ตั้งครรภ์และถูกหักหลัง

24 ปีที่แล้ว

“คุณครูคิงคะ กรุณาส่งลาร์คิน เฮสต์ มาที่ห้องธุรการด้วยค่ะ มีคนมาเซ็นชื่อรับกลับบ้านแล้ว” เสียงประกาศดังผ่านอินเตอร์คอมเข้ามาในคาบเรียนวิทยาศาสตร์คาบที่สองของฉัน

ฉันเงยหน้าพรวด ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า ทำไมฉันจะได้กลับบ้านล่ะ ฉันเก็บข้าวของแล้วโบกมือลาโฮป เพื่อนสนิทที่สุดที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอก็ฉายแววงุนงงไม่ต่างจากฉัน

ขณะเดินไปตามโถงทางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องธุรการ ฉันเดินผ่านป้ายผ้าสีสันสดใสที่ประชาสัมพันธ์งานเต้นรำของชั้นเกรดเจ็ดในสัปดาห์หน้า โฮปกับฉันมีชุดของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ของเธอสีเหลือง ส่วนของฉันก็ต้องเป็นสีฟ้าอยู่แล้ว แม่ของโฮป คุณน้าเรเชล จะเป็นคนไปส่งเรา ส่วนแม่ของฉันจะเป็นคนไปรับและพาเราไปนอนค้างที่บ้านฉัน ฉันตื่นเต้นมาก! แม่ถึงกับวางแผนว่าจะพาฉันไปทำผมที่ร้านทำผมหรูๆ ในบ่ายวันนั้นด้วย

คุณน้าเรเชลกับแม่ของฉัน วิเวียน ตัวติดกันเป็นตังเมมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายปีสอง ทั้งคู่ดันไปคบกับผู้ชายทึ่มๆ คนเดียวกันในเวลาเดียวกันโดยที่ไม่รู้ตัว พอพวกเธอรู้เรื่องเข้าก็ทิ้งหมอนั่นไปทั้งคู่แล้วกลายมาเป็นเพื่อนซี้กันนับตั้งแต่นั้น ซึ่งก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันได้เพื่อนสนิทคนนี้มาเหมือนกัน ต้องขอบคุณเด็กหนุ่มติ๊งต๊องคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ แม่ของฉันกับน้าเรเชลเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากขนาดที่ว่าพวกเธอวางแผนเรื่องลูกที่อยากมีแล้วก็ได้ตามนั้นจริงๆ! ทั้งคู่ต่างก็อยากได้ลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน โฮปมีพี่ชายชื่อคริสซึ่งเพิ่งอายุครบ 15 ปี ส่วนฉันมีน้องชายตัวเล็กชื่อฟินน์ที่อายุเพิ่งจะ 6 ขวบ

พอฉันเลี้ยวตรงหัวมุมเข้าไปในห้องธุรการ ฉันไม่เห็นแม่ แต่กลับเป็นคุณน้าเรเชลแทน แวบหนึ่งฉันคิดว่าคงมีการเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแล้วพวกเขาน่าจะตั้งใจเรียกโฮปมากกว่า น้าหันมาเมื่อได้ยินเสียงฉันเดินเข้ามา และฉันก็รู้ได้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ใบหน้าของน้าเป็นจ้ำๆ แดงๆ และผมหยักศกที่ปกติจะจัดทรงอย่างสวยงามก็ดูเหมือนถูกขยี้จนยุ่งเหยิงไม่หยุด หลังจากที่ฉันสำรวจภาพของผู้หญิงคนที่ฉันรู้จักมาทั้งชีวิตในแบบที่ไม่คุ้นตาจนทั่วแล้ว ฉันก็สังเกตเห็นว่าพี่ๆ เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ในห้องพากันหยุดทำงานแล้วหันมามองทางฉัน และมีคนหนึ่งกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ด้วยเหรอ เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ลาร์คิน ลูกรัก มานี่มา” น้าเรเชลเรียกฉันพร้อมกับอ้าแขนรอ น้าคว้าตัวฉันไปกอดแล้วจูบที่ศีรษะ สูดกลิ่นผมของฉันเข้าไปเต็มปอด

อ้อมกอดนั้นอบอุ่น แต่ฉันสังเกตได้ว่าน้าตัวสั่นนิดๆ ฉันสับสนไปหมด ไม่เคยเห็นน้าเป็นแบบนี้มาก่อนเลยและมันก็ทำให้ฉันเริ่มใจคอไม่ดี น้าหยิบกระเป๋าเป้ของฉันไปสะพายไว้บนบ่าของตัวเอง จากนั้นก็จูงมือเล็กๆ ของฉันออกไปที่รถของน้าด้านนอก คุณน้าเรเชลขับรถไปที่ห้องสมุดประชาชนซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งไมล์ ด้านหลังห้องสมุดมีทะเลสาบและสวนเล็กๆ ที่มีม้านั่งในร่มให้คนออกมานั่งอ่านหนังสือได้ถ้าต้องการ

เมื่อนั่งลงบนม้านั่งกับน้าแล้ว น้ากุมมือทั้งสองข้างของฉันไว้แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

“ลาร์คิน ลูกรัก เมื่อเช้านี้ตอนที่ฟินน์ตื่นขึ้นมา เขามีไข้...” น้าเรเชลเริ่มพูด แต่ฉันพูดแทรกขึ้นมา

“อ๋อ หนูรู้ค่ะ แม่กำลังจะพาเขาไปหาหมอ ฟินน์โอเคไหมคะ” ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในใจฉันเมื่อได้ยินชื่อฟินน์ เขาป่วยตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้านี้ และแม่ก็กำลังจะพาเขาไปหาหมอเด็ก นี่ใช่ไหมเหตุผลที่น้าทำตัวแปลกๆ ฟินน์ป่วยหนักเหรอ

“ลาร์คิน มองน้านะ สูดหายใจลึกๆ น้าอยากให้ลูกรู้ว่าน้ากับลุงบ๊อบจะอยู่ตรงนี้เพื่อลูกนะ ไม่ว่าน้าจะบอกอะไรต่อไปนี้” ดวงตาของน้าคลอไปด้วยน้ำตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่น้าจะสะกดกลั้นอารมณ์แล้วพูดต่อ

“ลาร์คิน แม่กับฟินน์ของลูกประสบอุบัติเหตุร้ายแรงมากระหว่างทางไปหาหมอเมื่อเช้านี้...” ฉันรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นเยียบที่เริ่มผุดขึ้นบนศีรษะ หนูอยากเจอแม่เดี๋ยวนี้...

“...พวกเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในตัวเมือง...” หนูอยากเจอแม่ เดี๋ยวนี้...

“...คุณหมอพยายามอย่างสุดความสามารถกับทั้งสองคน แต่ลูกรัก พวกเขาบาดเจ็บสาหัสมาก...”

“หนูอยากเจอแม่!” ฉันลุกขึ้นยืนและตะโกนใส่น้าสุดเสียง น้ำตาไหลอาบแก้มของน้า

“น้ารู้จ้ะคนดี” น้าเรเชลพูดเบาๆ พลางดึงฉันไปนั่งบนตัก “คุณหมอพยายามอย่างหนักเพื่อช่วยพวกเขาทั้งคู่ แต่พวกเขาเจ็บหนักมากจนทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว และฟินน์กับแม่ของลูก...” น้าเสียงสั่นเครือและเริ่มโยกตัวไปมาโดยที่ยังกอดฉันไว้ในอ้อมแขน

ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แม้แต่นกก็ยังหยุดส่งเสียงร้อง น้าไม่ได้พูดคำนั้นออกมา แต่คำพูดของน้าก็บอกทุกอย่างแล้ว ฉันมองไม่เห็นอนาคตแบบไหนของตัวเองที่ไม่มีแม่อีกต่อไป ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตปกติสุขต่อไปได้ถ้าไม่มีแม่อยู่ตรงนี้ แม่ของฉัน ฉันจะไม่มีวันได้เรียกท่านว่าแม่อีกแล้ว ฉันจะไม่มีวันได้เจอหน้าฟินน์อีกแล้ว หนูหายใจไม่ออก หนูหายใจไม่ออก!

น้าเรเชลนั่งโยกตัวปลอบฉันอยู่อย่างนั้นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ในที่สุดน้าก็พาฉันกลับไปที่บ้านของน้าและจัดแจงให้ฉันนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับผ้าห่มผืนที่ฉันเก็บไว้ที่นี่สำหรับเวลามานอนค้างบ่อยๆ ที่นี่ยังมีชุดนอนกับของเล่นบางชิ้นที่เป็นของฉันจริงๆ ด้วยซ้ำ ฉันได้ยินเสียงน้าคุยกับคุณลุงบ๊อบ พ่อของโฮปกับคริส พวกเขากำลังคุยเรื่องพ่อของฉันกันเงียบๆ ในห้องครัวที่อยู่ถัดจากห้องนั่งเล่น ฉันคิดว่าน้าคงให้ฉันนั่งอยู่ตรงนี้เพื่อจะได้มองเห็นฉันระหว่างที่พวกเขาคุยกัน

“สภาพเขาแย่มาก ฉันว่าคืนนี้เขารับลูกไปดูแลไม่ไหวแน่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะกลับบ้านไหวหรือเปล่า” น้าเรเชลพูดกับลุงบ๊อบอย่างเศร้าใจ น้ากำลังพูดถึงพ่อของฉัน ก่อนหน้านี้ฉันสงสัยอยู่แวบหนึ่งว่าทำไมน้าถึงเป็นคนมารับฉันแทนที่จะเป็นพ่อ แต่ก็น่าแปลกใจที่ฉันไม่ได้นึกถึงพ่ออีกเลยจนกระทั่งตอนนี้ ทุกอย่างมันแค่ชาด้านไปหมด ฉันจะกลับมารู้สึกอะไรอีกครั้งได้ไหม ฉันเป็นคนไม่ดีหรือเปล่าที่ไม่เป็นห่วงพ่อให้มากกว่านี้ก่อนหน้านี้

“เดี๋ยวพอพวกลูกๆ กลับมาแล้วคุณโอเคขึ้น ผมจะขึ้นไปที่โรงพยาบาลเอง ผมจะไปดูให้แน่ใจว่าพอลไม่ได้อยู่คนเดียวถ้าเขาจะค้างที่นั่น” ลุงบ๊อบตอบพลางลูบหลังของน้าขึ้นลง “ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันหนักหนาสาหัสสำหรับคุณเหมือนกัน ผมรักคุณนะ เราทุกคนจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” เขาพูดแล้วจูบที่หน้าผากของน้า

ฉันคงเผลอหลับไประหว่างที่ฟังพวกเขาคุยกัน เพราะเมื่อฉันตื่นขึ้นก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน และโฮปก็นอนอยู่กับฉันบนโซฟา บนแก้มของเธอมีคราบน้ำตาแห้งกรังติดอยู่ สักพักต่อมาคริสก็เดินเข้ามาและดูประหลาดใจที่เห็นฉันตื่น เขาส่งยิ้มแหย ๆ ให้ฉันแล้วค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้โซฟา ฉันเอาแต่ก้มหน้ามองต่ำตลอดเวลา

“เฮ้ ไม่คิดว่าจะเห็นเธอตื่นนะ หิวไหม? เลยเวลามื้อเย็นมาแล้วนะ”

“ไม่ค่ะ หนูไม่หิว” ฉันพูดกับตักตัวเอง

คริสขยับเข้ามาใกล้จนฉันเห็นเท้าที่สวมถุงเท้าของเขาอยู่ข้างโซฟา ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา และแววตาสงสารในดวงตาของเขาก็ทำให้ฉันหายใจสะดุด ฉันยังไม่ได้ยอมรับการตายของพวกเขากับใครเลยนอกจากเรเชล มันเหมือนกับว่าการมีคนอื่นมายืนยันเรื่องนี้ต่อหน้าทำให้มันรู้สึกจริงยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา น้ำตาเริ่มไหลออกมาก่อนที่ฉันจะรู้ตัวด้วยซ้ำ คริสรีบดึงฉันลุกจากโซฟาเข้าไปกอดและยืนนิ่ง ๆ อยู่กับฉัน สักพักโฮปก็เข้ามากอดฉันจากด้านหลัง

“ฉันเสียใจด้วยจริง ๆ นะลาร์คิน” โฮปเริ่มสะอื้น ฉันดีใจเหลือเกินที่มีพวกเขอยู่ด้วยตอนนี้ ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรถ้าไม่มีพวกเขา ไม่กี่นาทีต่อมา เรเชลก็เดินเข้ามาทางประตูโรงรถ ดูแก่ลงไปเป็นสิบปี

“ว่าไงเด็ก ๆ” เธอเดินเข้ามาร่วมวงกับพวกเรา “ลาร์คิน คืนนี้ลูกจะอยู่กับพวกเรานะ โอเคไหม? คุณบ็อบจะช่วยพ่อของลูกจัดการธุระสองสามอย่าง แล้วตอนเช้าพ่อจะแวะมาหาลูกแป๊บนึง” เธอลูบแก้มฉันขณะที่พูด แล้วจูงฉันไปยังห้องของโฮปโดยมีโฮปเดินตามมาติด ๆ ฉันปีนขึ้นไปบนเตียงของเธอ และเธอก็เปิดรายการโปรดของฉันให้ดู โฮปคลานขึ้นมานอนข้าง ๆ ฉันบนหมอน และฉันก็ซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ ปล่อยให้ความโศกเศร้าและความเหนื่อยล้าดึงฉันกลับสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ฉันตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้น และชั่วขณะหนึ่งฉันก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไป ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องของโฮปและร่างของเธอที่หลับใหลอยู่ข้าง ๆ เรามานอนค้างกันเหรอ? วันนี้ไม่ใช่วันไปโรงเรียนเหรอ? วันนี้วันอะไร? ในทันใดนั้น เรื่องราวของเมื่อวานก็ถาโถมกลับเข้ามาในหัว แม่ของฉัน ฟินน์ ร่างกายฉันเย็นเยียบไปทั้งตัวขณะที่นอนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าจาง ๆ ของยามเช้าตรู่และร้องไห้ วันนี้ฉันต้องเจอพ่อ ฉันอยากเจอพ่อใจจะขาด แต่ก็กลัวเหลือเกินที่จะต้องเห็นพ่อเสียใจ เมื่อคืนฉันฝันว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด และจริง ๆ แล้วพ่อพาแม่กับน้องชายไปเที่ยวโดยทิ้งฉันไว้กับโฮป ฉันกลัวที่จะต้องเจอพ่อโดยไม่มีพวกเขา

คุณเรเชลค่อย ๆ แง้มประตูโผล่หน้าเข้ามาดูพวกเรา และดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฉันตื่นแล้ว

“อรุณสวัสดิ์จ้ะคนสวย คุณบ็อบกำลังพาพ่อของลูกมานะ อยากให้ช่วยลุกไหม?”

“หนูต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไหมคะ? หนูไม่มีเสื้อผ้าชุดอื่นเลย” ฉันกระซิบพลางมองชุดนอนที่สวมอยู่

“ไม่ต้องจ้ะที่รัก ลูกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น หิวบ้างไหม? เมื่อคืนลูกไม่ได้กินข้าวเย็นนะ”

“ไม่หิวค่ะ” ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียงแล้วเดินออกไปที่โถงทางเดินกับเธอ เธอเข้ามากอดฉันและพาไปยังห้องนั่งเล่นโดยโอบฉันไว้ใต้แขนของเธอ เมื่อนั่งลงบนโซฟาพร้อมผ้าห่มผืนเดิมอีกครั้ง เธอก็เดินไปชงกาแฟหนึ่งโถ

“วันนี้เดี๋ยวน้าจะให้โฮปอยู่บ้านเป็นเพื่อนลูกนะ โอเคไหม?” ฉันรู้ว่าวันนี้เธอก็จะอยู่บ้านด้วยเหมือนกัน เธอนั่งกับฉันบนโซฟาเงียบ ๆ ได้เพียงไม่กี่นาทีก่อนที่เราจะได้ยินเสียงประตูโรงรถ และคุณบ็อบก็เดินเข้ามาโดยมีพ่อของฉันเดินตามมาติด ๆ การได้เห็นหน้ากันและกันปลดปล่อยคลื่นอารมณ์ของพวกเราทั้งคู่ออกมา และขณะที่ฉันวิ่งเข้าไปหาเขา พ่อ...แทบจะผลักฉันออก? บ็อบดูตื่นตระหนกกับสถานการณ์และเหลือบมองไปทางเรเชลเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอรีบข้ามห้องมาประคองพ่อของฉันและกระซิบข้างหูเขาพร้อมกับเอื้อมมือมาหาฉัน

“พ่อขอโทษนะลาร์คิน” พ่อสะอื้น พ่อดูเหมือนเหลือแต่เปลือกของตัวเองจากที่ฉันเห็นเมื่อเช้าวานนี้ นี่มันเพิ่งจะผ่านไปแค่วันเดียวเองเหรอ? ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองแก่ขึ้นไปหลายปีแล้ว

“พ่อขอโทษจริง ๆ” พ่อพูดต่อ “พ่อควรจะมาที่นี่เร็วกว่านี้ พ่อแค่...” เสียงสะอื้นทำให้ร่างของพ่อสั่นสะท้าน คุณเรเชลจับไหล่เขาไว้เป็นการให้กำลังใจเงียบ ๆ “ลูกเหมือนแม่มาก... เหมือนวิเวียนเหลือเกิน...” ฉันได้ยินพ่อพึมพำกระซิบกับเธอ พ่อเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง และภาพทั้งหมด สถานการณ์ทั้งหมดนี้มันหนักหนาเกินไปจริง ๆ ฉันยังต้องการพ่อ พ่อเป็นพ่อแม่คนเดียวที่ฉันมีตอนนี้ พ่อจะทอดทิ้งฉันไปเลยไม่ได้ จะเป็นอย่างไรถ้าพ่ออยู่ใกล้ฉันไม่ได้เพราะฉันหน้าเหมือนแม่? ฉันก็ต้องการพ่อเหมือนกัน ฉันก็เสียพวกเขาทั้งคู่ไปนะ! บ็อบกับเรเชลพยายามอย่างสุดกำลังที่จะปลอบโยนเขาให้สงบลง ขณะเดียวกันฉันก็เริ่มหายใจไม่ออก ห้องมันเล็กลงเรื่อย ๆ และฉันไม่ได้ยินเสียงพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

“พี่อยู่นี่แล้ว ลาร์คิน”

อะไรนะ? นั่นเสียงอะไร?

“พี่อยู่นี่ ลาร์คิน หายใจเข้า” ฉันเงยหน้าขึ้นไปเห็นคริส เขาได้ดึงฉันออกจากเหตุการณ์วุ่นวายในห้องนั่งเล่นเข้ามาในห้องครัว เราจ้องหน้ากันอยู่สองสามนาทีจนกระทั่งเขายื่นแก้วน้ำส้มมาให้

“ดื่มนี่หน่อยนะ” เขาขอร้อง

ฉันทำตามและเราก็ยังคงจ้องหน้ากันเงียบ ๆ ต่อไปจนกระทั่งคุณเรเชลเดินเข้ามา เธอเข้ามากอดฉันทันที ขอบคุณคริสที่พาฉันออกมา

“ลาร์คิน ที่รัก พ่อของลูกจะไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าสักพักนะ โอเคไหม?” ฉันยังคงจ้องหน้าคริสต่อไป

“ลูกจะอยู่ที่นี่กับพวกเราและโฮปจนกว่าพ่อจะรู้สึกดีขึ้นหน่อย น้าจะดูแลทุกอย่างที่ลูกต้องการ และเราจะผ่านทุกเรื่องที่จะเกิดขึ้นไปด้วยกัน”

สองสามวันต่อมา ฉันกินอะไรไม่ค่อยได้และเอาจริง ๆ ก็จำอะไรไม่ค่อยได้เหมือนกัน โฮปอยู่บ้านกับฉันตลอดทั้งสัปดาห์นั้น และคุณเรเชลก็คอยดูแลฉันเหมือนเป็นแม่คนหนึ่ง พ่อเริ่มคุยกับฉัน แบบที่คุยกันจริง ๆ จัง ๆ ห้าวันหลังจากที่พวกเขาจากไป พ่อกำลังผ่านเรื่องนี้ในรูปแบบที่ต่างไปจากฉัน และแม้ว่าปฏิกิริยาแรกของพ่อจะยังคงเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ แต่ฉันก็คิดถึงและต้องการพ่อ พ่อจะกลับมาจากบ้านคุณปู่คุณย่าในอีกสองวัน แล้วเราก็จะจัดงานศพกัน หลังจากนั้นฉันจะได้กลับบ้านเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่วันที่เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น กลับบ้านเพื่อไปเผชิญกับอนาคตใหม่และความเป็นจริงที่ไม่ต้องการ