บัลลังก์หมาป่า

มุมมองของอีวา

ฉันแทบจะลืมตาไม่ขึ้นขณะที่พิงศีรษะลงบนฝ่ามืออย่างหนักอึ้ง แก้มของฉันแดงเรื่อเล็กน้อยจากรอยกดของนิ้วและฝ่ามือ

สมองของฉันแทบจะไม่รับรู้คำพูดที่ครูวรรณคดีอังกฤษกำลังสอน จิตใจไม่สามารถเข้าใจข้อมูลที่เธอกำลังให้

สิ่งที่ฉันได้ยินดูเหมือนจะผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาไปเลย

การขาดความสนใจหรือความใส่ใจของฉันเกิดจากการอดนอนและความเหนื่อยล้า เมื่อคืนฉันกลับบ้านไม่ทันตีหนึ่ง และด้วยเหตุผลที่ฉันเองก็ไม่รู้ ฉันแทบจะนอนไม่ได้แม้แต่ชั่วโมงเดียว

หมาป่าของฉันแทบไม่ปรากฏตัว เธอถอยห่างเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจฉันตั้งแต่พ่อแม่จากไป แต่ช่วงหลังๆ มานี้ เธอแสดงตัวให้รู้สึกถึงการมีอยู่มากขึ้น

ฉันทุ่มเทตัวเองให้กับการลาดตระเวนตามชายแดน ทำมากกว่า 4 กะกลางคืนต่อสัปดาห์และบางครั้งก็ทำงานสองกะติดกัน มันเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจและช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

เบต้าของแพ็คฉัน แจ็กซัน เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เขาสนับสนุนให้ฉันรับกะลาดตระเวนมากขึ้นตั้งแต่หมาป่าของฉันปรากฏตัวในวันครบรอบ 16 ปี วันที่มนุษย์หมาป่าได้รับหมาป่าของตัวเองในที่สุด

นั่นเกิดขึ้นเกือบสองปีแล้ว และฉันเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก่อนวันเกิดครบ 18 ปี

แจ็กซันเคยเป็นเพื่อนสนิทของพ่อฉันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เขาสัญญาว่าจะดูแลฉัน พ่อของฉันเคยเป็นนักรบของแพ็ค นั่นเป็นเหตุผลที่แจ็กซันเข้มงวดกับฉันมากขึ้นช่วงหลังๆ

หมาป่าของฉันเป็นนักรบของแพ็ค และด้วยชื่อเสียงที่พ่อฉันมี ฉันจำเป็นต้องทำได้ดีเท่าเทียมกัน เพื่อเดินตามรอยเท้าของเขา

เมื่อพ่อฉันเสียชีวิต แม่ก็ฆ่าตัวตายตามไปในเวลาไม่นาน พ่อเสียชีวิตขณะปกป้องอัลฟ่าของเขา พวกโรกส์โจมตีพวกเขาระหว่างการเยี่ยมเยียนแพ็คทางตอนเหนือ

ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทันที หัวใจและวิญญาณของแม่ฉันจากไปในขณะที่พ่อหายใจเฮือกสุดท้าย เธอทนไม่ได้กับความคิดที่จะอยู่บนโลกนี้โดยไม่มีคู่วิญญาณ คนที่แบ่งปันครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณเธอ

สายสัมพันธ์ของคู่ชีวิตนั้นบอบบางและล้ำค่ามาก ในวินาทีที่คุณเห็นคนที่ถือครองครึ่งหนึ่งของหัวใจและจิตวิญญาณของคุณ เวลาจะหยุดนิ่ง

มีเพียงมนุษย์หมาป่าเท่านั้นที่มีความสามารถในการระบุว่าใครคือคู่วิญญาณของพวกเขา ต่างจากมนุษย์ธรรมดา พวกเขาสามารถรับรู้คู่ชีวิตผ่านการสัมผัส กลิ่น และการสบตา สำหรับมนุษย์หมาป่า คู่ชีวิตคือจักรวาลทั้งหมดและมากกว่านั้น พวกเขาทำให้คุณสมบูรณ์ในทุกด้าน

เพราะเหตุนี้ ฉันจึงเข้าใจเหตุผลของแม่ที่ฆ่าตัวตาย ฉันได้เห็นเธอกลายเป็นเพียงเปลือกของคนที่เคยเป็น วิญญาณไร้ชีวิตที่เดินไปโดยไร้จุดหมายหรือคุณค่า

ฉันโศกเศร้าเป็นเวลานาน แต่แจ็กซันและคู่ชีวิตของเขา ลินดา ช่วยบรรเทาความเจ็บปวด พวกเขารับฉันเข้าบ้านและดูแลฉันตั้งแต่นั้นมา รับฉันเป็นความรับผิดชอบของพวกเขา และฉันรู้สึกขอบคุณมากกว่ามาก

"คุณจอห์นสัน?"

เสียงเรียกชื่อของฉันที่ดังออกมาอย่างโกรธจากลิ้นของคุณครูเคลลี่ทำให้ความสนใจของฉันย้ายจากหน้าต่างไปยังทิศทางของเสียงคุณครูเคลลี่ ร่างผอมสูงของเธอยืนอยู่หน้าโต๊ะของฉันห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต

ฉันเอามือออกจากแก้มก่อนที่จะมองขึ้นไป

ความบึ้งตึงของเธอเห็นได้ชัดเจนเมื่อคิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการขาดสมาธิของฉัน

"เพื่อพิสูจน์ว่าคุณกำลังฟังอยู่ โปรดพูดซ้ำสิ่งที่ฉันเพิ่งบอกชั้นเรียน" เธอขอ ดวงตาของเธอไม่ละจากของฉัน

คำขอของเธอทำให้ใบหน้าของฉันย่นด้วยความไม่พอใจ และฉันเพียงแค่จ้องกลับไปที่เธอตรงๆ ดวงตาของฉันว่างเปล่า หวังว่าเธอจะเข้าใจคำตอบของฉัน

เราทั้งคู่รู้ว่าฉันไม่ได้ฟัง ความสนใจของฉันอยู่ที่อื่น

โชคดีที่เธอหันหลังกลับ เดินกลับไปที่โต๊ะของเธอเพื่อนั่งลงก่อนจะบอกให้ฉันเปิดหนังสือไปที่หน้า 156 ของ "ไพรด์แอนด์เพรจูดิส" โดยจูเลียนน์ นิคอลสัน

"โปรดอ่านจนจบคาบเรียน เมื่อกริ่งดัง คุณสามารถออกจากชั้นเรียนได้ ฉันมีงานตรวจมากมายสำหรับชั้นเรียนช่วงบ่ายนี้ ดังนั้นอ่านเงียบๆ นะ"

ทุกคนทำตามคำสั่งของเธอยกเว้นเด็กผู้หญิงสองคนที่นั่งด้านหลัง โต๊ะหลังฉัน พวกเธอทั้งคู่มาจากแพ็คของฉันและพวกเธอกระซิบเบาๆ นินทาเกี่ยวกับงานปาร์ตี้ที่บ้านในอาณาเขตข้างๆ

ดูเหมือนจะเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกคนต่างอยากไปร่วมงาน

"อัลฟ่าทอเรย์อายุครบ 18 ปีสัปดาห์หน้า และเขาเชิญทุกคนจากแพ็คของเราไปงานปาร์ตี้ของเขาวันเสาร์หน้า ฉันจะไปแน่นอน เธอจะไปกับฉันไหม?" เด็บบี้ถามอย่างตื่นเต้น

"ไปสิ!" แคลร์ตอบอย่างกระตือรือร้น

"แน่นอน ทุกคนจะไปกันที่นั่น ฉันไม่อยากพลาด"

ฉันเลิกฟังพวกเธอหลังจากที่พวกเธอเริ่มหัวเราะคิกคัก กระซิบอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเธอจะใส่

ไม่นานกริ่งก็ดังก้องทั่วห้องเรียน บอกสัญญาณจบคาบเรียน นักเรียนรีบเก็บข้าวของ โยนหนังสือใส่กระเป๋า และมุ่งตรงไปที่ประตู

ฉันแทรกตัวผ่านโถงทางเดิน ฝูงชนหนาแน่นแออัดในทางเดิน ปิดกั้นการเข้าถึงตู้ล็อกเกอร์ ฉันตัดสินใจมุ่งตรงไปที่โรงอาหาร ท้องของฉันร้องจากความหิว

ฉันเดินผ่านทั้งมนุษย์ธรรมดาและมนุษย์หมาป่า เนื่องจากนี่เป็นโรงเรียนแบบผสม ทั้งมนุษย์หมาป่าและมนุษย์ธรรมดาต่างใช้ทางเดินร่วมกัน แน่นอนว่ามนุษย์ธรรมดาไม่รู้ว่ามีมนุษย์หมาป่าอยู่ท่ามกลางพวกเขา เว้นแต่พวกเขาจะมีคู่ชีวิต

ได้ยินเสียงเรียกชื่อฉัน ฉันหันไปมองทันทีในทิศทางที่เพื่อนๆ และฉันนั่งอยู่ในโรงอาหาร ลูซี่ยืนขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายสดใสจากรอยยิ้มที่เธอส่งให้ฉัน

"วันนี้เหม่อลอยไปไหนมาเนี่ย?" เธอแซวขณะที่ฉันเดินเข้าไปหา ได้รับการกลอกตาเป็นคำตอบ

เธอหัวเราะ ยิ้มให้ฉันกว้างขึ้นก่อนส่งอาหารกลางวันให้ฉัน เธอติดหนี้ฉันจากวันก่อนที่เธอลืมเอาอาหารกลางวันมา ฉันบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล แต่ลูซี่ก็ไม่ฟังอยู่ดี

ภายในไม่กี่นาที เพื่อนๆ ของเราก็มาถึง และที่นั่งบนโต๊ะก็เต็มอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะพูดคุยมากในวันนี้ ฉันเลยเลือกที่จะฟังการสนทนาของพวกเขาแทนที่จะเข้าร่วม

ฉันหัวเราะสองสามครั้งเมื่อเคลวินและลูซี่ทะเลาะกันว่าจะดูหนังเรื่องไหนคืนนี้ โดยที่เคลวินแพ้ทันที ตามคำพูดของเขาเอง วิธีที่ง่ายที่สุดในชีวิตของคู่ชีวิตคือการเห็นด้วยกับคู่ของคุณโดยเฉพาะถ้าเป็นผู้หญิง เขาได้รับเสียงหัวเราะแห้งๆ จากฉันและการตีที่หัวจากลูซี่

ลุคและเจสันหัวเราะมากขึ้นเมื่อลูซี่ตีเขาอีกครั้ง เคลวินยิ้มกว้างให้คู่ของเขา

ลุคคืออัลฟ่าในอนาคตของแพ็คบลัดวอล์คเกอร์ เมื่อเขาอายุครบสิบแปดปี พ่อของเขาซึ่งเป็นอัลฟ่าของฉันจะส่งมอบตำแหน่งให้กับลูกชายคนเดียวของเขา เขามีลักษณะใบหน้าเหมือนพ่อของเขาทุกประการ ดวงตาสีเขียวลึกกับผมสีบลอนด์ที่จัดแต่งด้วยเจล

รู้สึกว่ามีคนจ้องมอง ฉันหันไปเล็กน้อยเห็นเจสันจับสายตาฉัน เขายิ้มเล็กน้อยอย่างล้อเลียนบนใบหน้าเมื่อจับได้ว่าฉันจ้องลุค

ฉันส่ายหัวให้เขา รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนริมฝีปากของฉัน เจสันเป็นลูกชายของเบต้าแจ็กสันและแน่นอนว่าเป็นเบต้าในอนาคต

ทั้งลุคและเจสันจะมีอายุครบสิบแปดปีในอีกสามเดือน และจะมีการเฉลิมฉลองและพิธีการในวันถัดจากวันเกิดของลุค

เขาขยับตัวเล็กน้อย เปลี่ยนท่าทางเพื่อหันมาทางฉัน

"กำลังจ้องลุคอยู่เหรอ?" เขาแซว ยิ้มเยาะ

เสียงของเขาเข้ามาในความคิดฉันอย่างชัดเจน เขากำลังสื่อสารกับฉันผ่านการเชื่อมโยงจิตของแพ็ค มันทำให้สมาชิกทุกคนในแพ็คสามารถเข้าถึงคุณผ่านสายโทรศัพท์ทางจิต

ฉันเม้มปากใส่เขาและยิ้ม ฉันไม่ได้ตั้งใจจ้องเขา ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าลุคหล่อ แต่เขาไม่ใช่คู่ชีวิตของฉัน ฉันไม่ต้องการความสัมพันธ์ใดๆ กับใครนอกจากคู่ชีวิตของฉัน

"โอ้ หุบปากเถอะ นายรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับการหาคู่ชีวิตของฉัน" ฉันตอบ ยิ้มให้เขา

"ใช่ ฉันรู้นะอีวา" เจสันพูด ยิ้มตอบก่อนที่ใบหน้าของเขาจะดูจริงจังและเป็นห่วงมากขึ้น

"ฉันได้ยินว่าเธอกลับมาดึกเมื่อคืน เธอทำกะสองซ้อนอีกเหรอ? ทุกอย่างโอเคไหม ฉันรู้ว่าเธอยุ่งมากช่วงนี้กับการลาดตระเวนชายแดน"

"ใช่ ฉันแค่มีเรื่องให้คิดเยอะช่วงนี้ นายรู้ว่าฉันเป็นยังไง ฉันอยากยุ่งตลอดเวลาเมื่อสมองฉันทำงานหนัก ฉันเกลียดช่วงเวลานี้ของปี มันใกล้วันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่ฉันเข้าไปทุกที"

"แค่สัญญากับฉันว่าเธอจะไม่หักโหมเกินไป ถ้าเธอเหนื่อย ฉันจะรับกะของเธอเสมอ เธอต้องเรียนรู้ว่าเมื่อไหร่ควรพัก"

ฉันยิ้มกับความเป็นห่วงของเขา เขารับบทบาทในการแบกรับอารมณ์ทั้งหมดของฉันเมื่อพวกเขาเสียชีวิต ทั้งความโกรธ ความเกรี้ยวกราด และความเศร้าโศกขณะที่ฉันจมอยู่ในความโศกเศร้า

ฉันกลอกตาอย่างเปิดเผยกับคำพูดของเขา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของฉันในเวลาเดียวกันจากความเป็นห่วงของเขา

เขาอยู่กับฉัน ปกป้องฉัน และไม่เคยห่างไปจากข้างฉัน เขาเป็นพี่ชายที่ฉันไม่เคยมีและช่วยฉันพร้อมกับแจ็กสันและลินดาให้รู้สึกสมบูรณ์อีกครั้ง

เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมหลังจากนั้น เขาเพียงแค่หันไปหาลุค ตบไหล่เขาเพื่อเรียกความสนใจ ลุคหันมาดูว่าเจสันต้องการอะไรและยิ้มให้ฉัน

"เราจะไปงานปาร์ตี้ของทอเรย์สัปดาห์หน้าใช่ไหม?"

"ใช่" ลุคตอบด้วยสีหน้าที่บอกว่า "ก็แน่นอนอยู่แล้ว" ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เจสัน

"เธอเห็นสาวๆ จากแพ็คแบล็คมูนหรือยัง? ฉันไม่อยากพลาดโอกาสนั้น"

พวกเขาทั้งคู่หัวเราะขณะที่ฉันทำหน้ารังเกียจ ผู้ชายทั่วไป

รอยบุ๋มของเจสันเด่นชัดขณะที่เขายิ้มกว้างให้ฉัน

"ทำไมเธอไม่ไปงานปาร์ตี้ของทอเรย์กับพวกเราสัปดาห์หน้าล่ะ? ฉันรู้ว่าเธอไม่มีกะลาดตระเวนเพราะฉันเช็คเมื่อเช้านี้แล้ว"

คำพูดของเขาตามมาด้วยเสียงกรี๊ดจากลูซี่และเอลิซาเบธ พวกเธอตามฉันเรื่องนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว พวกเธอต้องการให้ฉันไปกับพวกเธอมาก

ฉันครางช้าๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าทุกคนจ้องมองฉัน เพื่อนๆ ของฉันทุกคนกำลังรอคำตอบของฉันอย่างใจจดใจจ่อ

"ฉันจะลองคิดดู"

ลูซี่ถอนหายใจแต่ส่งยิ้มให้ฉัน

"มีแต่เธอเท่านั้นที่ต้องคิดว่าจะไปงานปาร์ตี้ของอัลฟ่าทอเรย์หรือไม่ มันจะเป็นงานปาร์ตี้ที่บ้าที่สุดของปีสุดท้ายพร้อมกับงานของลุคและเจสันด้วยแน่นอน!"

อัลฟ่าทอเรย์กำลังจะรับตำแหน่งอัลฟ่าจากพ่อของเขาในสัปดาห์หน้า เขาเป็นทายาทของแพ็คแบล็คมูน เป็นที่รู้กันดีว่าแบล็คมูนมีแพ็คและอาณาเขตที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาด้วยหมาป่ากว่า 300 ตัว

พวกเขาน่าประทับใจอย่างยิ่งด้วยชื่อเสียงที่ได้รับความเคารพอย่างสูง

"อย่างที่ฉันบอก ฉันจะลองคิดดู" ฉันพูดซ้ำ ยืนขึ้นเพื่อโยนกล่องเปล่าลงถังขยะ

ลูซี่ยิ้มให้ฉันอีกครั้งทำให้ฉันส่ายหัวด้วยความขบขัน ดวงตาของฉันกลอกกับคำตอบของเธออีกครั้ง

"โอเค ฉันจะถือว่าเธอตอบตกลงจนกว่าเธอจะยืนยัน"