Forbidden Love คนในความลับ (หมอK)

บทที่ 1 : ฉันคิดว่าแค่คืนเดียว

เราเจอกันตอนเกือบสี่ทุ่ม

ร้านเหล้าที่เลือกคือแบบมีดนตรีสด ไม่ได้เสียงดังจนต้องตะโกนคุย กลิ่นกาแฟคั่วผสมกลิ่นวิสกี้อ่อน ๆ ลอยมาปะทะตั้งแต่เปิดประตู

ฉันตั้งใจแต่งตัวให้ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เสื้อยืดยัดในยีนส์สีซีด เล่นปลายผมหยักนิดหน่อย มั่นหน้าแค่พอประมาณ เผื่ออีกฝ่ายไม่รอดจะได้ลุกหนีอย่างมีฟอร์ม

และเขานั่งอยู่ตรงนั้น

โต๊ะริมหน้าต่าง ไฟสลัว โซฟาหนังสีเข้ม กาแฟดำหนึ่งแก้ว เสื้อเชิ้ตพับแขน นาฬิกาหน้าปัดเรียบ กลิ่นน้ำหอมแนวไม้สะอาด ๆ

ครั้งแรกที่เห็นหน้าเขา...ฉันดันลืมหายใจไปสามวิ

เขาหล่อ...แบบที่หลุดมาจากโฆษณาน้ำหอมอะ ไม่ได้จงใจแต่ง แต่โคตรมีเสน่ห์ คิ้วเข้ม ตาเรียวคม ผิวแทน ๆ และท่าทางนิ่ง ๆ เหมือนรู้ว่าตัวเองมีของแต่ไม่ต้องอวด

ถ้าให้พูดตรง ๆ หน้าตาแบบนี้ไม่ควรมาอยู่ในแอปหาคู่เลยปะวะ

เขาเงยหน้าขึ้น เห็นฉันพอดี

"ผักกาด?" เสียงเขาไม่เหมือนในแชต...ต่ำ อุ่น และนิ่งมากจนใจฉันเต้นผิดจังหวะ

"ค่ะ..."

ฉันตอบสั้น ๆ แต่ข้างในคือกรี๊ดเป็นคอร์ด

ฉันเดินไปนั่งข้าง ๆ บนโซฟา ไม่ใช่ฝั่งตรงข้าม ทำเหมือนมั่นใจทั้งที่มือเหงื่อแตก เพลงของ LANY ลอยอยู่เบา ๆ เหมือนมาจัดซีนรองรับโดยเฉพาะ

"เสียงไม่เหมือนเมื่อคืนเลยนะ" เขาพูด ขณะยกกาแฟขึ้นจิบ

"เมื่อคืนเมา วันนี้เขิน" ฉันตอบไปแบบโง่ ๆ และเขายิ้ม...นิดเดียว แต่โลกเอียง

โห...แค่ยิ้มก็กินแล้วปะวะ

ฉันพยายามมองอย่างสุภาพ แต่สายตาทรยศ มันไถตั้งแต่ปลายนิ้วถึงลูกกระเดือกเขา หน้าต่างสะท้อนเงาเราใกล้กันเกินไปหน่อย

"พี่ไม่ได้เล่น ๆ ใช่มั้ย" ฉันถามตรง ๆ เพราะกลัวเสียเวลา

เขาวางแก้วลง มองฉัน แบบมองจริง ๆ

"ถ้าพี่บอกว่าไม่จริงจัง...เธอจะลุกไปตอนนี้เลยมั้ย"

ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกโดนท้ากลาย ๆ

"ไม่รู้สิ ขึ้นอยู่กับว่าคืนนี้พี่จะพาไปไหน"

หางเสียงฉันสั่น แต่ทำเป็นนิ่ง

เขาไม่ได้ตอบ แค่วางมือลงบนต้นขาฉันเฉย ๆ อุ่น จงใจ แต่สุภาพ เหมือนถามโดยไม่ใช้คำพูดว่า 'โอเคนะ?'

ฉันสั่งโซดากับวิสกี้ เขาสั่งเบียร์ เราคุยกันเรื่อยเปื่อย ง่ายกว่าที่คิด พี่ K เป็นคนคุยไม่เยอะ แต่ถามถูกจุด เหมือนรู้จังหวะหัวใจคนฟังดีมาก

ไม่มีประโยคจีบโหล ๆ

ไม่มีโชว์อวดเงิน

ไม่มีฟีลนักล่า

มีแต่ความนิ่งที่โคตรดึงดูด

จนอยู่ดี ๆ เขาก็ถามเสียงต่ำ

"กลับเลยมั้ย"

สามวินาที...

หนึ่ง...เขาอาจเป็นโรคจิต

สอง...ฉันอาจตัดสินชีวิตผิด

สาม...ช่างแม่ง

ฉันพยักหน้า...

..........

เรามาถึงคอนโดเขาเกือบเที่ยงคืน ไม่มีใครพูดอะไร ลิฟต์เงียบ ห้องเขาสีขาว เทา ดำ เรียบ หรู แต่ไม่อวดรวย

กลิ่นโคโลญเจือกลิ่นกาแฟเหมือนในร้าน เป็นกลิ่นของเขา...ไม่ใช่สถานที่

"น้ำไหม" เขาถาม

"ไม่ค่ะ...ขอแค่น้ำจากปากพี่ก็พอ"

ฉันไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาพูด แต่พูดแล้วจะไปแก้คืนก็ไม่ได้ โทษความเมานั่นแหละ

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงเหมือนขู่ล่าเหยื่อ

"อย่าพูดแบบนี้ ถ้ายังอยากเดินลงลิฟต์เองตอนเช้า"

ฉันขนลุก จากคำขู่ที่ไม่ได้ทำให้กลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ปลายนิ้วแฉะแตะหลังมือเขา เขาโน้มตัวมาใกล้...ช้า ๆ มืออุ่นประคองท้ายทอย ริมฝีปากแตะกันแบบไม่มีการเกริ่น

จูบเขาไม่ได้เร่าร้อนตั้งแต่แรก แต่มันแม่นยำอย่างกับเคยทำมาก่อนล้านครั้ง และรู้แล้วว่าฉันชอบแบบไหน

เสียงซิปดังเบา ๆ เสื้อฉันถูกถลกขึ้น นิ้วเขาลากผ่านผิวเหมือนตั้งใจ

"หยุดได้นะ ถ้าไม่พร้อม" เขากระซิบข้างหู

ฉันไม่ได้ตอบ แค่จับมือเขา...แล้วดึงให้ลงต่ำกว่าเดิม

มันคือคำตอบที่ดังที่สุด

คืนนี้ไม่มีสถานะ ไม่มีอนาคต ไม่มีสัญญา มีแต่ร่างกายสองร่างที่เลือกกันโดยสมัครใจ

และฉันโง่มากพอที่จะอยากอยู่ต่อ...

..........

ฉันตื่นมาแบบหัวหนัก ๆ แต่ตัวเบาแปลก ๆ

ผ้าปูสีเทาอ่อน...หมอนกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย...และห้องที่ไม่ใช่ของฉัน

โอเค ชิบหาย!

ฉันเด้งตัวขึ้นจากหมอนนิดเดียว ก่อนชะงัก เพราะรู้สึกเมื่อยเอวกับต้นขาเฉยเลย

เสียงไดร์เป่าผมหยุดลงพอดี

พี่ K เดินออกมาจากห้องน้ำ ผมเปียก เสี้ยวหน้าหล่อแบบเพิ่งตื่น เขาเช็ดผมไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจว่ามีคนจ้องอยู่

เขาไม่ใส่เสื้อ

มีแค่กางเกงนอนสีขาวบาง ๆ ที่ห้อยต่ำจนเห็นกล้ามท้องเป็นลอน

ผ้าก็ไม่ได้แนบ แต่ดันเผลอทำให้เห็นเงาเป็นสัน ๆ อยู่ด้านหน้า

หัวฉันเงียบไปสิบวิ

โอ้โห...เมื่อคืนคือความจริงเหรอวะ

คือฉันนอนกับผู้ชายแบบนี้จริง ๆ?

เขาเงยขึ้นมามองฉันนิดเดียว เหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร

"ตื่นแล้วเหรอ"

น้ำเสียงโคตรปกติ เหมือนเมื่อคืนเราแค่เล่นหมากรุกกัน

แต่ภาพที่แล่นขึ้นมาในหัวคือ...

มือเขากดเอวฉัน

เสียงหายใจเรา

แล้วเขาก็...

ฉันหน้าไหม้ น้ำในท้องวูบ ๆ เหมือนจะเป็นลม

พี่ K วางผ้าเช็ดผมบนบ่า เดินมาหยุดตรงปลายเตียง นิ้วไล้ผ้าปูเบา ๆ ก่อนถามด้วยโทนเดิม

"เมื่อยไหม"

คือคำธรรมดา แต่ฉันแทบหายใจไม่เป็น ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ

ทั้งที่ในหัวถามตัวเองรัว ๆ ว่า...

ฉันยอมให้ผู้ชายคนนี้พาฉันกลับมาจริงเหรอ

ยอมจน...เขาแตกไปสองรอบจริงเหรอ

เขายิ้มนิดเดียว มุมปากกระตุกแบบรู้ทัน

"ดีแล้วที่ลุกไหว พี่นึกว่าเช้านี้จะต้องอุ้มลงลิฟต์"

ฉันตาโต

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปชงกาแฟเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่มันเกิดแล้วไง และฉันกำลังจะบ้าเพราะมัน

ฉันยังเหม่อไม่เลิก มองแผ่นหลังเปียกน้ำ กับกางเกงบาง ๆ ที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ ใจเต้นเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอน ทั้งที่แค่ลืมตาตื่น

พี่ K หยุดกดเครื่องชงกาแฟ แล้วหันกลับมาทางฉัน สายตาเฉย ๆ แต่มันมีประกายบางอย่างที่ทำฉันกลืนน้ำลายดังไปหน่อย

"อย่ามองแบบนั้นสิครับ" เขาพูดเรียบ ๆ

ฉันสะดุ้ง "แบบไหน"

เขายกคิ้วนิดเดียว ไม่รีบ ไม่แซว แต่โคตรรู้ทัน