ท่านอ๋องผู้เคยงาม

"สำนักอ๋องตระกูลถัง ทรยศต่อฮ่องเต้ จับกุมทั้งจวน" ขันทีประกาศเสียงแหลม เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส มองอย่างดูแคลนไปยังชายหนุ่มที่คุกเข่ารับพระราชโองการบนพื้นหินเย็นเฉียบ

ผู้ที่เคยเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ครั้นสิ้นความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ก็ต้องตกต่ำลงสู่ผงธุลี

อำนาจช่างเป็นสิ่งเปราะบางเหลือเกิน

ภายในจวนอ๋องหลางหนิงที่เงียบราวกับความตาย แว่วเสียงอึกทึกจากจวนอัครเสนาบดีและจวนอ๋องอู่เวยที่อยู่ติดกัน เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ และเสียงด่าทอปะปนกันเมื่อทหารองครักษ์บุกเข้าค้น จับกุมทั้งญาติพี่น้องและบ่าวไพร่ แม้จะมีกำแพงจวนสูงกั้น ก็ยังได้ยินความวุ่นวายอย่างชัดเจน

เมื่อช่วงบ่าย ทหารองครักษ์เพิ่งได้รับพระบัญชาให้เปิดสุสานของบุตรีคนโตตระกูลถัง พอถึงเย็น ฮ่องเต้ก็ลงโทษทั้งตระกูล ไม่เพียงแต่จวนอัครเสนาบดีเท่านั้น แม้แต่จวนอ๋องอู่เวยก็พลอยถูกลงโทษไปด้วย

พระพิโรธของฮ่องเต้ปรากฏชัด ไม่ทรงให้โอกาสตระกูลถังหายใจหรือต่อรองแม้แต่น้อย

ขันทีวางกล่องผ้าไหมตรงหน้าถังเฉี่ยน ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงยโส "ท่านอ๋องหลางหนิง นี่คือของพระราชทานจากฝ่าบาท ของขวัญวันเกิด หลังจากท่านอ๋องดูแล้ว โปรดตามข้าเข้าวังเข้าเฝ้า ฝ่าบาททรงรออยู่ที่ตำหนักเฟิงฉี"

ถังเฉี่ยนก้มตัวลงหยิบกล่องผ้าไหมทรงยาวนั้น ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเปิดออก

ไม่ได้ถูกจับกุมทันที ขันทีผู้ประกาศพระราชโองการก็ยังสุภาพอยู่ ความสงบในจวนอ๋องหลางหนิงตัดกับความโกลาหลในจวนตระกูลถังอื่นๆ อย่างชัดเจน

ในกล่องไม้แกะสลักอย่างประณีตที่ปูด้วยผ้าไหมนุ่ม มีปิ่นปักผมรูปดอกแมกโนเลียหยกขาวอยู่ข้างใน

มันไม่ใช่แบบที่กำลังนิยมในเมืองอู่ทง กลีบดอกดูออกว่าถูกลูบคลำนับร้อยนับพันครั้ง ทุกส่วนโค้งอันเศร้าสลดล้วนอ่อนช้อย งดงามราวกับจะร่วงหล่น

ถังเฉี่ยนยิ้มขื่น มั่วอู่เฮิ่นค้นพบความจริงเสียแล้ว

จึงเป็นเหตุให้วันนี้ ฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างรุนแรงที่ถูกหลอกลวง

"ท่านขันที ขอเวลาข้าสักครู่ ข้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า"

ขันทีไม่ได้ขัดขวาง "เชิญตามสบาย ท่านอ๋อง"

หลังจากผ่านไปหลายปี ในที่สุดถังเฉี่ยนก็กลับมาสวมชุดกระโปรงยาวของสตรีอีกครั้ง ชุดสีแดงเพลิงงดงามพอที่จะดึงดูดสายตาบุรุษทุกคนในต้าเจา

มวยผมสูงด้วยปิ่นดอกแมกโนเลียเพียงอันเดียว ถังเฉี่ยนคุกเข่าลงตรงๆ ก้มกายคำนับฮ่องเต้

"หม่อมฉันถังเฉี่ยน ถวายบังคมฝ่าบาท"

มั่วอู่เฮิ่นดูเหมือนจะพินิจมองนาง ถังเฉี่ยนรู้สึกได้ถึงสายตาของฮ่องเต้ที่คมราวกับดาบ ราวกับจะฉีกชุดกระโปรงบนร่างนางออกทีละชั้น

"ถังเฉี่ยน... ยิ้มหวานเสียงใสเฉี่ยน..." ฮ่องเต้ตรัสพึมพำนามของนางจากที่สูง "ชื่อ 'เฉี่ยนเฉี่ยน' เหมาะกับเจ้ามากกว่าชื่อ 'ถังเฉียน' ที่เย็นชาและห่างเหินนัก"

"หม่อมฉันรู้ว่าการหลอกลวงราชสำนักเป็นความผิดร้ายแรง แต่เรื่องนี้มีเพียงบิดาผู้ล่วงลับและหม่อมฉันเท่านั้นที่รู้ ผู้อื่นในตระกูลถังล้วนไม่รู้เรื่อง มิได้มีเจตนาทรยศต่อฝ่าบาท" ถังเฉี่ยนเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ กล่าวว่า "หม่อมฉันขอร้องฝ่าบาท ด้วยตระกูลถังจงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาตลอด บิดาของหม่อมฉันก็สละชีวิตเพื่อแผ่นดิน ขอทรงลงโทษเพียงหม่อมฉันคนเดียว"

มั่วอู่เฮิ่นประทับนั่งอย่างเกียจคร้าน มือหนึ่งยันพระเศียร สีพระพักตร์ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย "จวนอ๋องอู่เวย ยังพออ้างเหตุผลเช่นนี้แก้ตัวได้ แต่ถังเฉี่ยน อัครเสนาบดีหลินปัจจุบัน หลินจื่อเชอ แท้จริงชื่อถังเชอใช่หรือไม่? เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพี่สาวฝาแฝดสละชีวิตแทนเขา?"

สายตาของถังเฉี่ยนเริ่มสับสน

น้องชายถังเชอ คือสายเลือดเดียวที่บิดาและทั้งจวนอัครเสนาบดีปกป้องจนถึงที่สุด

บัดนี้ ตกอยู่ในกำมือของฮ่องเต้อย่างแน่นหนา ดุจดาบคมที่แขวนเหนือศีรษะ พร้อมจะตกลงมาประหารได้ทุกเมื่อ

"ฝ่าบาท ท่านอัครเสนาบดีไม่รู้เรื่องนี้ ทุกแผนการล้วนเป็นการปรึกษากันระหว่างหม่อมฉันกับบิดา น้องชายถูกส่งไปทางใต้ตั้งแต่อายุสิบขวบ เขาไม่รู้เรื่องใดๆ ทั้งสิ้น"

มั่วอู่เฮิ่นยังคงสีพระพักตร์เช่นเดิม แต่ดูเหมือนจะชื่นชมการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนใบหน้าของถังเฉี่ยน "หากเราดื้อดึงจะลงโทษเขาเล่า?"

ถังเฉี่ยนก้มกายคุกเข่าลง ต่ำต้อยถึงผงธุลี "หม่อมฉันยินดีรับโทษทุกประการ ขอเพียงฝ่าบาทโปรดระลึกถึงที่หม่อมฉันรับใช้มาหลายปี ไว้ชีวิตท่านอัครเสนาบดีและตระกูลถังด้วยเถิด"

ถังเฉี่ยนรู้สึกว่าฮ่องเต้ทรงลุกขึ้น แล้วค่อยๆ ย่างพระบาทมาทีละก้าว เสียงต่ำและช้า

ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ ด้วยท่าทีที่ไม่เปิดเผยความดุร้าย

มั่วอู่เฮิ่นหยุดตรงหน้านาง แล้วทรงย่อพระองค์ลง ดึงถังเฉี่ยนขึ้น

นิ้วพระหัตถ์อันเย็นเฉียบและเรียวยาวของฮ่องเต้แตะลงบนริมฝีปากของนาง ลากไล้ตามรูปทรง

เป็นกิริยาสนิทสนมราวกับคนรัก

"ไว้ชีวิตตระกูลถังหรือ? งั้นก็ทำให้เราพอใจสิ ถังเฉี่ยน" ถังเฉี่ยนมองมั่วอู่เฮิ่นที่ยิ้มไม่ยิ้ม ดวงตาลึกล้ำ หลั่งไหลด้วยความรู้สึกที่นางไม่เข้าใจ "ด้วยวิธีของสตรี"

นางเข้าใจได้บ้างในใจ

สำหรับมั่วอู่เฮิ่น นางเป็นเพียงของเล่นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

เพียงเท่านั้น

เมื่อมั่วอู่เฮิ่นไม่ต้องการนางในฐานะแม่ทัพที่ฝ่าฟันอุปสรรคอีกต่อไป คุณค่าของนางสำหรับมั่วอู่เฮิ่นก็เหลือเพียงเท่านี้หรือ?

ถังเฉี่ยนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจเต็มไปด้วยความเศร้า

นางยังคงยิ้มออกมา ท่าทางเย้ายวน แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ้างว้าง

"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา"

ถังเฉี่ยนลุกขึ้น เข้าใกล้มั่วอู่เฮิ่น ด้วยท่าทีต่ำต้อย

นางต้องเขย่งปลายเท้าจึงจะแตะถึงริมพระโอษฐ์ของมั่วอู่เฮิ่นได้ แล้วจูบลงไปอย่างเก้ๆ กังๆ และขัดเขิน

การจูบ การลูบไล้ เป็นกิริยาที่ควรมีเฉพาะระหว่างคู่รักที่สนิทสนมที่สุด แต่ยามนี้ถังเฉี่ยนกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย การสัมผัสที่เคยทำให้หัวใจนางปั่นป่วนเมื่อครั้งยังปลอมตัวเป็นบุรุษอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ บัดนี้ไม่เหลือความอ่อนโยนเหมือนวันวาน

นางรู้สึกว่ามั่วอู่เฮิ่นแข็งค้างไปครู่หนึ่ง แล้วพระหัตถ์ทั้งห้านิ้วก็กดลงบนต้นคอของนางอย่างแรง

ถูกควบคุมเช่นนั้น ถังเฉี่ยนจึงหยุดลง ไม่เข้าใจความหมายของมั่วอู่เฮิ่น ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองมั่วอู่เฮิ่นอย่างสงสัย หวังว่าจะอ่านความในใจได้จากสีพระพักตร์ของฮ่องเต้

"ท่านอ๋องหลางหนิง เจ้ากำลังทำแบบขอไปทีกับเราหรือ?" บุรุษตรัสเช่นนั้น ดวงตาลึกล้ำ ถังเฉี่ยนไม่เข้าใจ

ในชั่วขณะต่อมา มั่วอู่เฮิ่นก้มพระองค์ลงมา แย่งชิงลมหายใจของถังเฉี่ยน

ต่างจากจูบเบาๆ อันเก้ๆ กังๆ ของถังเฉี่ยน จูบของมั่วอู่เฮิ่นเต็มไปด้วยความหมายของการรุกราน ราวกับจะประทับตราของพระองค์ลงบนตัวถังเฉี่ยน

มั่วอู่เฮิ่นพระหัตถ์หนึ่งจับคอนาง อีกพระหัตถ์โอบเอวนาง ถังเฉี่ยนไม่คุ้นกับความรู้สึกที่ถูกควบคุมอย่างแน่นหนาเช่นนี้ มือก็ไม่รู้จะวางไว้ที่ใด มั่วอู่เฮิ่นจูบนาง ในภาวะขาดอากาศ นางเกือบจะหมดสติ แต่ยังได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ราวกับจะระเบิดออกมาจากอก

นางยกมือขึ้น ลองแตะแก้มของมั่วอู่เฮิ่น แล้วรู้สึกว่ามั่วอู่เฮิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง

ความรู้สึกลอยละล่อง ถังเฉี่ยนพบว่าตัวเองถูกมั่วอู่เฮิ่นอุ้มขึ้น