแล้ว” คุณพ่อพูดด้วยรอยยิ้มให้ฉันและฉันก็ยิ้มให้ท่าน
แต่...
พลั่ก!!!
“กลับกันได้แล้วครับ!” หลังจากฉันถูกชนจนเกือบล้ม เสียงเข้มที่ฉันจำได้ขึ้นใจโดยไม่ต้องหันไปมองก็ดังขึ้น
“.....” ฉันได้แต่มองตามร่างสูงที่อายุน้อยกว่าฉันหนึ่งปี แต่กลับตัวสูงกว่าฉันมากไป แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรกับการกระทำของเขา เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้
ถึงแม้ว่าเรื่องในอดีตทุกคนจะให้อภัยฉันและไม่ได้โกรธเกลียดฉัน แต่ก็มีคนๆ หนึ่งที่ไม่ได้คิดเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะตั้งแต่เริ่มโตจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงเกลียดฉันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน และไม่เคยนับญาติกับฉันเลยสักครั้ง
ทุกครั้งที่เราเจอกัน เขาจะมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังและอาฆาตแค้น พร้อมกับคำพูดกระแทกแดกดัน หรือไม่ก็การกระทำที่ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บตัวเสียหน้าอย่างเมื่อกี้ แต่ฉันก็เข้าใจว่าเมื่อก่อนตอนฉันยังเด็กและไม่เข้าใจอะไรมาก ฉันเคยทำตัวไม่ดีกับเขา เพียงแต่หลังจากฉันเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ฉันก็เลิกนิสัยนั้นไปอย่างสิ้นเชิง แต่เขาคงจะฝังใจนั่นแหละก็เลยทำให้เกลียดฉันไม่เปลี่ยนไปเลย
“งั้นพ่อกลับก่อนนะ ถ้าว่างแวะไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าบ้างล่ะ” คุณพ่อที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ กับพฤติกรรมของลูกชายคนเดียวของท่านพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มกับฉัน
“ได้ค่ะ แล้วเจ้าขาจะแวะไปนะคะ สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะแม่ใหญ่” ฉันเองก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างไม่สนใจการกระทำเล็กน้อยพวกนั้นเหมือนที่ผ่านมา
“จ้ะ” แล้วคุณพ่อก็เดินตามแม่ใหญ่ขึ้นรถไป
ฉันได้แต่ยืนมองตามทั้งสามคนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียใจ อิจฉา และก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเอง
แต่ไม่สิ ฉันจะหวังอะไรมากไปทำไมกัน เพราะถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของท่านจริงๆ แต่ช่วงหนึ่งฉันก็เคยเป็นลูกสาวของท่าน และท่านก็เอ็นดูฉันขนาดนี้ แค่นี้ก็ถือว่าเป็นบุญของฉันมากแล้ว
ฉันชื่อ เจ้าขา ชื่อที่ฉันชอบมาก เพราะเป็นชื่อที่คุณย่าทวดตั้งให้ฉัน ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ใช่คุณย่าทวดแท้ๆ ของฉัน แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็เคยได้รับความรักจากพวกท่าน และยังเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพวกท่านจนถึงตอนนี้
ครอบครัวจริงๆ ของฉันมีกันสี่คน นั่นคือยาย แม่ น้องชายของฉัน และฉัน เพียงแต่ตอนนี้ แม่ของฉันไม่ได้อยู่กับพวกเรา เพราะว่าท่าน... ตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยอยู่อย่างสุขสบายในบ้านหลังใหญ่ของคุณพ่อ แต่หลังจากเกิดเรื่องราวหนึ่งขึ้น ฉันกับแม่ก็ถูกส่งตัวกลับไปอยู่บ้านตัวเองพร้อมกับน้องในท้องของแม่ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิดเพราะยังเด็กอยู่
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่เข้าใจในตอนนั้นก็คือ แม่ฉันถูกตำรวจจับ ฉันอยู่กับยายฉันที่ด่าทอแม่ให้ฉันฟังทุกวัน หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนเอาน้องที่พึ่งคลอดมาส่งให้ยายดูแล แต่กลับไม่เห็นแม่มาด้วย ตอนนั้นฉันอยู่อย่างอดๆ อยากๆ เพราะยายไม่ค่อยให้ความสนใจ จนสุดท้ายคุณพ่อก็มารับฉันไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่อีกครั้ง พอฉันเริ่มโตขึ้นฉันก็เข้าใจทุกอย่างทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ฉันเลยตัดสินใจขอกลับไปอยู่กับยายและน้อง เพราะฉันรู้สึกละอายแก่ใจตัวเองและทุกคนมาก
แต่ทุกคนที่บ้านหลังใหญ่ก็ยังใจดีกับฉันเสมอมา พวกท่านยังคงให้ทุนการศึกษาสำหรับฉันและน้องมาโดยตลอด แล้วไหนจะยังคงมีของฝากให้ฉันทุกครั้ง นั่นยิ่งสร้างความรู้สึกผิดให้กับฉัน รู้สึกอิจฉาที่เห็นคนอื่นๆ ได้รับความรักจากพ่อแม่ และก็สร้างความน้อยใจที่ฉันไม่ได้เกิดเป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่านนั่นเอง
“เจ้าขา กลับกัน” เสียงของเพื่อนสนิทฉันดังขึ้นเรียกสติของฉันอีกครั้ง
“อ๋อ อื้ม” ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวก่อนจะกลับไปหาเพื่อนตัวเองเพื่อกลับไปเตรียมตัวทำงานนั่นเอง
บทล่าสุด
#37 บทที่ 37 พิเศษ เนวาxปูเป้
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#36 บทที่ 36 ตอนพิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#35 บทที่ 35 ไร้หัวใจ(จบ)
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#34 บทที่ 34 ไม่รัก
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#33 บทที่ 33 พอสักที
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#32 บทที่ 32 เรื่องโกหก
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#31 บทที่ 31 เป็นแผน
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#30 บทที่ 30 ไม่มีสิทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#29 บทที่ 29 สงสาร
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026#28 บทที่ 28 อย่าให้พูดเลย
อัปเดตล่าสุด: 4/27/2026
คุณอาจชอบ 😍
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
MY HONEY ของรักวิศวะ
“มันไม่รับหรอก ก็ว่าทำไมไม่บอกว่าของข้างในเป็นอะไร ที่แท้ก็เอาแฟนกับรถมาลงเดิมพัน หึ…ตลกดี”
“ไม่ใช่!”
“งั้นก็ลองโทรหามันดูสิ ถ้ามันรับฉันจะส่งเธอหามัน แต่ถ้าไม่…ก็ช่วยไม่ได้”
“พี่เจฟเป็นแฟนเมล แฟนเมลไม่ทำแบบนั้นแน่นอนค่ะ”
“หึ เออเอา แล้วแต่เธอเลย แต่ฉันจะเอารถคันนี้กลับ”
เมล รีบเดินอ้อมมาหาซาน เอาตัวเองดันตัวเขาออกห่างจากรถแล้วกางมือออกห้ามไว้
“ไม่ได้ค่ะ รถแฟนเมล”
ซานยกมือขึ้นเกาหางคิ้วเบาๆ มองท่าทางดื้อดึงอีกฝ่ายอย่างถอดใจ
“มันเอารถคันนี้เดิมพัน…รวมถึง เธอ ด้วย”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!













