ถูกรังแกโดยพี่เลี้ยงสามแฝดจากกองทัพเรือ

มีอา

แรกเริ่ม พวกเขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีแววตาเจ้าเล่ห์และกำลังล้อเลียนฉัน ฉันรู้จักแววตาซุกซนนั่นดี เคยเห็นมาก่อน แววตาของพวกเขาทำให้ฉันขนลุกซู่

ฉันค่อยๆ ถอยหลัง เคลื่อนตัวออกห่างจากพวกเขาจนแผ่นหลังชนตู้ล็อกเกอร์ ฉันหายใจสะดุดเมื่อทั้งสามก้าวเข้ามา ล้อมฉันเป็นรูปครึ่งวงกลม ฉันรู้สึกถึงแผ่นหลังที่แนบกับไม้แข็งของล็อกเกอร์และครางออกมาขณะจ้องมองพวกเขา รู้ว่าตัวเองถูกกับดัก

ไม่มีทางให้ฉันหนีได้เลย ฉันได้เรียนรู้จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าพวกเขาแข็งแรงกว่าฉันและฉันไม่สามารถวิ่งผ่านพวกเขาไปได้ ฉันติดอยู่ในทางตันและฉันเกลียดมัน

พวกเขาดูเหมือนจะรู้ดี ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายด้วยความขบขัน

"เลิกต่อต้านเสียทีเถอะ มีอา" หนึ่งในนั้นหัวเราะคิกคัก เสียงของเขาทำให้ฉันหงุดหงิด "เธอเป็นของพวกเรา เธอหนีไม่ได้หรอกนอกจากพวกเราจะปล่อย"

"และพวกเราไม่มีความตั้งใจจะปล่อยด้วย" อีกคนหัวเราะ

ฉันฮึดฮัด ฉันไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น และแน่นอนว่าไม่ใช่พวกอันธพาลแบบพวกนี้ ฉันบอกพวกเขาไปตรงๆ แบบนั้น

ฉันถ่มน้ำลายใส่พวกเขา ดวงตาของฉันกวาดมองหาจุดอ่อนในการจัดวางตัวของพวกเขาที่ฉันอาจใช้หลบหนีได้

"ฉันไม่ใช่ของพวกนาย"

ทั้งสามเริ่มหัวเราะ เสียงหัวเราะดังก้องจากท้องที่ส่งความหนาวสั่นผ่านตัวฉัน ฉันกลืนความกลัวที่กำลังก่อตัวในปากและพยายามทำหน้าเฉยชา ฉันจะไม่ให้พวกเขาเห็นว่าฉันกลัว ฉันรู้มากพอเกี่ยวกับพวกอันธพาลว่าพวกเขากินความกลัวเป็นอาหาร ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกเขาเติบโตจากความกลัวของฉัน

คนแรกที่พูดขยับเข้ามาใกล้ฉัน ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน "ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องทำให้เธอเชื่อว่าพวกเราจริงจังแค่ไหน"

พวกเขาเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าและเข้ามาหาฉัน พวกมันดูดุร้ายและจู่ๆ ก็อ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม เสียงคำรามคล้ายสัตว์ป่าดังก้อง ทำให้ฉันสั่นเทิ้มพิงล็อกเกอร์

ฉันตื่นขึ้นมา ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ตัวว่าอยู่ในห้องนอนของฉัน

ฉันสูดปากเมื่อลุกจากเตียง ฉันเบื่อที่ต้องฝันเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝันร้ายนี้หลอกหลอนฉันมาตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

ฉันดูนาฬิกาข้างเตียงและสังเกตว่าเหลืออีกแค่ห้านาทีก่อนนาฬิกาปลุกจะดัง ไม่จำเป็นต้องอยู่บนเตียงต่อแล้ว ฉันลงไปข้างล่างที่แม่ของฉันอยู่ ท่านตื่นแล้วและกำลังทำอาหารเช้า

วันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับฉันและยิ่งสำคัญกว่านั้นสำหรับแม่ ฉันผลักความหนาวเย็นจากฝันร้ายออกไปจากความคิด ฉันจะไม่ปล่อยให้มันทำลายวันของฉัน

วันนี้เป็นพิธีรับปริญญาของฉันจากวิทยาลัย และฉันต้องยอมรับว่าฉันตื่นเต้นมาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ฉันก็มาถึงจุดนี้ได้ พ่อของฉันเสียชีวิตเมื่อห้าปีที่แล้วตอนที่ฉันอยู่มัธยมปลาย และฉันคิดว่านั่นเป็นจุดจบของโลกสำหรับฉัน แม่ของฉันไม่เคยทำงานในชีวิตและไม่เก่งเรื่องการแบกรับภาระทางการเงิน

ฉันไม่ได้ผ่านมัธยมปลายมาอย่างง่ายดาย ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและฉันอยู่บนขอบของหน้าผา

แม่ของฉันมาจากตระกูลผู้ดี แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะสูญเสียสถานะและความมั่งคั่งไปแล้วก็ตาม เธอถูกตามใจตั้งแต่เด็กและไม่เคยต้องทำอะไร ทำงาน หรือกังวลเกี่ยวกับอะไรเลย เธอเป็นภาระแต่มันไม่รู้สึกแบบนั้นเพราะพ่อของฉันทำงานได้ดี เขาทะนุถนอมภรรยาและไม่ปล่อยให้แม้แต่เล็บของเธอมีรอยขีดข่วน

ทุกอย่างยากลำบากเมื่อพ่อเสียชีวิต แม่และฉันถูกโยนเข้าสู่ความเป็นจริงที่โหดร้าย เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองและต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะยอมรับว่าชีวิตไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอใช้มรดกทั้งหมดที่พ่อทิ้งไว้ให้ และฉันไม่ต้องให้ใครมาบอกก็รู้ว่าฉันต้องโตเร็วๆ

ฉันต้องดูแลทั้งสองคนและยังต้องทำงานเพื่อให้ตัวเองผ่านมัธยมปลายและวิทยาลัย ฉันดีใจที่ในที่สุดฉันก็ทำความฝันให้เป็นจริงได้ และแม้แต่ฝันร้ายที่เกิดซ้ำๆ ก็ไม่สามารถทำลายวันของฉันได้

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ แม่" ฉันพูดขณะเดินไปที่ครัวที่แม่อยู่

ขอบคุณพระเจ้าที่พ่อเป็นเจ้าของบ้านและไม่ได้เช่าอยู่ ไม่อย่างนั้นเราคงไร้ที่อยู่ตอนที่เขาเสียชีวิต ฉันมองไปรอบๆ รู้สึกถึงความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองและกะพริบตาไล่น้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

ฉันคิดถึงพ่อและหวังว่าเขาจะอยู่ที่นี่กับเรา ฉันแกล้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อแม่ เธอเปราะบางและอาจเริ่มร้องไห้ถ้าสังเกตเห็นประกายน้ำตาในดวงตาของฉัน เธอเป็นเหตุผลที่ฉันไม่สามารถไปเรียนที่ไกลๆ ได้ ฉันไม่อยากเรียน จัดการกับงานพาร์ทไทม์ทั้งหมดของฉัน และยังต้องกังวลว่าเธอกำลังหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเองหรือเปล่า

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ ที่รัก" เธอยิ้มขณะวางจานแพนเค้กตรงหน้าฉัน

ฉันนั่งที่โต๊ะ ยิ้มให้เธอ "ขอบคุณค่ะ แม่"

แม่เปลี่ยนไปมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่ได้ทำงานมากนัก แต่เธอได้เรียนรู้ที่จะทำอาหารตอนที่เราไม่มีเงินจ้างแม่บ้านเหมือนแต่ก่อน

"เตรียมตัวกันเถอะ ลูกคงไม่อยากไปสายในวันรับปริญญาของตัวเองหรอกนะ"

ฉันกวาดสายตามองหาแม่ในหอประชุมขณะก้าวขึ้นเวทีเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ฉันเห็นแม่กำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งข้างๆ และดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกอะไร แม่เป็นผู้หญิงที่สวยและมีบุคลิกร่าเริง ผู้ชายมักจะถูกดึงดูดเข้าหาเธอโดยธรรมชาติ แต่เธอดูเหมือนจะไม่สนใจพวกเขา ฉันนับไม่ถ้วนจำนวนผู้ชายที่พยายามเข้าใกล้เธอแต่เธอปฏิเสธไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่โทษเธอหรอก ฉันสงสัยว่าจะมีผู้ชายคนไหนอีกที่จะเป็นเหมือนพ่อสำหรับเธอได้

ฉันเดินตรงไปที่ห้องนอนทันทีที่เรากลับถึงบ้านตอนห้าโมงเย็น ฉันเหนื่อยและต้องการพักผ่อน ฉันเป็นบัณฑิตแล้วและต้องเริ่มคิดว่าอยากจะทำงานที่ไหน ฉันมีข้อเสนองานสองที่แล้ว และการสัมภาษณ์จะมีขึ้นในสัปดาห์หน้า

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันได้ยินเสียงเคาะที่ประตูห้องนอน "เข้ามาได้" ฉันพูดกับแม่

ฉันรู้สึกโล่งใจที่เห็นเธอ ฉันกำลังจะไปหาเธอพอดี

"เราจะกินอะไรกันคืนนี้เหรอคะแม่" ฉันถามเธอ

ฉันมีเงินติดตัวอยู่บ้าง และสามารถวิ่งไปตลาดอย่างรวดเร็วได้ถ้าเราไม่มีของที่บ้าน

"คืนนี้เราไม่ทำอาหารกินนะ"

ฉันยิ้ม "แม่จะเลี้ยงฉลองรับปริญญาเหรอคะ" ฉันหน้าแดง "แม่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกนะคะ"

เธอส่ายหน้าและยิ้มให้ฉัน "แม่กำลังจะแต่งงาน"

ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบงันด้วยความตกใจ "อะไรนะ!" ฉันอุทานหลังจากผ่านไปสองสามนาที แม่ล้อฉันเล่นใช่ไหม

"แม่คะ?" ฉันจ้องมองเธอด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ใช่จ้ะลูกรัก แม่อยากให้ลูกได้เจอเขา เขาก็อยากเจอลูกเหมือนกัน แม่คบกับเขามาหลายเดือนแล้ว แต่แม่อยากให้ลูกเรียนจบก่อนที่จะบอกลูก"

ฉันไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เธอกำลังบอกฉัน ฉันคิดว่าฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแม่ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเก็บความลับแบบนี้จากฉัน

เธอพูดต่อ "เราจะไปกินข้าวที่บ้านเขา เตรียมตัวให้พร้อมภายในหนึ่งชั่วโมงนะ" เธอพูดและเดินจากไป

แค่นั้นเองเหรอ? ฉันมองตามร่างที่เดินจากไปของเธอด้วยความไม่อยากเชื่อ หลังจากที่เธอออกไปแล้ว ฉันก็เริ่มประหม่า กังวลว่าควรจะใส่อะไรดี มีคำแนะนำไหมว่าควรใส่อะไรเมื่อต้องไปพบคนรักของแม่

ฉันประหม่าตลอดทางไปยังสถานที่นัดพบ ฉันสงสัยว่าเขาจะเป็นคนแบบไหน ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนและไม่ได้เตรียมตัวเองทางอารมณ์ การแจ้งล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงที่แม่ให้ฉันนั้นสั้นเกินไป บางทีฉันอาจจะต้องการเวลาสักปี

ชายคนหนึ่งโบกมือและเดินเข้ามาหาพวกเราเมื่อเราเดินเข้าไปในร้านอาหาร และฉันก็อุทานเมื่อเห็นเขา เขาเป็นคนเดียวกับที่แม่หัวเราะด้วยเมื่อตอนรับปริญญาของฉัน เธอเชิญเขามา ฉันไม่อยากเชื่อว่ามันอยู่ตรงหน้าฉันและฉันไม่รู้

เขาดูแข็งแรงมีใบหน้าที่ดูหยาบกร้าน และฉันก็ไม่แปลกใจ แม่บอกฉันระหว่างทางมาที่นี่ว่าเขาเป็นทหารเกษียณ เขาสูง มีกล้ามเนื้อที่เห็นชัดเจน และมีออร่าที่บ่งบอกถึงความมีอำนาจรอบตัวเขา

ฉันกลืนน้ำลาย นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย ฉันรู้สึกกลัวการปรากฏตัวของเขาและฉันมองไปที่แม่ สงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่รู้สึกแบบนั้น เธอดูบอบบางเมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ที่ดูแข็งแกร่งของเขา

"สวัสดีจ้ะ ที่รัก" เขายิ้มเมื่อเห็นแม่ของฉัน จูบเธอเบาๆ ที่ริมฝีปาก

ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาหล่อและดูเหมือนจะชอบเธอ ดวงตาของเขาเปล่งประกายเหมือนที่พ่อเคยมองแม่

เขาหันมาทางฉัน "คุณต้องเป็นเมียแน่ๆ ยินดีที่ได้พบนะ"

ฉันพยักหน้า "สวัสดีค่ะ คุณ"

เขาหัวเราะ "คุณเหรอ? โอ้ อย่าทำให้ผมรู้สึกแก่สิ คุณเรียกผมว่าอัลเบิร์ตก็ได้ถ้าการเรียกผมว่าพ่อมันมากเกินไปสำหรับคุณ" เขาพูดพร้อมกับขยิบตา

ฉันรู้สึกผ่อนคลาย เขาดูอบอุ่นแม้จะมีรูปลักษณ์ที่แข็งแกร่ง ฉันเข้าใจได้ว่าทำไมแม่ถึงชอบเขา ตลอดทั้งคืนที่ผ่านไปและฉันสังเกตเขากับแม่ ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาหลงรักกันอย่างลึกซึ้ง

ฉันดีใจให้กับเธอ เขาดูเหมือนคนที่ฉันสามารถชอบได้เช่นกัน ฉันดีใจที่เธอจะไม่เหงาเมื่อฉันเริ่มทำงานและมีชีวิตที่ยุ่งขึ้น