นี่เป็นครั้งที่สองที่กู่หนานได้เข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลโจว

ครั้งก่อนเธอถูกหลี่ไอ่ยุนพามา ในฐานะสมุนหรืออาจเป็นถึงของเล่นทางเพศของเขา เป็นตัวตนที่แม้แต่คนรับใช้ในคฤหาสน์ตระกูลโจวยังรังเกียจ พวกเขาถือตัวว่าเหนือกว่าเธออย่างน้อยหนึ่งขั้น

ไม่ใช่แค่หนึ่งขั้น ในฐานะอัลฟ่า เธอเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยที่สุดอยู่แล้ว แล้วพวกเขาเป็นใคร? พวกเขาเป็นคนรับใช้ในบ้านของสมาชิกสภา สมาชิกสภาที่กำลังจะลงสมัครเป็นประธานสภาด้วยซ้ำ และในคฤหาสน์ยังมีสมาชิกสภาที่อายุน้อยที่สุดและถูกขนานนามว่ามีอนาคตไกลที่สุดอีกด้วย

คฤหาสน์ตระกูลโจวที่เพียบพร้อมด้วยตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ ช่างสง่างามเพียงใด ในฐานะคนรับใช้ของตระกูลโจว พวกเขาย่อมภาคภูมิใจในตัวเอง คิดว่าตนเหนือกว่าคนธรรมดาหลายขั้น แล้วจะกล่าวไปใยถึงอัลฟ่าที่ต่ำต้อย

แล้วผลก็คือ อัลฟ่าที่ต่ำต้อยคนนี้กลับกล้าไปยุ่งกับคุณหนูน้อยของพวกเขา สมควรแล้วที่ถูกนายของเธอลงโทษ จนสุดท้ายต้องกระโดดลงทะเลสาบฆ่าตัวตาย

แต่ทำไมการที่คนต่ำต้อยแค่กระโดดน้ำถึงได้สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้?

พวกเขาไม่รู้ และไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะมันไม่ส่งผลกระทบอะไรกับพวกเขา

สำหรับพวกเขา เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องซุบซิบนินทาเท่านั้น

แต่สำหรับกู่หนาน เหตุการณ์นี้กลับทำให้ชีวิตของเธอพลิกผันอย่างสิ้นเชิง

ครั้งนั้นเอง ที่ทำให้เธอเกือบจมน้ำตายในคฤหาสน์ตระกูลโจว แต่สุดท้ายกลับรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ และกลับได้รับโชคดีจากเคราะห์ร้าย เปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอในอีกหลายเดือนถัดมาโดยสิ้นเชิง ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

แต่ทุกสิ่งที่ผ่านมา เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ กลับเป็นเพียงความทรงจำที่ผ่านเลยไปแล้ว กลายเป็นเรื่องราวในอดีตที่ไม่น่าจดจำสำหรับทุกคน ทำให้พวกเธอต่างอยากฝังมันไว้ในใจลึกๆ ไม่อยากหวนกลับไปแตะต้องอีก

เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลโจวอีกครั้ง กู่หนานรู้สึกถึงความใหญ่โตมโหฬารของคฤหาสน์แห่งนี้อีกครั้ง เหมือนกับความแตกต่างระหว่างเธอกับโจวซูหนิง

คฤหาสน์ที่ใหญ่โตขนาดนี้ การเดินเท้าย่อมเป็นไปไม่ได้ หลังจากลงจากรถบินแล้ว พวกเธอก็เปลี่ยนไปขึ้นรถอีกคันหนึ่งทันที

จากนั้น บรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์ตระกูลโจวก็ได้เห็นภาพที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

โอเมก้าเพียงคนเดียวของคฤหาสน์พวกเขา กำลังนั่งเคียงข้างกับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง

ใช่แล้ว พวกเธอนั่งเคียงข้างกัน แม้แต่อาเจี๋ยผู้ติดตามประจำตัวของคุณหนู ก็ยังนั่งอยู่แถวหลัง ไม่กล้านั่งเคียงข้างคุณหนู และคุณหนูก็ไม่เคยพาคนนอกเข้ามาในคฤหาสน์

ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ คุณหนูน้อยของพวกเขากำลังนั่งอยู่บนตักของหญิงสาวคนนั้น แถมยังกอดคอเธออย่างสนิทสนม เหมือนกับที่เคยกอดคุณหนูมาก่อน

สำคัญที่สุด ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจอะไรมาก เธอแค่อุ้มคุณหนูน้อยเท่านั้น คุณหนูต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มชวนเธอคุย

นี่เธอเป็นใครกัน ถึงได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แม้แต่คุณหนูของพวกเขายังต้องเกรงใจ

ดูจากใบหน้าแล้ว เธอเป็นโอเมก้าจากตระกูลไหนกัน?

แต่มีโอเมก้าตระกูลไหนที่สูงส่งถึงขนาดทำให้คุณหนูของพวกเขาต้องเอาอกเอาใจ?

ต้องรู้ไว้ว่า คุณหนูของพวกเขาเป็นถึงสมาชิกสภานะ สมาชิกวุฒิสภาเชียวนะ

แต่ใบหน้านี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูเหมือนว่าเธอไม่ใช่โอเมก้าจากตระกูลผู้ดีชั้นสูงที่พวกเขารู้จัก

หรือว่าจะเป็นคนรวยใหม่?

หลังจากรถออกไปพ้นสายตาพวกเขาแล้ว คนรับใช้ที่มีเวลาว่างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

แน่นอนว่า มีบางคนสังเกตว่าใบหน้านี้ดูคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

มีเพียงไม่กี่คนที่เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ แล้ว ก็ตกตะลึง แต่แล้วก็รีบปฏิเสธความคิดที่เหลือเชื่อในหัวของตัวเอง

เป็นไปไม่ได้ คนนั้นชัดๆ เป็น...

คนแบบนั้นจะมีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมกับคุณหนูน้อยของพวกเขา พวกเขาต้องตาฝาดแน่ๆ

ไม่ว่าคนรับใช้พวกนี้จะคิดอย่างไร หรือตกใจแค่ไหน ทั้งหมดนี้ก็ไม่เกี่ยวกับกู่หนาน เธอเพียงแค่นั่งเงียบๆ

รถแล่นไปได้สักพัก ก็จอดที่หน้าเรือนหลังหนึ่ง

ส่วนที่นี่คือที่ไหน กู่หนานก็ไม่รู้เช่นกัน

จนกระทั่งหญิงสาวข้างๆ บอกเธอว่า "เสี่ยวหนาน ถึงแล้ว ลงรถกันเถอะ ที่นี่จะเป็นเรือนที่พวกเราทั้งสี่คนจะอยู่กันต่อไป ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากพวกเรา คนทั่วไปก็เข้ามาไม่ได้ ต่อไปจะไม่มีใครมารบกวนพวกเรา..."

ขณะพูด โจวซูหนิงใช้มือข้างหนึ่งประคองท้อง อีกข้างเกาะเบาะรถลงมา

ถ้าเป็นในอดีต ด้วยท้องที่โตขนาดนี้ เธอต้องให้เสี่ยวหนานของเธอลงมาก่อน แล้วค่อยๆ ช่วยประคองเธอลงมา

แน่นอนว่า ตอนนั้นเสี่ยวหนานไม่ต้องให้เธอบอก ก็จะรีบลงจากรถ แย่งกันจะช่วยประคองเธอ กลัวว่าเธอจะกระแทกหรือล้ม ไม่ใช่เมินเฉยเหมือนตอนนี้ สุดท้ายเป็นลูกน้อยที่ร้องเอะอะให้พาเธอลงจากรถ

ในฐานะผู้ช่วยพิเศษ ลูกน้อยยังรีบพาเสี่ยวหนานเข้าไปในเรือนตามที่แม่ของเขาส่งสัญญาณ

"พี่หนาน เย่เย่มีของเล่นเยอะแยะเลย เราไปดูกันเร็ว ต่อไปจะเล่นกับพี่หนานนะ"

เมื่อพูดถึง 'เยอะแยะ' เด็กน้อยที่กำลังตื่นเต้นก็ปล่อยมือจากกู่หนาน แล้วกางแขนออกกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อแสดงให้พี่หนานของเขาเห็นว่าเขามีของเล่นมากมายแค่ไหน

และของเล่นพวกนี้ ต่อไปก็จะแบ่งปันกับพี่หนานทั้งหมด

ถ้าเป็นคนอื่น เขาจะไม่ให้เล่นด้วยหรอก

พูดจบ เด็กน้อยก็จับมือพี่หนานของเขาอย่างตื่นเต้น แล้วลากเธอวิ่งเข้าไปในเรือน

เมื่อถูกเด็กน้อยลากไป กู่หนานที่ไม่อยากให้เขาล้มจึงต้องจับมือเขาไว้แน่น แล้ววิ่งตามเข้าไปข้างใน

มองดูมือใหญ่มือเล็กที่จับกันไว้ วิ่งไปยังสถานที่ที่พวกเขาจะอยู่ร่วมกัน โจวซูหนิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ ยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะรีบตามไป ดวงตาคู่งามเปล่งประกาย เหมือนดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้าก่อนรุ่งอรุณ

ก็เพราะเสี่ยวหนานของเธอกลับมาแล้วนี่นา

และตั้งแต่นี้ไป จะไม่มีใครมาขัดขวางการอยู่ร่วมกันของพวกเธออีก

การที่เธอสามารถพาเสี่ยวหนานกลับมาที่คฤหาสน์อย่างเปิดเผย คือหลักฐานที่ดีที่สุด

พาคนกลับมาแล้ว ต่อไปก็แค่ต้องหาหัวใจของเสี่ยวหนานกลับมาเท่านั้น

คิดถึงตรงนี้ เธอก็ก้มลงลูบท้องที่นูนขึ้นมาก "นอกจากพี่สาวแล้ว ลูกก็ต้องช่วยแม่หาหัวใจของพี่หนานกลับมาด้วยนะ ดูพี่สาวพยายามขนาดไหน พวกเราแม่ลูกก็ต้องพยายามด้วย"

แม้เย่เย่จะอายุแค่สี่ขวบ แต่ก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว คงรู้ด้วยว่าครั้งก่อนที่ลืมพี่หนานไป ทำให้พี่หนานเสียใจแค่ไหน ดังนั้นตอนนี้จึงต้องเปิดใจจริงๆ เพื่อชดเชยให้พี่หนาน

ความรักของเด็กๆ นั้นง่ายดายกว่ามาก ฉันอยากจะดีกับเธอ ก็แค่แบ่งปันของเล่นทุกอย่างให้เธอ

ส่วนเธอล่ะ คิดคำนวณนั่นนี่ แม้กระทั่ง 'เจ็บปวดแต่ยอมเสียสละ' ปล่อยให้เสี่ยวหนานตกจากสวรรค์ลงนรกโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในช่วงเวลามืดมนนั้น คนคนนี้คงสิ้นหวังแค่ไหน เธอนึกภาพไม่ออกจริงๆ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอต้องเรียนรู้จากลูกน้อยบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้น หัวใจของเสี่ยวหนานที่หายไป อาจจะไม่มีวันได้กลับคืนมาอีกเลย

อยู่มาตั้งหลายปี ในเรื่องนี้ เธอกลับสู้เด็กสี่ขวบไม่ได้ ช่างน่าอับอายจริงๆ

โจวซูหนิงที่ตามหลังมาไกลส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น แล้วรีบเร่งฝีเท้าตามไป

ในเมื่อเย่เย่พยายามขนาดนี้ เธอก็ไม่ควรตามหลังมากเกินไป