ทาสของราชา

ฉันรู้สึกถึงบาดแผลอีกที่ผิวหนังของฉัน ความเจ็บปวดนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กับบาดแผลทั้งหมดที่ฉันได้รับในวันนี้เพราะการเฆี่ยนตี... มีครั้งหนึ่งที่ฉันเคยคิดว่าการขอร้องให้พวกเขาหยุดจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับเป็นความอัปยศที่แย่ยิ่งกว่าเดิม

มีช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลย แต่ฉันก็เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วว่ามันไม่สำคัญ ไม่ใช่สำหรับฉัน... ถ้าเป็นคนอื่นคนอื่นๆ ก็คงจะพยายามปกป้อง แต่สำหรับฉันล่ะ? ฉันไม่มีใครสนับสนุน

ฉันคิดว่าฉันจะตายกี่ครั้งแล้วและหวังว่ามันจะเป็นจริง แต่สุดท้ายฉันก็แค่หมดสติไปและตื่นขึ้นมาอีกครั้ง... แม้แต่ความตายก็ไม่ต้องการฉัน ริมฝีปากของฉันยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจก่อนที่จะโดนเฆี่ยนอีกครั้งที่หลัง

ฉันไม่รู้ว่ามีการเฆี่ยนอีกกี่ครั้งก่อนที่พวกเขาจะปล่อยข้อมือของฉันที่ถูกโซ่มัดไว้กับตะขอ ฉันล้มลงคุกเข่าได้ยินเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง และไม่นานก็รู้สึกถึงความแสบที่หลังของฉัน น้ำเย็นๆ ที่เจ็บปวดมากถูกเทลงที่หลังของฉัน น้ำที่ผสมกับสมุนไพรรักษาหลายชนิด แต่ก็มีอนุภาคเงินผสมอยู่เพื่อให้เจ็บปวดมากขึ้น...

"หยุดเลือดแล้ว! ลุกขึ้นไปทำความสะอาดห้องน้ำของนักรบให้เสร็จ!" เสียงของอัลฟ่าจูเลี่ยนดังขึ้น

เมื่อฉันหยุดร้อง พวกเขาก็โกรธและการทรมานของพวกเขาก็เพิ่มขึ้น แต่ฉันก็ปรับตัวได้และตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรฉันก็ไม่ร้องอีกแล้ว... ฉันหยุดพูดไปเลยด้วยซ้ำ

ฉันพยักหน้าและเดินไปที่มุมห้อง หยิบเสื้อเก่ามาใส่แล้วเดินไปยังที่ที่บอกไว้ โรงเก็บของที่นักรบส่วนใหญ่ที่ไม่มีคู่ครองอยู่ มันเป็นที่ที่น่ารังเกียจมาก พวกเขาไม่มีความคิดเรื่องสุขอนามัยเลย แต่พวกเขาก็มักต้องการให้ทุกอย่างสะอาดและฉันก็มักจะเป็นคนที่ทำความสะอาด หรือไม่ก็มีโอเมก้าที่ถูกลงโทษถูกส่งมาที่นี่ด้วย

ฉันไปที่ที่มีถังน้ำสะอาดและผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดอื่นๆ และลากร่างกายของฉันไปถึงบริเวณห้องน้ำตามปกติ พวกมันสกปรกมาก มีสิ่งสกปรกติดอยู่ที่ผนังทุกด้านรวมทั้งเพดานด้วย

มันจะใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าฉันจะทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จ และในระหว่างนั้นความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่ แต่ที่น้อยที่สุดความเจ็บปวดที่หลังนั้นมากกว่าความเจ็บปวดจากความหิว ท้องของฉันเคยชินกับการได้รับอาหารน้อยและฉันก็มักจะดื่มน้ำมากขึ้น ฉันได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่งว่าถ้าไม่มีอาหารร่างกายยังสามารถอยู่ได้นานกว่า แต่ถ้าไม่มีน้ำ... แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ฉันมักจะกินเศษอาหารที่พวกเขาทิ้ง เมื่อฉันกวาดและเห็นว่ามีอะไรที่สามารถใช้ได้ ฉันก็ซ่อนมันไว้เพื่อกินทีหลัง

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมฉันถึงทำแบบนี้ หลังจากทั้งหมด ถ้าไม่ทำสิ่งเหล่านี้ฉันก็คงตาย... อืม... มันไม่ใช่แบบนั้น ฉันบอกแล้วว่า แม้แต่ตอนที่ฉันไม่ได้กินหรือดื่มอะไร ฉันก็ยังตื่นขึ้นมาหลังจากไม่กี่วัน... อัลฟ่าบังคับให้ฉันกินพอที่จะไม่ตาย

ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งของฉันยังคงต้องการความเจ็บปวดน้อยลงเล็กน้อยเพราะฉันไม่มีความหวังอีกต่อไปแล้ว ฉันเป็นเพียงทาส คนที่ไม่มีเสียง ฉันจำชื่อของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ...

น่าสมเพชใช่ไหม? แต่พวกเขาทำได้ทุกอย่างจากฉัน สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่ได้เอาไปคือชีวิตของฉัน แต่ก็แค่เพื่อให้พวกเขายังคงทรมานฉันต่อไป

ฉันได้ยินเสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ฉันรู้แล้วว่าใคร ไบรอัน อนาคตแกมม่า หนึ่งในคนที่ชอบทรมานชีวิตของฉันมากที่สุด ฉันกำลังจะทำงานเสร็จแล้ว...

"ดูสิ... ไอ้สิ่งนี้..." เสียงของเขาทำให้ขนที่หลังคอของฉันลุกขึ้น ฉันไม่เคยชอบเขา ตั้งแต่ฉันเป็นเด็ก ฉันคิดเสมอว่ามีบางอย่างผิดปกติ...

แต่ฉันหมายความว่ามันต้องมีบางอย่างผิดปกติกับทุกคนที่สนุกกับการทรมานใครสักคน... หรือฉันอาจจะผิดและมันเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขาที่จะทำสิ่งแบบนี้

ฉันยังคงเช็ดพื้น ใกล้กับอ่างล้างหน้า เสียงฝีเท้าของเขาเดินไปยังที่หนึ่ง และฉันได้ยินเสียงของเหลวกระทบกับหินอ่อน... ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ทำในห้องน้ำแต่บนพื้น

ฉันเอาผ้าขี้ริ้วไปที่อ่างล้างจานที่ฉันจะทิ้งไว้เป็นที่สุดท้าย เปิดน้ำแล้วเริ่มล้างผ้า รู้แล้วว่าจะใช้มันเช็ดพื้นสกปรกที่ไบรอันอยู่ ฉันได้ยินเสียงซิปปิดแล้วก็ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินมาทางฉัน ฉันรู้สึกว่าเขาจับปลายผมฉันอย่างแรง และในวินาทีถัดมาฉันก็อยู่บนพื้น หน้าของฉันอยู่ในน้ำฉี่ของเขา ร่างกายของฉันตอบสนองอัตโนมัติแล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่สนใจที่จะบ่น ฉันคาดหวังอะไรแบบนี้อยู่แล้ว และดีที่ฉันมีผ้าอยู่ในมือ

"มาเถอะ ทำความสะอาดสิ นั่นแหละสิ่งที่แกทำได้ดี"

ฉันปรับท่านั่งคุกเข่าและเริ่มเช็ดพื้น ใช้ผ้าขี้ริ้วถูพื้นก่อน โดยเหลือปลายผ้าสะอาดไว้ส่วนหนึ่ง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาและเขาก็จากไป ฉันหายใจลึก ๆ เมื่อฉันอยู่คนเดียวอีกครั้ง ลุกขึ้นและไปที่อ่างล้างจาน เช็ดหน้าฉันและปลายผมที่เปื้อน

ฉันไม่ควรสนใจมากเกินไปเกี่ยวกับรูปลักษณ์หรือกลิ่นของฉัน เอาล่ะ เรื่องรูปลักษณ์ฉันไม่สนใจ ยิ่งฉันดูน่าเกลียดเท่าไหร่ยิ่งดี... แต่ฉันพยายามรักษาความสะอาดให้ได้มากที่สุด

ฉันมองในกระจกและเห็นเงาสะท้อนของฉัน ผมดำที่ไม่ได้แปรง หน้าฉันที่สะอาดขึ้นเล็กน้อย ตาเขียวของฉันสะท้อนแสงและเป็นสิ่งที่ฉันไม่สามารถซ่อนได้ มันสวย แม้จะอยู่หลังใบหน้าที่ไร้อารมณ์และเป็นกลางของฉัน

เมื่อฉันอายุ 16 ปี มันเป็นจุดจบของฉัน เพราะดวงตาของฉันยิ่งชัดเจนขึ้น สวยขึ้นและส่องแสงเหมือนหินสองก้อน... ซึ่งหมายความว่าพวกเขาทำความสะอาดฉัน ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ให้ฉันแล้วก็จัดการประมูล

ครั้งแรกของฉันเป็นเหมือนกับชีวิตที่เหลือของฉัน เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียงหัวเราะ... อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องคุ้นเคย ทุกครั้งที่พวกเขามาแต่งตัวให้ฉัน ฉันรู้แล้วว่ามันจะเป็นสถานการณ์แบบนี้

ฉันสัมผัสเงาสะท้อนของฉันและสงสัยเป็นครั้งแรกว่ามันจะดีกว่าไหมถ้าฉันตาบอด... แบบนั้นพวกเขาจะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้และจะไม่มีอะไรเหลือให้พวกเขาพบว่าสวยงามเกี่ยวกับฉัน

ฉันกำหมัดแน่นและหันหลังให้กระจก พยายามควบคุมความอยากที่จะข่วนหน้าฉันและทำลายใบหน้า ฉันทำความสะอาดห้องน้ำจนเสร็จ ทำให้มันสะอาดและออกไป

ใช้เงามืด ฉันเดินผ่านทุกคนโดยไม่ถูกสังเกต จนมาถึงห้องครัว ที่ฉันได้กลิ่นอาหารที่กำลังเตรียม ฉันไปด้านหลัง วางผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดไว้ที่นั่น ล้างหน้าและมือของฉันและไปด้านหลังของห้องครัว มองกองจานที่ต้องล้าง

ส่วนนี้แยกจากที่อื่น ๆ และพวกเขาแค่โยนสิ่งต่าง ๆ ผ่านรูและฉันต้องล้างทุกอย่างและวางมันในที่ที่ถูกต้อง แบบนี้จึงไม่มีเศษอาหารมากที่ฉันสามารถเก็บไว้ได้

ฉันได้ยินท้องของฉันร้อง แต่ฉันเมินเฉยและทำงานต่อไป... หลังจากทั้งหมด ฉันไม่อยากโดนตีอีกก่อนที่คืนนี้จะจบ เพราะฉันต้องตื่นเช้ามากในวันถัดไป

โดยปกติ ในกรณีแบบนี้ฉันพยายามไม่สนใจการสนทนาในห้องครัว แต่คนพูดกันเสียงดังเกินไป

"ฉันจะเจอคู่ของฉันไหม?" จัสมินถามด้วยเสียงแหลมของเธอ

"ใช่ เธอจะเจอ! เธอเป็นหนึ่งในโอเมก้าที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเรา! แม้แต่เบต้ายังอยากมีเธอเป็นคู่!" รีเบคกาตอบทันที

"ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่ากลุ่มของเราจะได้รับเลือกให้จัดงานบอลใหญ่" จัสมินมีความสุขมากกับข่าวนี้

ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับงานบอลนี้ มันเป็นงานปาร์ตี้ที่เกิดขึ้นทุกปี... หลายคนที่ไม่มีคู่จะไปที่นั่นเพื่อพยายามหาคู่ที่ถูกกำหนดไว้...

มันเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันจะไม่เข้าร่วม และนั่นเป็นสิ่งที่ดี ฉันแค่อยากหายไป... ฉันหายใจลึก ๆ หน่อย... ฉันแค่หวังว่าอัลฟ่าจะไม่ตัดสินใจจัดการประมูลในงานปาร์ตี้แบบนี้

ฉันสะดุ้ง นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่ฉันยังสนใจ... ฉันเกลียดเมื่อคนแตะต้องฉันแบบนี้ ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ มันเป็นหนึ่งในความรู้สึกที่แย่ที่สุด

"หลายกลุ่มจะมา! อ๊า!" จัสมินกรีดเสียงแหลม "ฉันได้ยินมาว่าพวกไลแคนและแวมไพร์บางคนก็จะมาด้วย!"

มีเสียงกรีดร้องอื่น ๆ อีกสองสามเสียง และห้องครัวก็เต็มไปด้วยความวุ่นวาย พวกเขามีความสุขจริง ๆ...

เอาล่ะ ฉันก็โล่งใจเหมือนกัน ด้วยความวุ่นวายทั้งหมดนี้ จำนวนจานที่จะล้างลดลง แต่ฉันยังคงทำท่าทางเหมือนฉันยังมีงานเยอะ หลังจากทั้งหมด ฉันไม่โง่ ฉันแค่ไม่สนใจหลายสิ่ง