บทนำ
เรื่องราวของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นจาก สาวน้อยวัย 22 ปี อย่างเกวลิน แอบรักพี่ชายฝั่งตรงข้ามบ้านอายุ 27 ปี อย่างสิงห์ มา 7 ปี ความรู้สึกของเธอชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้เธอรู้สึกว่าจากชอบและชื่นชม แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกรักไปเสียแล้ว อยากเจอหน้าเขาทุกวัน ถึงชายหนุ่มที่เธอชอบจะดูภายนอกเย็นชาไปสักหน่อย ทว่าเวลาที่อยู่ใกล้เขาเธอกับรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้ง เมื่อไหร่ที่เธอเจอปัญหา เธอจะมองเห็นเขาอยู่ตรงนั้นเสมอ ทว่าวันหนึ่งกลับต้องห่างกัน สุดท้ายระยะทางก็ทำให้ทั้งสองคนต้องเลิกลา เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้ง สายตาที่เธอมองเขานั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทั้งไร้เยื่อใย และห่างเหิน มาเอาใจช่วยความรักของเขาและเธอไปด้วยกันนะคะ
#เรื่องนี้ไม่มีนอกกายนอกใจนะคะ
บท 1
บรรยากาศยามเช้าที่แสนสดใส อากาศเย็นลงเล็กน้อย มีแสงแดดอ่อนพอให้ต้นไม้ใบหญ้ากระชุ่มกระชวย หญิงสาวร่างเล็กนั่งมองบ้านฝั่งตรงข้ามผ่านหน้าต่างห้องนอน มือทั้งสองข้างเท้าคาง ใบหน้าประดับรอยยิ้ม เมื่อเห็นชายหนุ่มรูปหล่อเปิดประตูเดินออกมาจากบ้าน คนตัวเล็กก็รีบคว้ากระเป๋า วิ่งลงจากบันไดด้วยความไว
“แม่คะ..เกลไปเรียนก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” เกวลินไม่รอให้ผู้เป็นแม่เอ่ยปาก เธอก็หายตัวไปเสียแล้ว
เกวลินเป็นนักศึกษาปีสาม คณะนิเทศศาสตร์ อายุ 22 ปี เธอตัวเล็ก หน้าตาสวยหวาน แววตาสดใสเป็นประกายอยู่เสมอ
“เด็กคนนี้ ข้าวเช้าไม่กินแล้วหรือไง นึกจะไปก็ไป” ผู้เป็นแม่ส่ายหัวบ่นอย่างเหนื่อยใจ
เกวลินวิ่งหน้าตั้งมาที่ประตูรั้ว ชะงักเท้าปรับลมหายใจ จัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผม รอจนสิงห์ใกล้ออกมา ก็เปิดประตูเดินออกจากบ้านไปทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริงแล้วเธอเดินช้ากว่าปกติเหมือนต้องการจะรอใครบ้างคน
“ทำไมพี่สิงห์ยังไม่ออกมาอีก เมื่อกี้เขาเดินมาที่รถแล้วนิ่”
หญิงสาวมองกลับไปที่ประตูบ้านฝั่งตรงข้าม คิ้วขมวดด้วยความสงสัย ไม่นานรถยนต์ก็ขับออกมาจากบ้านหลังนั้น คนตัวเล็กรีบหันหน้ากลับ แสร้งเดินไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกครั้ง
เสียงแตรรถดังขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้คนที่เพิ่งลดกระจกชะโงกหน้าออกมา
“คุณแม่ถามหาน่ะ ว่างก็เข้าไปหาสิ เห็นว่าซื้อของมาฝาก” พูดจบไม่รอให้เธอได้เอ่ยตอบ เขาปิดกระจกขับรถออกไปทันที
สิงห์หนุ่มหล่อคิ้วหนามาดเข้ม อายุ 27 ปี เรียนจบมาหลายปีแล้ว กำลังเปิดบริษัทด้านไอทีกับเพื่อนสนิท
คนตัวเล็กอ้าปากค้างกลางอากาศ เธอคิดว่าเขาจะชวนเธอขึ้นรถเสียอีก
“ไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ คนอุตส่าห์รอตั้งนาน เฮ้อ...” เธอบ่นพึมพำก่อนจะเดินคอตกออกไปรอขึ้นรถเพื่อไปมหาวิทยาลัย
ณ มหาวิทยาลัย B
เกวลินเดินหน้ามุ่ยมานั่งลงข้างเพื่อนสนิท ไม่พูดไม่จา
“เป็นอะไรยัยเกล ทำหน้าเข้าไปกินรังแตนที่ไหนมา พ่อกับแม่เธอทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ”
“เปล่า”
จีน่าขมวดคิ้วสงสัย หันไปหาเกวลินแววตาเอาคำตอบ
“มองอะไรเล่า”
เกวลินตวัดสายตาดุใส่เพื่อน เธอหงุดหงิด และไม่อยากพูดถึง
“อ้อ...ฉันรู้แล้วที่มาช้าเนี่ย เพราะรอพี่ชายข้างบ้านอยู่ใช่ไหม”
คนตัวเล็กส่งสายตาค้อนใส่เพื่อนสนิทอีกครั้ง “รู้มาก ไม่คุยด้วยแล้ว จะขึ้นเรียน” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปไม่รอเพื่อนสนิทของเธอเลยสักนิด
จีน่ารีบลุกขึ้นหยิบกระเป๋าวิ่งตามไปติดๆ
“ใช่แน่...ทำไมจ๊ะ เขาไม่ให้ขึ้นรถอีกแล้วเหรอ เขารู้ยังว่าแกแอบปลื้มเขาอยู่” จีน่าหัวเราะ ให้กับท่าทางของเกล ก่อนจะกอดคอเพื่อนเดินขึ้นห้องไปพร้อมกัน
เลิกเรียนแล้ว...เกวลินรีบกลับบ้านเพราะเมื่อเช้าพี่สิงห์บอกเธอว่าแม่ของเขาอยากเจอ เธอแวะซื้อขนมร้านประจำติดมือมาฝาก กลับมาถึงก็ไม่ได้เข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เธอเดินเปิดประตูรั้วบ้านของพี่สิงห์เข้าไปดื้อๆ ด้วยท่าทางอารมณ์ดี
“คุณน้าสวัสดีค่ะ”
“เอ้า...ยัยหนูเกลไม่เจอหน้าเจอตาเลยนะ มานี่เร็ว... น้าไปต่างประเทศเพิ่งกลับมาเมื่อวาน ซื้อน้ำหอมมาฝาก ได้กลิ่นแล้วคิดถึงหนูทันทีเลย มาๆ ดูซิว่าชอบไหม”
“หนูซื้อขนมร้านที่คุณน้าชอบมาฝากด้วยค่ะ” คนตัวเล็กวางถุงขนมลงที่โต๊ะรับแขก ก่อนจะนั่งลงข้างๆ แม่ของสิงห์ เธอรับกล่องน้ำหอมมาเปิดดู เป็นน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นหอมหวาน ซึ่งเหมาะกับเธออย่างที่แม่ของสิงห์พูดจริงๆ นั่นแหละ
“กลิ่นหอมจัง แพงมากแน่เลยค่ะขอบคุณนะคะ คุณน้านึกถึงเกลตลอดเลย”
แม่ของสิงห์ส่งยิ้มเอ็นดู ยกมือลูบผมของคนตัวเล็ก “น้าไม่มีบุญได้มีลูกสาว แต่ก็มียัยหนูเกลของน้านี่แหละที่เป็นเหมือนลูกสาวให้น้า ไม่ต้องเกรงใจเลยนะ น้าเต็มใจซื้อให้”
“ถึงคุณน้าจะพูดแบบนั้น เกลก็อดเกรงใจไม่ได้อยู่ดี” คนตัวเล็กทำหน้าอ้อน
“ดูทำหน้าเข้าเด็กคนนี้ ไหนๆ ก็มาแล้ววันนี้น้าจะสั่งอาหารจีน ตาสิงห์บ่นว่าอยากกิน อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ”
เกวลินหัวใจฟูขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเดี๋ยวพี่สิงห์ของเธอจะกลับมาทานข้าวที่บ้าน แต่ก็ต้องเก็บอาการดีใจไว้
“จะดีเหรอคะคุณน้า เกรงใจค่ะ”
“เกรงใจอะไรกัน กลับไปบ้านก็เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ สู้อยู่บ้านน้าดีกว่า จริงไหม?”
เกวลินหันไปมองที่บ้าน ตอนกลับมาไม่ได้สังเกตว่ารถพ่อของเธอจอดอยู่ เป็นอย่างที่แม่ของสิงห์พูด เธอกลับไปก็ต้องไปเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน สู้อยู่ที่นี่ดีกว่า ยังไงพวกเขาทะเลาะกันเธอก็ต้องโดนไล่ออกมาอยู่ดี พอคิดเรื่องพ่อกับแม่ใบหน้าของคนตัวเล็กก็ไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่แล้ว
“งั้นเกลต้องขอฝากท้องด้วยแล้วค่ะ คงกลับไปไม่ได้จริงๆ”
แม่ของสิงห์ยื่นมือมาจับแขนของเธอกระชับเชิงให้กำลังใจ
“คนเก่งของน้า ไม่ต้องคิดมากนะ หนูมีหน้าที่ของตัวเองก็ทำหน้าที่ให้ดี พวกเขาจะเป็นยังไง ก็อย่าเอาเก็บมาคิดจนทำร้ายตัวเองนะลูก”
“ขอบคุณค่ะคุณน้า มีคุณน้าที่เข้าใจเกลเสมอ คอยให้เกลได้มาหลบภัย แถมยังมีอาหารอร่อยๆ ให้เกลทานตลอดเลย”
ไม่นานรถยนต์ของสิงห์ก็เขามาจอดที่โรงจอดรถ เขาก้าวเท้าเดินเข้าบ้านมาก็เห็นแม่กับยัยเด็กข้างบ้านที่เจอเมื่อเช้านั่งคุยกันอยู่
“ผมกลับมาแล้วครับ”
“ขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะลูกอาหารใกล้จะมาส่งแล้ว วันนี้ยัยหนูเกลมาทานข้าวที่บ้านเราด้วยนะ”
“ครับ” สิงห์ตอบสั้นๆ ใบหน้าเรียบนิ่งเดินขึ้นห้องไป เขาไม่ได้มองมาที่เกวลินแม้แต่น้อย แต่เธอกลับมองเขาตาเป็นประกายส่งยิ้มกว้างรอ
เมื่อรู้ว่าโดนเมินคนตัวเล็กก็ค่อยๆ หุบยิ้มลงก้มหน้าน้อยใจ
อาหารมาส่งเกวลินกับแม่ของสิงห์ก็ช่วยกันจัดจานขึ้นโต๊ะ สิงห์ใช้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่นานนักก็เดินลงมา ทุกครั้งที่เกวลินมาทานข้าวบ้านของสิงห์เธอจะนั่งฝั่งตรงข้ามกับพี่สิงห์ของเธอเสมอ มันดีสำหรับคนที่แอบชอบเขาแบบเธอมาก เพราะจะได้มองเขาสะดวกและไม่ดูน่าเกลียดจนเกินงาม
“หนูเกลกินเยอะๆ นะลูก ผอมเกินไปแล้ว” แม่ของสิงห์ตักอาหารใส่จานให้เกวลินเหมือนทุกครั้ง
“เกลว่าช่วงนี้เกลอ้วนขึ้นนะคะ ถ้าคุณน้าว่าเกลผอมไปงั้นเกลต้องกินเยอะๆ แล้วค่ะ”
สิงห์ไม่ได้พูดอะไร นิสัยเขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร เขาเป็นคนพูดน้อยดูเป็นผู้ใหญ่ อาจเพราะเขาไม่รู้จะต้องคุยอะไรมากกว่า เพราะบ้านของสิงห์มีแค่แม่ และเขาเป็นลูกชายเลยไม่มีเรื่องต้องคุยอะไรมากนัก
“แกก็กินเยอะๆ ช่วงนี้เพิ่งเริ่มธุรกิจตัวเอง แม่รู้ว่าแกเหนื่อย”
สิงห์เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มน้อยๆ ให้ผู้เป็นแม่ “ขอบคุณครับ”
เกวลินแอบมองสิงห์อยู่ตลอด ‘คนอะไรตอนกินข้าวยังดูดีขนาดนี้’ เธออมยิ้มคิดอยู่ในใจ
สิงห์เหมือนจะเริ่มรู้ตัวว่าถูกสายตาของคนที่นั่งตรงข้ามมอง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวเล็กเข้าพอดี ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มองไปที่เกวลินส่งสายตาเชิงถามว่ามองอะไร
เกวลินรีบหลบสายตาก้มหน้ากินอาหาร ไม่กล้ามองเขาอีก
“สิงห์...เดี๋ยวถ้าน้องจะกลับบ้าน แกเดินไปส่งน้องด้วยนะ แม่ขึ้นไปอาบน้ำก่อน รู้สึกมึนหัว” ผู้เป็นแม่สั่งลูกชายก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบน
เกวลินนั่งทำงานที่อาจารย์สั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขก ตอนนี้เธอยังกลับไม่ได้เพราะบ้านเธอกำลังเกิดสงคราม
สิงห์ได้ยินที่แม่สั่งก็ปลายสายตามองไปที่เกวลิน เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนงานอยู่ สีหน้าดูเหมือนจะไม่เข้าใจโจทย์ที่อาจารย์ให้มา คนตัวเล็กเผลอใช้ปากกาเคาะหัวตัวเองซ้ำๆ ท่าทางใช้ความคิด
“ทำการบ้านเหรอ?” สิงห์เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ
เกวลินเงยหน้ายิ้มกว้างมองไปที่ต้นเสียง “ค่ะ”
“ไม่เข้าใจโจทย์?”
หญิงสาวพยักหน้าถี่ๆ “ค่ะ พี่สิงห์ช่วยเกลหน่อยได้ไหม ข้อนี้เกลไม่เข้าใจจริงๆ มันยากมาก”
สิงห์เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาเปิดขวดกระดกดื่ม ก่อนจะเดินไปใกล้คนตัวเล็กชะโงกอ่านโจทย์ที่เธอทำไม่ได้
“นี่ยากแล้วเหรอ?”
เกวลินเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ
“ใครจะไปฉลาดเหมือนพี่สิงห์ล่ะ” เธอพึมพำเสียงเบา แต่พอจะให้เขาได้ยิน
สิงห์ยืนพูดอธิบายเรื่องที่เธอไม่เข้าใจให้ฟัง ยกตัวอย่างให้เธอเข้าใจได้ง่ายขึ้น คนตัวเล็กรีบจดคำพูดของเขา กลัวตัวเองจะลืม สิงห์อธิบายจนเธอเห็นภาพและจากที่ไม่เข้าใจก็เข้าใจได้ชัดเจน มันก็ไม่ได้ยากเหมือนที่เขาบอกนั่นแหละ แค่ชั่วโมงเรียนในคลาสเธอนั่งหลับ เลยไม่รู้เรื่องที่อาจารย์สอน
“แบบนี้นี่เอง เกลเข้าใจแล้วขอบคุณนะคะ พี่สิงห์เก่งจัง”
คนตัวเล็กส่งยิ้มตาหยี๋ให้สิงห์ ทว่าเขายังคงหน้านิ่งเดินกลับไปนั่งดูงานในแล็ปท็อปต่อ
“จะกลับก็บอก จะเดินไปส่ง”
เกวลินชะโงกหน้ามองไปที่บ้านของตัวเอง เห็นรถของพ่อยังอยู่ เพราะฉะนั้นเธอก็ยังไม่สามารถกลับบ้านได้ กลับไปถ้าเขาสองคนยังคงทะเลาะมีปากเสียงกันอยู่เธอจะโดนแม่ไล่ออกมาอยู่ดี
“เหมือนจะยังกลับไม่ได้ค่ะ” คนตัวเล็กตอบน้ำเสียงอ่อนเธอเกรงใจบ้านของสิงห์ทุกครั้ง แต่ไม่มีที่ไป แล้วก็รู้ว่าช่วงนี้เขาเหนื่อย
“ถ้าพี่สิงห์อยากพักขึ้นไปพักผ่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยวเกลกลับเองได้กุญแจอยู่ที่เดิมใช่ไหมคะ?”
สิงห์ไม่ได้มองมาที่เธอสายตาเขายังคงจดจ่ออยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อป
“ยังเคลียร์งานไม่เสร็จ จะกลับก็บอกละกัน”
“ค่ะ”
คนตัวเล็กทำงานที่อาจารย์สั่งเสร็จแล้วตอนนี้เธอนั่งวาดรูปในไอแพดเล่นรอเวลา หันไปมองพี่สิงห์ของเธอเป็นระยะ รูปที่วาดในไอแพดก็เป็นเขานั่นแหละ เธอแอบมองชายหนุ่มคิ้วเข้ม จมูกโด่ง ที่กำลังสีหน้าจริงจังจดจ่อกับงานอยู่ เขาในท่าทางแบบนี้ยิ่งมีเสน่ห์เพิ่มขึ้นไปอีก และเธอก็ชอบเขามากขึ้นเรื่อยๆ
‘หล่อจัง’ เกวลินเผลอพึมพำเสียงเบา แต่สิงห์กำลังจดจ่อกับงานจึงไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ
นั่งไปสักพักพอเห็นไฟรถฝั่งบ้านเธอขับออกไปแล้ว คนตัวเล็กรีบเก็บของใส่กระเป๋าเพราะมันดึกมากแล้ว
“เขาไปแล้วค่ะ งั้นเกลขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ”
สิงห์ลุกขึ้นจะเดินไปส่งตามที่ผู้เป็นแม่สั่งไว้
“พี่สิงห์ไม่ต้องเดินมาส่งเกลหรอกค่ะ บ้านอยู่แค่นี้เอง วันนี้ขอบคุณมากนะคะ รบกวนบ้านพี่อีกแล้ว”
“กลับบ้านเถอะ ดึกแล้ว” เขาไม่ได้ฟังคำเธอ เดินนำไปส่งอยู่ดี
คนตัวเล็กกอดกระเป๋าเดินตามหลังชายหนุ่มร่างสูงไปท่าทางเหมือนเด็กสาวตัวน้อย
สิงห์ชะงักเท้าหันมามองคนตัวเล็กที่เดินดุ่มๆ ตามหลัง เธอไม่ทันระวังไม่รู้ว่าเขาหยุดเดิน ศีรษะจึงชนแผ่นหลังของสิงห์เข้าอย่างจัง
“โอ๊ย!!” เกวลินถอยหลังสองก้าว เงยหน้าขึ้นมามองคนตัวสูง
“ทำไมไม่ใส่รองเท้า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย็น
เกวลินมองไปที่รองเท้าผ้าใบที่เธอถืออยู่ “บ้านอยู่แค่นี้เองค่ะ อีกอย่างเกลก็ใส่ถุงเท้า เดินได้ค่ะ”
สิงห์ยังคงทำหน้าขรึม ขมวดคิ้วมองไม่ยอมเดินต่อ
เกวลินมองซ้าย มองขวา ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่กลางถนนในหมู่บ้าน “โอเค...เกลใส่แล้วค่ะรอแป๊บ” เธอยอมแต่โดยดี รีบวางรองเท้าที่มือลง ก้มใส่จนเรียบร้อย
เงยขึ้นมาคนตัวสูงก็เดินนำเธอไปแล้ว
“แค่นี้ต้องดุด้วย” เธอบ่นพึมพำตั้งใจให้เขาได้ยิน ก้าวเท้าตามเขาไปติดๆ ทว่าใบหน้ายังคงประดับยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ งั้นเกลขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ”
“อืม”
สิงห์ส่งเสียงอืมในลำคอไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ก่อนจะหันหลังเดินกลับบ้าน
“พี่สิงห์เป็นห่วงเราด้วย คนอะไรน่ารักจัง” เกวลินยืนเกาะรั้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ยอมเข้าบ้าน
พอเห็นเขาปิดประตูรั้วเธอก็เดินเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เธอต้องเจอคือแม่ของเธอนั่งปิดหน้าร้องไห้อยู่ที่โซฟา เกวลินวางกระเป๋าลงเดินไปนั่งข้างๆ ผู้เป็นแม่ ยกแขนโอบผู้เป็นแม่เข้ามากอด
“เขามาพูดอะไรอีกคะ เขาทำร้ายแม่หรือเปล่า?” เกวลินถามแม่เสียงสั่น
ผู้เป็นแม่ส่ายหัวตอบ ยกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ “เรื่องของผู้ใหญ่แกไม่ต้องสนใจหรอก มีหน้าที่อะไรก็ทำไป เรียนให้จบ ขึ้นไปพักซะ แม่จะนอนแล้ว”
“ค่ะ”
คนตัวเล็กเดินขึ้นห้องสีหน้าไม่ดีนัก ถึงเธอจะชินกับเหตุการณ์แบบนี้ของพ่อกับแม่ แต่เธอก็ยังคงเสียใจอยู่ดีที่ครอบครัวเธอไม่อบอุ่นเหมือนครอบครัวคนอื่น…
บทล่าสุด
#81 บทที่ 81 บทส่งท้าย (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#80 บทที่ 80 บทส่งท้าย (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#79 บทที่ 79 ตอนพิเศษ (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#78 บทที่ 78 ตอนพิเศษ (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#77 บทที่ 77 จบบริบูรณ์ (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#76 บทที่ 76 จบบริบูรณ์ (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#75 บทที่ 75 คนที่ชอบ?
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#74 บทที่ 74 ทำได้เหรอ?
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#73 บทที่ 73 ไม่อยากยอมแพ้เรื่องของเรา
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025#72 บทที่ 72 ไม่อยากยอมแพ้เรื่องของเรา (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













