บทนำ
โปรไฟล์บ้าน ๆ รูปไม่ชัด ไม่อธิบายชีวิต ไม่รีบ ไม่หยอด ไม่พยายามทำให้ฉันรู้สึกสำคัญ
ซึ่งนั่นแหละ...น่ากลัวที่สุด
เพราะผู้ชายที่ไม่พยายามอะไรเลย มักเป็นคนที่ 'รู้ดีว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องพยายาม'
บท 1
บทที่ 1 : ฉันคิดว่าแค่คืนเดียว
เราเจอกันตอนเกือบสี่ทุ่ม
ร้านเหล้าที่เลือกคือแบบมีดนตรีสด ไม่ได้เสียงดังจนต้องตะโกนคุย กลิ่นกาแฟคั่วผสมกลิ่นวิสกี้อ่อน ๆ ลอยมาปะทะตั้งแต่เปิดประตู
ฉันตั้งใจแต่งตัวให้ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เสื้อยืดยัดในยีนส์สีซีด เล่นปลายผมหยักนิดหน่อย มั่นหน้าแค่พอประมาณ เผื่ออีกฝ่ายไม่รอดจะได้ลุกหนีอย่างมีฟอร์ม
และเขานั่งอยู่ตรงนั้น
โต๊ะริมหน้าต่าง ไฟสลัว โซฟาหนังสีเข้ม กาแฟดำหนึ่งแก้ว เสื้อเชิ้ตพับแขน นาฬิกาหน้าปัดเรียบ กลิ่นน้ำหอมแนวไม้สะอาด ๆ
ครั้งแรกที่เห็นหน้าเขา...ฉันดันลืมหายใจไปสามวิ
เขาหล่อ...แบบที่หลุดมาจากโฆษณาน้ำหอมอะ ไม่ได้จงใจแต่ง แต่โคตรมีเสน่ห์ คิ้วเข้ม ตาเรียวคม ผิวแทน ๆ และท่าทางนิ่ง ๆ เหมือนรู้ว่าตัวเองมีของแต่ไม่ต้องอวด
ถ้าให้พูดตรง ๆ หน้าตาแบบนี้ไม่ควรมาอยู่ในแอปหาคู่เลยปะวะ
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นฉันพอดี
"ผักกาด?" เสียงเขาไม่เหมือนในแชต...ต่ำ อุ่น และนิ่งมากจนใจฉันเต้นผิดจังหวะ
"ค่ะ..."
ฉันตอบสั้น ๆ แต่ข้างในคือกรี๊ดเป็นคอร์ด
ฉันเดินไปนั่งข้าง ๆ บนโซฟา ไม่ใช่ฝั่งตรงข้าม ทำเหมือนมั่นใจทั้งที่มือเหงื่อแตก เพลงของ LANY ลอยอยู่เบา ๆ เหมือนมาจัดซีนรองรับโดยเฉพาะ
"เสียงไม่เหมือนเมื่อคืนเลยนะ" เขาพูด ขณะยกกาแฟขึ้นจิบ
"เมื่อคืนเมา วันนี้เขิน" ฉันตอบไปแบบโง่ ๆ และเขายิ้ม...นิดเดียว แต่โลกเอียง
โห...แค่ยิ้มก็กินแล้วปะวะ
ฉันพยายามมองอย่างสุภาพ แต่สายตาทรยศ มันไถตั้งแต่ปลายนิ้วถึงลูกกระเดือกเขา หน้าต่างสะท้อนเงาเราใกล้กันเกินไปหน่อย
"พี่ไม่ได้เล่น ๆ ใช่มั้ย" ฉันถามตรง ๆ เพราะกลัวเสียเวลา
เขาวางแก้วลง มองฉัน แบบมองจริง ๆ
"ถ้าพี่บอกว่าไม่จริงจัง...เธอจะลุกไปตอนนี้เลยมั้ย"
ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกโดนท้ากลาย ๆ
"ไม่รู้สิ ขึ้นอยู่กับว่าคืนนี้พี่จะพาไปไหน"
หางเสียงฉันสั่น แต่ทำเป็นนิ่ง
เขาไม่ได้ตอบ แค่วางมือลงบนต้นขาฉันเฉย ๆ อุ่น จงใจ แต่สุภาพ เหมือนถามโดยไม่ใช้คำพูดว่า 'โอเคนะ?'
ฉันสั่งโซดากับวิสกี้ เขาสั่งเบียร์ เราคุยกันเรื่อยเปื่อย ง่ายกว่าที่คิด พี่ K เป็นคนคุยไม่เยอะ แต่ถามถูกจุด เหมือนรู้จังหวะหัวใจคนฟังดีมาก
ไม่มีประโยคจีบโหล ๆ
ไม่มีโชว์อวดเงิน
ไม่มีฟีลนักล่า
มีแต่ความนิ่งที่โคตรดึงดูด
จนอยู่ดี ๆ เขาก็ถามเสียงต่ำ
"กลับเลยมั้ย"
สามวินาที...
หนึ่ง...เขาอาจเป็นโรคจิต
สอง...ฉันอาจตัดสินชีวิตผิด
สาม...ช่างแม่ง
ฉันพยักหน้า...
..........
เรามาถึงคอนโดเขาเกือบเที่ยงคืน ไม่มีใครพูดอะไร ลิฟต์เงียบ ห้องเขาสีขาว เทา ดำ เรียบ หรู แต่ไม่อวดรวย
กลิ่นโคโลญเจือกลิ่นกาแฟเหมือนในร้าน เป็นกลิ่นของเขา...ไม่ใช่สถานที่
"น้ำไหม" เขาถาม
"ไม่ค่ะ...ขอแค่น้ำจากปากพี่ก็พอ"
ฉันไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาพูด แต่พูดแล้วจะไปแก้คืนก็ไม่ได้ โทษความเมานั่นแหละ
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงเหมือนขู่ล่าเหยื่อ
"อย่าพูดแบบนี้ ถ้ายังอยากเดินลงลิฟต์เองตอนเช้า"
ฉันขนลุก จากคำขู่ที่ไม่ได้ทำให้กลัวเลยแม้แต่นิดเดียว
ปลายนิ้วแฉะแตะหลังมือเขา เขาโน้มตัวมาใกล้...ช้า ๆ มืออุ่นประคองท้ายทอย ริมฝีปากแตะกันแบบไม่มีการเกริ่น
จูบเขาไม่ได้เร่าร้อนตั้งแต่แรก แต่มันแม่นยำอย่างกับเคยทำมาก่อนล้านครั้ง และรู้แล้วว่าฉันชอบแบบไหน
เสียงซิปดังเบา ๆ เสื้อฉันถูกถลกขึ้น นิ้วเขาลากผ่านผิวเหมือนตั้งใจ
"หยุดได้นะ ถ้าไม่พร้อม" เขากระซิบข้างหู
ฉันไม่ได้ตอบ แค่จับมือเขา...แล้วดึงให้ลงต่ำกว่าเดิม
มันคือคำตอบที่ดังที่สุด
คืนนี้ไม่มีสถานะ ไม่มีอนาคต ไม่มีสัญญา มีแต่ร่างกายสองร่างที่เลือกกันโดยสมัครใจ
และฉันโง่มากพอที่จะอยากอยู่ต่อ...
..........
ฉันตื่นมาแบบหัวหนัก ๆ แต่ตัวเบาแปลก ๆ
ผ้าปูสีเทาอ่อน...หมอนกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย...และห้องที่ไม่ใช่ของฉัน
โอเค ชิบหาย!
ฉันเด้งตัวขึ้นจากหมอนนิดเดียว ก่อนชะงัก เพราะรู้สึกเมื่อยเอวกับต้นขาเฉยเลย
เสียงไดร์เป่าผมหยุดลงพอดี
พี่ K เดินออกมาจากห้องน้ำ ผมเปียก เสี้ยวหน้าหล่อแบบเพิ่งตื่น เขาเช็ดผมไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจว่ามีคนจ้องอยู่
เขาไม่ใส่เสื้อ
มีแค่กางเกงนอนสีขาวบาง ๆ ที่ห้อยต่ำจนเห็นกล้ามท้องเป็นลอน
ผ้าก็ไม่ได้แนบ แต่ดันเผลอทำให้เห็นเงาเป็นสัน ๆ อยู่ด้านหน้า
หัวฉันเงียบไปสิบวิ
โอ้โห...เมื่อคืนคือความจริงเหรอวะ
คือฉันนอนกับผู้ชายแบบนี้จริง ๆ?
เขาเงยขึ้นมามองฉันนิดเดียว เหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร
"ตื่นแล้วเหรอ"
น้ำเสียงโคตรปกติ เหมือนเมื่อคืนเราแค่เล่นหมากรุกกัน
แต่ภาพที่แล่นขึ้นมาในหัวคือ...
มือเขากดเอวฉัน
เสียงหายใจเรา
แล้วเขาก็...
ฉันหน้าไหม้ น้ำในท้องวูบ ๆ เหมือนจะเป็นลม
พี่ K วางผ้าเช็ดผมบนบ่า เดินมาหยุดตรงปลายเตียง นิ้วไล้ผ้าปูเบา ๆ ก่อนถามด้วยโทนเดิม
"เมื่อยไหม"
คือคำธรรมดา แต่ฉันแทบหายใจไม่เป็น ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ
ทั้งที่ในหัวถามตัวเองรัว ๆ ว่า...
ฉันยอมให้ผู้ชายคนนี้พาฉันกลับมาจริงเหรอ
ยอมจน...เขาแตกไปสองรอบจริงเหรอ
เขายิ้มนิดเดียว มุมปากกระตุกแบบรู้ทัน
"ดีแล้วที่ลุกไหว พี่นึกว่าเช้านี้จะต้องอุ้มลงลิฟต์"
ฉันตาโต
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปชงกาแฟเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่มันเกิดแล้วไง และฉันกำลังจะบ้าเพราะมัน
ฉันยังเหม่อไม่เลิก มองแผ่นหลังเปียกน้ำ กับกางเกงบาง ๆ ที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ ใจเต้นเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอน ทั้งที่แค่ลืมตาตื่น
พี่ K หยุดกดเครื่องชงกาแฟ แล้วหันกลับมาทางฉัน สายตาเฉย ๆ แต่มันมีประกายบางอย่างที่ทำฉันกลืนน้ำลายดังไปหน่อย
"อย่ามองแบบนั้นสิครับ" เขาพูดเรียบ ๆ
ฉันสะดุ้ง "แบบไหน"
เขายกคิ้วนิดเดียว ไม่รีบ ไม่แซว แต่โคตรรู้ทัน
บทล่าสุด
#116 บทที่ 116 The end
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#115 บทที่ 115 บทส่งท้าย
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#114 บทที่ 114 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#113 บทที่ 113 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#112 บทที่ 112 After Final : K-brew (อีกแก้วหนึ่ง)
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#111 บทที่ 111 Epilogue : พวกที่ไม่ขอเครดิต
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#110 บทที่ 110 คนที่เลือกยืนอยู่
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#109 บทที่ 109 คนที่เลือกยืนอยู่
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#108 บทที่ 108 ก่อนคุก...ชื่อมันพังก่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026#107 บทที่ 107 ก่อนคุก...ชื่อมันพังก่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/2/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?













