รักแค้นแดนห้า [Mpreg]

บทนำ

คำเตือนเนื้อหา : มีฉากการใช้สารเสพติด และการฆาตกรรม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ท่ามกลางความมืดมิดอนธการยามวิกาล ในซอกหลืบเร้นลับมุมหนึ่งของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสี ตึกเก่าร้างซอมซ่อถูกทิ้งให้แมกไม้และวัชพืชขึ้นรกชัฏ บรรยากาศรอบด้านวังเวงและน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่คนปกติจะกล้าหยั่งเท้ากรายกล้ำเข้าไป ทว่าสถานที่ซึ่งถูกลืมเลือนแห่งนี้ กลับกลายเป็นสรวงสวรรค์และแหล่งมั่วสุมชั้นดีของกลุ่มวัยรุ่นผู้หลงทาง

ระหว่างตึกสูงตระหง่านสองหลังที่ขนาบข้าง ซากปรักหักพังและกองขยะส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งปะปนกับควันพิษสีหม่นที่ฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ บนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าวชำรุดและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำหนาทึบ บัดนี้แปรสภาพเป็นเตียงนอนขนาดใหญ่ให้ชายหญิงหลายชีวิตนอนเกลือกกลิ้งอย่างไร้สติ เสียงขับขานลำนำและเสียงสรวลเสเฮฮาที่ดังแว่วมาตามสายลมเป็นระยะนั้น มิได้เกิดจากความสุขใจในโลกแห่งความจริง หากแต่เป็นผลลัพธ์จากฤทธิ์เดชของสารกระตุ้นประหลาดที่พัดพาพวกเขาเข้าสู่ห้วงมายา

"อ้าว อะไรกันพวกมึง ยังไม่ทันไรก็ตาเยิ้มกันหมดแล้วเหรอ ไม่อยากลองของใหม่หรือไง"

น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมแฝงแววหยอกเย้าดังก้องขึ้นในความเงียบ หากเป็นคนธรรมดามาได้ยินคงต้องรู้สึกเยือกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าสำหรับเหล่ามนุษย์ผู้ติดอยู่ในโลกเสมือน น้ำเสียงของ 'ผู้ทรงอิทธิพลเหนือชีวิต' ผู้นี้กลับเป็นสิ่งที่คุ้นชินเป็นอย่างดี สุ้มเสียงทรงอำนาจที่แทรกซึมเข้าสู่ห้วงนิทรา ส่งผลให้บรรดาวัยรุ่นที่ไม่ต่างอะไรกับทาสผู้ซื่อสัตย์ พากันหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียวโดยพร้อมเพรียงกัน

"กูมีของล็อตใหม่มาฝาก รสชาติใหม่แรงสะใจกว่าเดิม เดี๋ยวพวกมึงเอาไปแบ่งกันซะ จะได้ไปบรรยายให้ลูกค้าของกูฟังถูกว่าของมันดีขนาดไหน"

เข้ม ชายหนุ่มวัยย่างสามสิบปีเอ่ยพลางชูซองพลาสติกใสที่อัดแน่นไปด้วยเม็ดยาสีสดแก่เหล่าบริวาร เพียงแค่ตาสบตา หญิงชายในสภาพผอมโซไม่ต่างจากซากศพเดินได้ก็ลนลานคลานเข่าเข้ามารุมล้อมแทบเท้าหนา ทรุดกายลงยอมศิโรราบอย่างไร้ข้อโต้แย้ง ภาพตรงหน้าทำเอาเรียวปากหยักยกยิ้มขึ้นด้วยความลำพองใจในอำนาจ

"แล้วนี่... 'เมีย' กูไปไหนเสียล่ะ" มาเฟียค้ายาเอ่ยปากถามลิ่วล้อถึงใครอีกคนที่เขาเพิ่งประทานตำแหน่งพิเศษให้เมื่อไม่นานมานี้

"อยู่ทางนู้นครับพี่" ลูกน้องคนหนึ่งผงกหัวชี้ทาง ชายหนุ่มหน้าตาคมคายทว่านัยน์ตาฉายแววดุดันยกยิ้มพึงใจ ก่อนจะก้าวเท้าตรงไปยังเป้าหมายทันที

ไอควันสีเทาหม่นลอยฟุ้งออกจากริมฝีปากของชายหนุ่มร่างโปร่งที่แยกตัวไปนั่งอยู่ลำพังในมุมมืด แผ่นหลังของบุรุษวัยเบญจเพสพิงแนบกับผนังปูนเปลือยเพื่อพยุงร่างกายที่เริ่มอ่อนเปลี้ย ดวงตาคู่คมเลื่อนลอยทอดมองออกไปไกลแสนไกลอย่างไร้จุดหมาย ในขณะที่ยังคงพ่นควันจากสารเคมีร้ายเข้าสู่ปอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ไงคนดี ทำไมมานั่งเหงาอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ" เสียงทุ้มอันคุ้นเคยปลุกให้คนที่จมอยู่ในภวังค์หันมามอง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะปรากฏรอยยิ้มละมุน

"มาแล้วเหรอครับ... วันนี้ไปนานจังเลยนะ"

"นานแต่มันก็คุ้มค่านี่นา" สิ้นคำเย้า เข้ม ก็ชูซองใสในมือให้คนรักดูพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเรียวของ เจคอบ รีบคว้ามันมาอย่างรวดเร็ว และจัดการเสพสมสารกระตุ้นนั้นเข้าสู่ร่างกายทันทีโดยไม่ต้องมีใครเอ่ยปากสั่ง

เพียงชั่วนาทีหลังจากสารพิษตัวใหม่ซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือด รูปลักษณ์และแววตาของหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีก็แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงกลับเยิ้มคลอไปด้วยความฝัน โลกทั้งใบถูกแต่งแต้มด้วยจินตนาการแสนหวานที่ไม่เคยมีอยู่จริงในโลกภายนอก เจคอบเริ่มหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง ปลดเปลื้องทุกข์โศกและบาดแผลในใจที่เคยเผชิญจนหมดสิ้น

รอยยิ้มของคนเหี้ยมโหดผุดขึ้นอีกครั้งด้วยความพึงใจสูงสุด วงแขนแกร่งตระกองกอดร่างที่ไร้สติสัมปชัญญะข้างกายเข้ามาแนบชิด พรมจูบลงบนเรือนผมสีดำขลับประหนึ่งรักใคร่แสนระคน

"เจครักพี่เข้มนะครับ" วาจาออดอ้อนจากคนใต้ฤทธิ์ยาจุดประกายความสมใจให้แก่ผู้เป็นนาย มือหนาลูบไล้ไปตามช่วงไหล่บางกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเล่ห์ร้าย

"ที่บอกว่ารักพี่... มันมากพอที่จะตายแทนพี่ได้ไหมล่ะ?"

"ชีวิตของเจคเป็นของพี่อยู่แล้วนี่ครับ... ขอแค่พี่เอ่ยปาก เจคพร้อมจะทำทุกอย่างให้พี่ได้เสมอ" หนุ่มวัยเบญจเพสพึมพำตอบด้วยท่าทีเหม่อลอย มือบางปัดป่ายโอบกอดแฟนหนุ่มแน่นเหนี่ยว ราวกับเด็กน้อยที่โหยหาความรักและต้องการที่พึ่งพิงสุดท้ายในชีวิต

"งั้นเหรอ... พี่จะจำคำนี้ไว้ก็แล้วกัน" มัจจุราชในคราบคนรักเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมแสยะยิ้มร้ายกาจที่ชวนให้สันหลังวาบ

หากจะกล่าวถึง เข้ม แล้ว ชายวัยสามสิบปีผู้นี้จัดเป็นบุคคลอันตรายขั้นสุดที่สังคมหวาดกลัว เขาไร้ซึ่งความเมตตาปรานีต่อสิ่งมีชีวิตใดๆ และพร้อมจะเลือกใช้ทุกวิถีทางอันสกปรกเพื่อก้าวไปสู่จุดหมาย ชีวิตของเขาขับเคลื่อนด้วยตัณหา ความโลภ อำนาจ และความกระหายที่จะควบคุมทุกสรรพสิ่งไว้ในกำมือ โดยไม่มีวันหยุดยั้งจนกว่าจะได้สิ่งที่ปรารถนา

คำว่า ‘เห็นอกเห็นใจ’ ไม่เคยถูกบัญญัติไว้ในพจนานุกรมชีวิตของชายคนนี้ เข้มพร้อมที่จะเหยียบย่ำและทำร้ายผู้อื่น ไม่ว่าการกระทำนั้นจะส่งผลให้ใครต้องร่ำไห้หลั่งเลือด ทุกข์ทรมานเจียนตาย หรือแม้กระทั่งต้องจบชีวิตลงต่อหน้าต่อตา... หัวใจที่ด้านชาของเขาก็ไม่เคยรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว