บทนำ
VS
ชลธาร เนตรนภัทร ชีวิตของเธอแสนจะธรรมดาและปกติราบเรียบมาตลอดยี่สิบสามปีเต็ม เหมือนสายน้ำเย็นชุ่มฉ่ำสมกับชื่อของเธอนั่นแหละ ทว่าจำต้องเปลี่ยนมาเป็นน้ำมันเดือดพล่านเมื่อต้องมาปะทะกับหนุ่มนักธุรกิจเขี้ยวลากดิน แต่หล่อล่ำเหลือร้าย แถมยังชอบคลุกวงในเป็นที่หนึ่ง ทำเอาสาวน้อยด้อยประสบการณ์รักหัวใจหวิวไหวอยู่เนืองๆ เขาเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของเธอจนไม่หลงเหลือความราบเรียบและเย็นฉ่ำอีกต่อไป เลือดนักสู้ที่มีอยู่ในตัวซึ่งเธอไม่เคยคิดจะขุดขึ้นมารบรากับใครมาก่อนในชีวิต หากผู้ชายชื่ออัคคี วัชรเกียรติเวคินจะได้รู้ซึ้งถึงมันเป็นคนแรก
บท 1
หนุ่มร่างใหญ่นัยน์ตาคมกริบสีควันบุหรี่เกือบดำ เขามีผมดำสนิทและผิวขาวจัด แต่เค้าโครงหน้าบอกชัดว่ามีเลือดตะวันตกผสมอยู่ในตัวแน่นอน มาดนิ่งๆ บวกกับชุดสูทสีเทาเข้มเรียบหรูที่ประดับอยู่บนเรือนกายกำยำทำให้ชายหนุ่มดูสง่าน่าเกรงขาม รูปร่างหน้าตาโดดเด่นแล้วยังบุคลิกชวนชมซะขนาดนี้จึงไม่แปลกที่สาวน้อยสาวใหญ่จะแอบมองกันตาปรอย หากคนตกเป็นเป้าสายตากลับไม่สนใจจะเหลือบแลไปมองใครหน้าไหนทั้งสิ้น
เขากำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ พลางทอดสายตาคมๆ ติดจะดุคู่นั้นมองออกไปนอกผนังกระจกอยู่ภายในห้องอาหารบนชั้นหนึ่งของตึกหรู ที่ทำการของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและตกแต่งภายในแห่งหนึ่งด้วยหน้าตาเรียบเฉย ไม่มีใครคาดเดาอารมณ์ออก โต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ติดถนน มีเพียงกระจกบานใหญ่กั้นเอาไว้แค่นั้น ทำให้สามารถมองเห็นผู้คนซึ่งกำลังเดินผ่านบนทางเท้า และรถราที่สัญจรไปมาอยู่บนท้องถนนได้อย่างชัดเจน
ทว่าดูเหมือนคนมองจะไม่สนใจอะไรจริงจัง แค่กวาดตาผ่านๆ เท่านั้น กระทั่งดวงตาคมกริบมองกราดไปกระทบเข้ากับร่างอรชรซึ่งกำลังก้าวลงมาจากรถเมล์ที่โฉบมาจอดตรงป้ายหน้าตึกแบบรีบๆ และคุณเธอคงจะรีบจัดไปหน่อยจึงสะดุดฝาท่อบนทางเดินจนถลาหน้าแทบคะมำ แต่เคราะห์ดีที่เจ้าตัวยังยั้งเท้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนสาวเจ้าจะรีบตั้งหลักพลางหันซ้ายแลขวาดูว่ามีใครเห็นบ้าง เมื่อคิดว่าไม่มีใครสนใจมองถึงได้เชิดหน้าเดินฉับๆ อีกครั้ง
ปากหยักได้รูปของคนเห็นเข้าโดยบังเอิญจึงกระตุกยิ้มออกมาอย่างอดขำไม่ได้ และเผอิญร่างเล็กหากดูระหงสมส่วนก็เดินเร็วๆ ตรงรี่ผ่านมาทางที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่เสียด้วย แต่ฉับพลันคุณเธอก็เบรกเท้ากึก หันหน้าขวับเข้าหาผนังกระจก มาหยุดเผชิญหน้ากับคนแอบมองพอดิบพอดี เธอยกมือเรียวบางลูบผมดำสลวยหยักศกเล็กน้อยที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงของตนเองลวกๆ จากนั้นก็ขยับเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนตัวให้เข้าที่เข้าทางต่อ
เนื่องด้วยผนังกระจกฉาบอลูมิเนียมกันแสงแดดและความร้อนชั้นดีทำให้มองทะลุได้เพียงด้านเดียว ถ้าไม่เขม้นมองอย่างจริงจังคนที่อยู่ด้านนอกไม่เห็นคนที่อยู่ภายในตัวอาคารอย่างแน่นอน มันจึงเปิดโอกาสให้คนนั่งอยู่ข้างในตึก ระยะไม่ถึงสองฟุต และมีเพียงบานกระจกขวางกั้น พินิจคนที่ยึดผนังเป็นกระจกเงาชั่วคราวยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดๆ ถนัดตา
ใบหน้าขาวใสรูปไข่ของสาวเจ้าประกอบไปด้วยดวงตาเรียวดำขลับงามซึ้งกระจ่างใสราวกับตากวาง จมูกเล็กโด่งสวยเชิดงอนนิดๆ บ่งบอกลักษณะว่าเจ้าตัวคงเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย ปากสีชมพูรูปกระจับอิ่มเต็มซึ่งคนมองอยู่ในขณะนี้บอกได้เลยว่าน่าจูบเป็นที่สุด เครื่องหน้าทุกชิ้นที่ช่างรับกันเหมาะเจาะถูกแต่งแต้มเอาไว้อย่างเบาบาง หากมันกลับน่ามองที่ใครได้เห็นก็ต้องเถียงไม่ออกว่าไม่สวย แถมดูมีเสน่ห์จนยากจะถอนสายตา แม้แต่คนที่ได้ยลโฉมน้องนางเต็มสองตาอยู่ในเวลานี้ยังจ้องเสียนิ่งค้างด้วยความลืมตัว
ไม่เพียงเท่านั้นก่อนที่เธอจะผละจากไปยังฉีกยิ้มสวยๆ อวดฟันขาวราวม่านไข่มุกให้ผนังกระจกทิ้งทาย ทำให้คนนั่งอยู่หลังกระจกอีกด้านอดคลี่ยิ้มบางๆ ตามไปด้วยไม่ได้ ใช่ว่าชายหนุ่มจะไม่เคยเจอผู้หญิงสวยเสียเมื่อไร ที่ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ทุกวันนี้ก็งามหยดกันหมดแทบทุกคน แต่ส่วนมากจะสวยศัลยกรรมและอาบสีสันเกือบทั้งสิ้น สวยใสธรรมชาติสรรสร้างได้น่าประทับใจขนาดนี้เขายังไม่เคยประสบพบพักตร์มาก่อน
ดวงตาคมกริบเคลื่อนตามร่างเพรียวบางที่เดินกระฉับกระเฉงดูมีชีวิตชีวาก้าวเข้ามาในตัวตึก จนกระทั่งผลุบหายเข้าไปในลิฟต์ ดูจากการแต่งตัวอันแสนสุภาพเรียบร้อยของเจ้าหล่อน เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพอดีตัว กระโปรงทรงเอสีดำยาวเสมอเข่า และรองเท้าคัทชูสีดำเข้าชุด พร้อมหอบแฟ้มพลาสติกสีชมพูอันน่ารัก กอปรกับหน้าตาดูอ่อนวัยสวยใสที่ได้ประจักษ์ ทำให้ชายหนุ่มคาดเดาได้ไม่ยากว่าคุณเธอถ้าไม่มาสมัครงานก็ต้องมาสัมภาษณ์งานเป็นแน่
แม่สาวงามทรามวัยนางนั้นพ้นไปจากสายตานานแล้ว แต่ยิ้มละมุนละไมยังไม่จางหายไปจากเรียวปากได้รูปของคนแอบมอง ซึ่งไม่ทราบว่าคนยิ้มจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า เพราะน้อยครั้งมากที่ชายหนุ่มจะหลุดยิ้มเพิ่มสีสันให้แก่ชีวิตเช่นนี้ออกมา และน้อยคนนักที่จะทำให้เขายิ้มเช่นนี้ได้ จึงทำให้คนโผล่มาเห็นอดที่จะล้อเลียนไม่ได้
“โอ๊ะ! วันนี้สงสัยพายุจะพัดถล่มบริษัทของฉันซะแล้วมั้งเนี่ย เสือยิ้มยากอย่างอัคคี วัชรเกียรติเวคินยิ้มหวานเลยว่ะเฮ้ย!”
บทล่าสุด
#98 บทที่ 98 ตอนที่100
อัปเดตล่าสุด: 9/1/2026#97 บทที่ 97 ตอนที่99
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#96 บทที่ 96 ตอนที่98
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#95 บทที่ 95 ตอนที่97
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#94 บทที่ 94 ตอนที่96
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#93 บทที่ 93 ตอนที่95
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#92 บทที่ 92 ตอนที่94
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#91 บทที่ 91 ตอนที่93
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#90 บทที่ 90 ตอนที่92
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#89 บทที่ 89 ตอนที่91
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เมียเด็กของภาคินทร์
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
แค้นรักเพลิงสวาท
ภาสกร&อัยรินทร์
นิยายซีรี่ส์ชุดทาสรักซานตาน ( เล่ม1 )
เธอหลอกเขา…เพื่อเงิน
เขาทำลายเธอ…เพื่อแค้น
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ระหว่าง ภาสกร ซาตานในคราบนักธุรกิจ และ อัยรินทร์ หญิงสาวผู้ขายหัวใจแลกชีวิต ไฟรัก ไฟแค้น และไฟปรารถนากำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้
“อย่าคิดหนี…เพราะซาตานอย่างฉัน จะลากเธอกลับมาชดใช้ทุกหยดน้ำตา!”
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รักไม่หลอก
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย













