บทนำ
โปรไฟล์บ้าน ๆ รูปไม่ชัด ไม่อธิบายชีวิต ไม่รีบ ไม่หยอด ไม่พยายามทำให้ฉันรู้สึกสำคัญ
ซึ่งนั่นแหละ...น่ากลัวที่สุด
เพราะผู้ชายที่ไม่พยายามอะไรเลย มักเป็นคนที่ 'รู้ดีว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องพยายาม'
บท 1
บทที่ 1 : ฉันคิดว่าแค่คืนเดียว
เราเจอกันตอนเกือบสี่ทุ่ม
ร้านเหล้าที่เลือกคือแบบมีดนตรีสด ไม่ได้เสียงดังจนต้องตะโกนคุย กลิ่นกาแฟคั่วผสมกลิ่นวิสกี้อ่อน ๆ ลอยมาปะทะตั้งแต่เปิดประตู
ฉันตั้งใจแต่งตัวให้ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เสื้อยืดยัดในยีนส์สีซีด เล่นปลายผมหยักนิดหน่อย มั่นหน้าแค่พอประมาณ เผื่ออีกฝ่ายไม่รอดจะได้ลุกหนีอย่างมีฟอร์ม
และเขานั่งอยู่ตรงนั้น
โต๊ะริมหน้าต่าง ไฟสลัว โซฟาหนังสีเข้ม กาแฟดำหนึ่งแก้ว เสื้อเชิ้ตพับแขน นาฬิกาหน้าปัดเรียบ กลิ่นน้ำหอมแนวไม้สะอาด ๆ
ครั้งแรกที่เห็นหน้าเขา...ฉันดันลืมหายใจไปสามวิ
เขาหล่อ...แบบที่หลุดมาจากโฆษณาน้ำหอมอะ ไม่ได้จงใจแต่ง แต่โคตรมีเสน่ห์ คิ้วเข้ม ตาเรียวคม ผิวแทน ๆ และท่าทางนิ่ง ๆ เหมือนรู้ว่าตัวเองมีของแต่ไม่ต้องอวด
ถ้าให้พูดตรง ๆ หน้าตาแบบนี้ไม่ควรมาอยู่ในแอปหาคู่เลยปะวะ
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นฉันพอดี
"ผักกาด?" เสียงเขาไม่เหมือนในแชต...ต่ำ อุ่น และนิ่งมากจนใจฉันเต้นผิดจังหวะ
"ค่ะ..."
ฉันตอบสั้น ๆ แต่ข้างในคือกรี๊ดเป็นคอร์ด
ฉันเดินไปนั่งข้าง ๆ บนโซฟา ไม่ใช่ฝั่งตรงข้าม ทำเหมือนมั่นใจทั้งที่มือเหงื่อแตก เพลงของ LANY ลอยอยู่เบา ๆ เหมือนมาจัดซีนรองรับโดยเฉพาะ
"เสียงไม่เหมือนเมื่อคืนเลยนะ" เขาพูด ขณะยกกาแฟขึ้นจิบ
"เมื่อคืนเมา วันนี้เขิน" ฉันตอบไปแบบโง่ ๆ และเขายิ้ม...นิดเดียว แต่โลกเอียง
โห...แค่ยิ้มก็กินแล้วปะวะ
ฉันพยายามมองอย่างสุภาพ แต่สายตาทรยศ มันไถตั้งแต่ปลายนิ้วถึงลูกกระเดือกเขา หน้าต่างสะท้อนเงาเราใกล้กันเกินไปหน่อย
"พี่ไม่ได้เล่น ๆ ใช่มั้ย" ฉันถามตรง ๆ เพราะกลัวเสียเวลา
เขาวางแก้วลง มองฉัน แบบมองจริง ๆ
"ถ้าพี่บอกว่าไม่จริงจัง...เธอจะลุกไปตอนนี้เลยมั้ย"
ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกโดนท้ากลาย ๆ
"ไม่รู้สิ ขึ้นอยู่กับว่าคืนนี้พี่จะพาไปไหน"
หางเสียงฉันสั่น แต่ทำเป็นนิ่ง
เขาไม่ได้ตอบ แค่วางมือลงบนต้นขาฉันเฉย ๆ อุ่น จงใจ แต่สุภาพ เหมือนถามโดยไม่ใช้คำพูดว่า 'โอเคนะ?'
ฉันสั่งโซดากับวิสกี้ เขาสั่งเบียร์ เราคุยกันเรื่อยเปื่อย ง่ายกว่าที่คิด พี่ K เป็นคนคุยไม่เยอะ แต่ถามถูกจุด เหมือนรู้จังหวะหัวใจคนฟังดีมาก
ไม่มีประโยคจีบโหล ๆ
ไม่มีโชว์อวดเงิน
ไม่มีฟีลนักล่า
มีแต่ความนิ่งที่โคตรดึงดูด
จนอยู่ดี ๆ เขาก็ถามเสียงต่ำ
"กลับเลยมั้ย"
สามวินาที...
หนึ่ง...เขาอาจเป็นโรคจิต
สอง...ฉันอาจตัดสินชีวิตผิด
สาม...ช่างแม่ง
ฉันพยักหน้า...
..........
เรามาถึงคอนโดเขาเกือบเที่ยงคืน ไม่มีใครพูดอะไร ลิฟต์เงียบ ห้องเขาสีขาว เทา ดำ เรียบ หรู แต่ไม่อวดรวย
กลิ่นโคโลญเจือกลิ่นกาแฟเหมือนในร้าน เป็นกลิ่นของเขา...ไม่ใช่สถานที่
"น้ำไหม" เขาถาม
"ไม่ค่ะ...ขอแค่น้ำจากปากพี่ก็พอ"
ฉันไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาพูด แต่พูดแล้วจะไปแก้คืนก็ไม่ได้ โทษความเมานั่นแหละ
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงเหมือนขู่ล่าเหยื่อ
"อย่าพูดแบบนี้ ถ้ายังอยากเดินลงลิฟต์เองตอนเช้า"
ฉันขนลุก จากคำขู่ที่ไม่ได้ทำให้กลัวเลยแม้แต่นิดเดียว
ปลายนิ้วแฉะแตะหลังมือเขา เขาโน้มตัวมาใกล้...ช้า ๆ มืออุ่นประคองท้ายทอย ริมฝีปากแตะกันแบบไม่มีการเกริ่น
จูบเขาไม่ได้เร่าร้อนตั้งแต่แรก แต่มันแม่นยำอย่างกับเคยทำมาก่อนล้านครั้ง และรู้แล้วว่าฉันชอบแบบไหน
เสียงซิปดังเบา ๆ เสื้อฉันถูกถลกขึ้น นิ้วเขาลากผ่านผิวเหมือนตั้งใจ
"หยุดได้นะ ถ้าไม่พร้อม" เขากระซิบข้างหู
ฉันไม่ได้ตอบ แค่จับมือเขา...แล้วดึงให้ลงต่ำกว่าเดิม
มันคือคำตอบที่ดังที่สุด
คืนนี้ไม่มีสถานะ ไม่มีอนาคต ไม่มีสัญญา มีแต่ร่างกายสองร่างที่เลือกกันโดยสมัครใจ
และฉันโง่มากพอที่จะอยากอยู่ต่อ...
..........
ฉันตื่นมาแบบหัวหนัก ๆ แต่ตัวเบาแปลก ๆ
ผ้าปูสีเทาอ่อน...หมอนกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย...และห้องที่ไม่ใช่ของฉัน
โอเค ชิบหาย!
ฉันเด้งตัวขึ้นจากหมอนนิดเดียว ก่อนชะงัก เพราะรู้สึกเมื่อยเอวกับต้นขาเฉยเลย
เสียงไดร์เป่าผมหยุดลงพอดี
พี่ K เดินออกมาจากห้องน้ำ ผมเปียก เสี้ยวหน้าหล่อแบบเพิ่งตื่น เขาเช็ดผมไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจว่ามีคนจ้องอยู่
เขาไม่ใส่เสื้อ
มีแค่กางเกงนอนสีขาวบาง ๆ ที่ห้อยต่ำจนเห็นกล้ามท้องเป็นลอน
ผ้าก็ไม่ได้แนบ แต่ดันเผลอทำให้เห็นเงาเป็นสัน ๆ อยู่ด้านหน้า
หัวฉันเงียบไปสิบวิ
โอ้โห...เมื่อคืนคือความจริงเหรอวะ
คือฉันนอนกับผู้ชายแบบนี้จริง ๆ?
เขาเงยขึ้นมามองฉันนิดเดียว เหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร
"ตื่นแล้วเหรอ"
น้ำเสียงโคตรปกติ เหมือนเมื่อคืนเราแค่เล่นหมากรุกกัน
แต่ภาพที่แล่นขึ้นมาในหัวคือ...
มือเขากดเอวฉัน
เสียงหายใจเรา
แล้วเขาก็...
ฉันหน้าไหม้ น้ำในท้องวูบ ๆ เหมือนจะเป็นลม
พี่ K วางผ้าเช็ดผมบนบ่า เดินมาหยุดตรงปลายเตียง นิ้วไล้ผ้าปูเบา ๆ ก่อนถามด้วยโทนเดิม
"เมื่อยไหม"
คือคำธรรมดา แต่ฉันแทบหายใจไม่เป็น ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ
ทั้งที่ในหัวถามตัวเองรัว ๆ ว่า...
ฉันยอมให้ผู้ชายคนนี้พาฉันกลับมาจริงเหรอ
ยอมจน...เขาแตกไปสองรอบจริงเหรอ
เขายิ้มนิดเดียว มุมปากกระตุกแบบรู้ทัน
"ดีแล้วที่ลุกไหว พี่นึกว่าเช้านี้จะต้องอุ้มลงลิฟต์"
ฉันตาโต
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปชงกาแฟเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่มันเกิดแล้วไง และฉันกำลังจะบ้าเพราะมัน
ฉันยังเหม่อไม่เลิก มองแผ่นหลังเปียกน้ำ กับกางเกงบาง ๆ ที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ ใจเต้นเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอน ทั้งที่แค่ลืมตาตื่น
พี่ K หยุดกดเครื่องชงกาแฟ แล้วหันกลับมาทางฉัน สายตาเฉย ๆ แต่มันมีประกายบางอย่างที่ทำฉันกลืนน้ำลายดังไปหน่อย
"อย่ามองแบบนั้นสิครับ" เขาพูดเรียบ ๆ
ฉันสะดุ้ง "แบบไหน"
เขายกคิ้วนิดเดียว ไม่รีบ ไม่แซว แต่โคตรรู้ทัน
บทล่าสุด
#116 บทที่ 116 The end
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#115 บทที่ 115 บทส่งท้าย
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#114 บทที่ 114 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#113 บทที่ 113 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#112 บทที่ 112 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#111 บทที่ 111 Epilogue : พวกที่ไม่ขอเครดิต
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#110 บทที่ 110 คนที่เลือกยืนอยู่
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#109 บทที่ 109 คนที่เลือกยืนอยู่
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#108 บทที่ 108 ก่อนคุก...ชื่อมันพังก่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#107 บทที่ 107 ก่อนคุก...ชื่อมันพังก่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026
คุณอาจชอบ 😍
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
The High States เดิมพันรักพยศใจ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย - เมีย (น้อย) ของมาเฟีย
"ไง ไม่ได้เจอกันหลายปี" เสียงทักทายแสนเย็นชานั้นทำเอาเธอยืนขาแข็งไปหมด
"ทำไมถึงจับฉันมาล่ะ"
"ไม่รู้สินะ ก็แค่มีเรื่อง...อยากเคลียร์นิดหน่อย"
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ













