บทนำ
“เอาเธอไง...” นิ้วแกร่งบีบปลายคางมนแน่นจนปวดร้าว นัยน์ตาสีดำอมเทาวาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้ที่ปิดไม่มิด
“จำเอาไว้ผ้าแพร ชีวิตที่เธอเคยช่วยไว้... ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นของเธอ”
‘ผ้าแพร’ หญิงสาวผู้ที่กระโดดลงน้ำไปช่วยชายแปลกหน้าที่เธอคิดว่ากำลังคิดสั้น โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดและการผายปอดในวันนั้น จะเป็นการปลุกปีศาจอย่าง ‘หลิว เฟยหลง’ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน ผู้ทรงอิทธิพลและอันตรายที่สุดให้ตื่นขึ้น
จากความสนใจแปรเปลี่ยนเป็นความหมกมุ่นที่บิดเบี้ยว เขาเฝ้ามองครอบครัวของเธอย่อยยับล้มละลายด้วยฝีมือของเขาเองอย่างใจเย็น รอคอยจนเหยื่อตัวน้อยหมดหนทางหนี ก่อนจะใช้หนี้ก้อนโตบีบบังคับให้เธอต้องก้าวเข้ามาเป็นลูกหนี้ขัดดอก... ถูกจองจำทั้งร่างกายและหัวใจ ในกรงขังที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียว
บท 1
เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ย่ำกระแทกพื้นคอนกรีตชื้นแฉะในตรอกแคบ บรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครฝั่งธนบุรีเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงสบถด่าทอที่ไล่หลังมาติดๆ
‘หลิว เฟยหลง’ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน วัย 32 ปี ปาดเลือดที่มุมปากออกด้วยท่าทีรำคาญใจ นัยน์ตาสีดำอมเทาวาวโรจน์ในเงามืดสะท้อนความหงุดหงิดถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะเขากลัวไอ้พวกสวะที่วิ่งตามมา แต่เป็นเพราะต้นเหตุของเรื่องบัดซบในคืนนี้ต่างหาก
เพียงเพราะเมียของศัตรูทางธุรกิจเกิดมาหลงใหลคลั่งไคล้เขาจนหน้ามืดตามัว เสนอตัวให้เขาถึงที่แต่เขาปฏิเสธอย่างไม่ไยดีและสั่งให้คนโยนหล่อนออกไป ความอับอายบวกกับความแค้นทำให้หล่อนไปฟ้องผัวว่าเขาเป็นฝ่ายล่วงเกิน ไอ้โง่นั่นก็หูเบาซะจนส่งมือปืนนับสิบมาดักลอบกัดเขาถึงหน้าคลับวีไอพีที่เพิ่งเจรจาธุรกิจเสร็จ
ร่างสูงใหญ่กำยำถึง 188 เซนติเมตร ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่หลุดลุ่ยซ่อนมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงเอาไว้ ซ้ายขวาของเขาตอนนี้ไร้เงาของ ‘จาง หนิงอัน’ และ ‘แทนคุณ’ ลูกน้องคนสนิทที่ยอมสละตัวเองดึงความสนใจของพวกนักฆ่าครึ่งหนึ่งไปอีกทาง เพื่อเปิดทางให้ผู้เป็นนายหนีรอดออกมา
“เหี้ยเอ๊ย!”
เฟยหลงสบถในลำคอเมื่อพบว่าสุดทางของตรอกแคบนี้คือสะพานปูนเก่าๆ ที่ทอดข้ามคลองสายใหญ่ น้ำในคลองดำมืดสนิทและส่งกลิ่นเหม็นคาวจางๆ
“มันอยู่นั่น! ยิง!”
ปัง! ปัง!
กระสุนเจาะเข้าที่ผนังปูนเฉียดร่างสูงไปเพียงคืบ เฟยหลงประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปืนในมือเขาหมดแม็กไปแล้ว หากปะทะตรงๆ คงไม่พ้นกลายเป็นเป้านิ่ง
มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะหยันในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจกระโดดข้ามราวสะพาน ทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่างอย่างไม่ลังเล
ตูม!!
น้ำเย็นเฉียบปะทะร่างจนชาหนึบ เฟยหลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความมืดมิดใต้น้ำเพื่อหลบวิถีกระสุนที่สาดลงมา เขาตั้งใจจะกลั้นหายใจและว่ายไปขึ้นฝั่งในจุดที่ลับตาคน แต่ทว่า... ความเหนื่อยล้าจากการปะทะก่อนหน้านี้ ประกอบกับกระแสน้ำใต้น้ำที่เชี่ยวกรากกว่าที่คิด ทำให้ร่างหนาหนักกว่า 81 กิโลกรัมถูกกระแสน้ำพัดไปชนเข้ากับตอม่อสะพานอย่างจัง
ความจุกเสียดแล่นปราด โชคร้ายซ้ำซ้อนเมื่อปลายเท้าของเขาดันไปเกี่ยวเข้ากับซากอวนตาข่ายเก่าๆ ที่จมอยู่ใต้โคลนตม เฟยหลงพยายามดิ้นรนกระชากขาออกแต่มันกลับยิ่งรัดแน่น
เขาเบิกตากว้างในความมืด อากาศในปอดเริ่มหมดลงทีละน้อย ความตื่นตระหนกซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนตลอดชีวิตการเป็นมาเฟีย เริ่มเกาะกินหัวใจ
เขา... หลิว เฟยหลง ผู้กุมอำนาจมืดทั้งในฮ่องกงและไทย จะต้องมาตายอนาถในคลองน้ำเน่าแบบนี้น่ะหรือ?
อีกด้านหนึ่งของริมฝั่งคลอง ‘ผ้าแพร’ หญิงสาววัย 25 ปี กำลังเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้านก๋วยเตี๋ยวเรือริมน้ำซึ่งเป็นกิจการเล็กๆ ของครอบครัว
เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมสีดำอมน้ำตาลที่ถูกมัดรวบไว้ลวกๆ รูปร่างอรชรแบบนาฬิกาทรายภายใต้เสื้อยืดตัวเก่าและกางเกงยีนส์ขาสั้นดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด วันนี้พ่อของเธอก็หายหัวไปกินเหล้าและเล่นการพนันอีกตามเคย ทิ้งให้เธอต้องเก็บร้านเพียงลำพัง
จังหวะที่กำลังจะยกกะละมังล้างจานไปเท หูของเธอก็แว่วเสียงปืนดังมาจากฝั่งตรงข้าม ตามด้วยเสียงของหนักๆ ตกน้ำตูมใหญ่ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งไปเกาะรั้วริมน้ำเพ่งมองฝ่าความมืด
มีแสงไฟฉายวูบวาบจากบนสะพานส่องลงมาที่ผิวน้ำ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวก ก่อนที่กลุ่มคนพวกนั้นจะรีบวิ่งหนีไปเมื่อได้ยินเสียงไซเรนตำรวจแว่วมาแต่ไกล
ผ้าแพรรอจนสถานการณ์เงียบสงบ เธอจ้องมองผิวน้ำที่ยังคงมีคลื่นกระเพื่อมน้อยๆ หัวใจเต้นระรัว
“มีคนโดดน้ำ... ฆ่าตัวตายเหรอ? แล้วทำไมเขาไม่ช่วยกันนะ”
ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว ภาพของคนที่หมดหวังในชีวิตจนต้องทิ้งร่างลงสู่สายน้ำเย็นเยียบทำให้คนขี้สงสารอย่างเธอทนไม่ได้ ผ้าแพรไม่รอช้า เธอถอดรองเท้าแตะออกแล้วตัดสินใจกระโจนลงสู่น้ำที่เย็นเฉียบและมืดมิดทันที
หญิงสาวดำผุดดำว่าย คลำหาเป้าหมายในความมืดด้วยความทุลักทุเล นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพยายามเพ่งมองใต้น้ำที่ขุ่นคลั่ก จนกระทั่งมือเรียวไปสัมผัสเข้ากับท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
เธอผวาเฮือกเมื่อร่างใหญ่นั้นกำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง ฟองอากาศพุดขึ้นจากริมฝีปากของเขาเป็นสายบ่งบอกว่าอากาศในปอดกำลังจะหมดลง
ผ้าแพรคว้าคอเสื้อของเขาไว้ พยายามจะดึงขึ้นเหนือน้ำ แต่ร่างของเขากลับหนักอึ้งราวกับหินก้อนใหญ่ เธอสังเกตเห็นว่าขาของเขาติดอยู่กับอะไรบางอย่าง หญิงสาวรีบดำลงไปแกะตาข่ายที่พันธนาการเขาไว้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา ร่างของชายแปลกหน้าก็เริ่มนิ่งงันไปแล้ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างและดูเลื่อนลอย
ไม่ได้นะ! ห้ามตายนะ!
สัญชาตญาณสั่งการให้ผ้าแพรทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอรั้งท้ายทอยของชายหนุ่มเข้ามาใกล้ ก่อนจะประกบริมฝีปากนุ่มนิ่มของตนเองเข้ากับริมฝีปากหยักลึกที่เย็นชืดของเขาใต้น้ำ
เฟยหลงที่สติกำลังจะหลุดลอย พลันเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปาก พร้อมกับลมหายใจต่อชีวิตที่ถูกเป่าผ่านเข้ามาในโพรงปากของเขา
รสชาติฝาดเฝื่อนของน้ำคลองถูกแทนที่ด้วยความหวานที่ไม่เคยพานพบ นัยน์ตาสีดำอมเทาที่เคยดุดันและแข็งกร้าว ประสานเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่จ้องมองมาอย่างเว้าวอนและมุ่งมั่นในระยะประชิด
มันเป็นเสี้ยววินาทีที่โลกทั้งใบของมาเฟียหนุ่มหยุดหมุน ลมหายใจที่เธอป้อนให้ ราวกับหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนจิตวิญญาณที่มืดมิดของเขา
เมื่อตาข่ายหลุดออก ผ้าแพรก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีกึ่งลากกึ่งพยุงร่างสูงใหญ่ที่หนักกว่าเธอเกือบเท่าตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ โดยใช้แรงดันน้ำช่วยพยุง เธอหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะพยายามลากร่างของเขาขึ้นไปบนตลิ่งดินโคลนฝั่งร้านก๋วยเตี๋ยวของเธออย่างทุลักทุเล
“แฮ่ก... แฮ่ก... คุณ! คุณคะ! ได้ยินไหม!”
ผ้าแพรตบแก้มสากของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อเรียกสติ แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมาทำให้เธอเห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาอย่างร้ายกาจของเขาชัดเจนขึ้น หยดน้ำเกาะพราวบนแพขนตาหนาและจมูกโด่งเป็นสัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อจนใจสั่น
เฟยหลงสำลักน้ำออกมาคำโต เขานอนหงายหอบหายใจรวยริน ดวงตาสีเทาเข้มจดจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัวไม่วางตา
เขาพยายามจะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปหมด
“ทำไม... ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้”
น้ำเสียงของผ้าแพรเจือไปด้วยความโมโหและโล่งใจในคราวเดียวกัน เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร หน้าตาก็ดุร้ายแถมยังมีรอยเลือดที่มุมปาก แต่การที่เขาลงไปตะเกียกตะกายใกล้ตายใต้น้ำ ทำให้เธอทึกทักไปเองว่าเขาคงอยากหนีปัญหาชีวิต
“ฉัน...”
เฟยหลงเปล่งเสียงแหบพร่าในลำคอ เขาอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้คิดจะทำอย่างที่เธอเข้าใจ แต่เธอกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“ชีวิตคนเรามันมีค่ามากนะคุณ กว่าจะเกิดมาโตได้มันยากแค่ไหน ปัญหาอะไรที่เจอเดี๋ยวมันก็ผ่านไป” ผ้าแพรพูดรัวเร็วด้วยความห่วงใย มือเล็กบีบไหล่หนาแน่น
“ว่าไงนะ?”
“สัญญากับฉันนะ ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก... รักชีวิตตัวเองให้มากๆ เข้าใจไหม?”
บทล่าสุด
#24 บทที่ 24 คู่หมั้นเริ่มสืบ
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#23 บทที่ 23 มองออก
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#22 บทที่ 22 คำขอแรก
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#21 บทที่ 21 สนองการอ้อน[NC+]
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#20 บทที่ 20 ทดสอบ
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#19 บทที่ 19 เปลี่ยนแผนเพื่อรอด
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#18 บทที่ 18 ทำตัวเป็นเจ้าของ
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#17 บทที่ 17 บ้านเล็ก
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#16 บทที่ 16 ดื้อรั้น [NC+]
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#15 บทที่ 15 โซ่เส้นใหม่
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













