เสน่หาพาขวัญ

ร่างบางอรชรนั่งก่ายเกยบนตักอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เธอเอามือโอบรอบคอแข็งแกร่งมีใบหน้าหล่อเหลา แววตาสีน้ำเงินทอประกายเย็นชาจ้องมองอย่างจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว สะโพกอวบอิ่มบดเบียดต้นขาแข็งแกร่งแนบชิด เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยความเคลิ้มไหว

“จูบขวัญหน่อยสิคะ” น้ำเสียงออดอ้อนกระซิบพร่าข้างใบหูชายหนุ่ม ริมฝีปากได้รูปบดเบียดเข้าหาริมฝีปากจิ้มลิ้มทันทีที่เธอร้องขอ พลางดูดดึงให้ปากเล็กๆ บวมเจ่อ สองมือหนาโอบกอดร่างบางเมื่อเทียบกับร่างกายที่แสนใหญ่โตของเขา ชายหนุ่มที่มีนัยน์ตาสีน้ำเงินผลักเธอให้เอนกายลงนอนแนบกับเตียงนุ่มในห้องนอนที่เธอไม่คุ้นเคย

เธอเรียกร้องหาความหวานในยามที่เขาผละใบหน้าออกเพื่อจัดการกับเสื้อผ้า  แต่เธอไม่อยากให้เขาห่างหายจากร่างกายแม้เพียงวินาทีเดียว ร่างกายสาวร้อนรุ่มจนยากจะดับมอด เรือนร่างร้อนผะผ่าวเหมือนเป็นไข้ ยิ่งได้รับสัมผัสสุดวาบหวามชวนกระสันก็ดีดดิ้นเหมือนคนขาดใจ ร่างบางบิดเร่าไปมา สองมือโอบกอดร่างหนาที่ทาบทับอยู่ด้านบน

ทันใดนั้นความหอมหวานที่ได้รับเมื่อครู่นี้กลับกลายเป็นเสียงดังโครมใหญ่กับร่างบางที่กลิ้งหล่นลงมาจากที่สูง ร่างระหงคดงอเข้าหากันเพราะความจุก สองแขนสองขากอดรัดหมอนข้างใบยาวไว้อย่างแน่นหนา แม้ยามที่เธอหล่นจากเตียงก็ยังคงคีบมันไว้แน่น ศีรษะกระแทกกับพื้นไม้สักโป๊กใหญ่ แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นระรัวจนเธอหงุดหงิด

“คุณหนู เสียงอะไรโครมครามคะ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงป้าชม้อยดังขึ้นหลังบานประตู

“ไม่เป็นไรค่ะ ขวัญแค่นอนตกเตียง”

“คุณหนูโตแล้วนะคะไม่ใช่เด็กๆ ยังนอนตกเตียงอยู่อีก แล้วนี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หัวร้างข้างแตกหรือเปล่า เปิดประตูให้ป้าเข้าไปดูหน่อยสิคะ”

พาขวัญพ่นหายใจออกทางจมูกและปากในคราวเดียวกัน เธอเกิดอาการรำคาญป้าชม้อยอย่างหนักก็วันนี้ แต่ทุกๆ วันป้าเองก็น่ารำคาญอยู่แล้ว เธอโตเป็นสาวอายุ 23 ปี แต่ป้าแกยังทำเหมือนเด็กเป็นเด็กอมมือ

“ขวัญไม่เป็นอะไรค่ะ”

“ไม่เป็นอะไรได้ยังไงคะ เสียงดังขนาดนั้น”

“มีอะไรกันเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มลึกดังขึ้นด้านหลัง พร้อมๆ กับเสียงไม้เท้า พาขวัญรีบดีดเด้งตัวเองจากพื้นไม้สักที่แสนเย็นเฉียบและรีบจัดแจงชุดนอนให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเปิดประตูออกไปหาคุณปู่สุดที่รัก

“เกิดอะไรขึ้นหรือยายหนู” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยของรณเทพ ภูริวัฒน์ คุณปู่วัย 75 ปีดังขึ้น เธอส่งยิ้มเจือๆ ให้ก่อนตอบ

“ขวัญแค่นอนตกเตียงน่ะค่ะ”

คิ้วหนาสีขาวแซมดำของคุณปู่โก่งขึ้นอย่างสงสัย หนวดสีขาวที่อยู่เหนือริมฝีปากถูกตัดแต่งอย่างดีแผ่ไปด้านข้างเนื่องจากท่านยิ้มอ่อนโยนส่งมาให้

“นอนยังไงให้ตกเตียงเสียงโครมใหญ่จนคนอื่นเขาตกอกตกใจกันไปหมด” รณเทพเอามือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาวางแหมะไปบนศีรษะเล็กๆ ของหลานรัก แล้วลูบไปมาอย่างเอ็นดู

“คือ... หลานแค่ฝันร้ายนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม ใบหน้าจิ้มลิ้มขาวใสก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

“ฝันร้าย? โบราณว่าไว้ ฝันร้ายจะกลายเป็นดี นี่ก็สายมากแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวซะ วันนี้ปู่จะพาหลานไปทำความรู้จักกับลุงวีรพล รัตนสุบรรณกุล เจ้าของมหาวิทยาลัยรัตนสุบรรณกุล” คุณปู่บอก พาขวัญตาโตมองคุณปู่ด้วยความสงสัย

“ไม่ต้องสงสัยอะไรมาก รีบไปจัดการกับตัวเองซะ ก่อนที่เราจะเลยเวลานัด”

“ค่ะ”