พลบค่ำยามเย็น

"อ๊ะ... พ่อคะ... หนู... หนูอยากแล้ว!"

จางเม่ยใบหน้าแดงระเรื่อ หายใจถี่ด้วยความเสียวซ่าน ซุนเจี้ยนตาแดงก่ำ หายใจหอบพลางบีบนวดเต้าทรงของเธอให้เปลี่ยนรูปทรงไปมาชวนให้จินตนาการถึงภาพอันเร้าอารมณ์

เต้าทรงของเธอใหญ่เป็นพิเศษ ดูหนักอึ่งน่าสัมผัส ซุนเจี้ยนใช้มือเพียงข้างเดียวแหวกเสื้อของจางเม่ยออกอย่างง่ายดาย คู่นั้นก็ดีดตัวออกมาทันที ขาวเนียนนุ่มละมุน อวบอิ่มนุ่มนิ่ม สั่นไหวระริก...

"พ่อขา... เบาๆ นะคะ ดูด... อ๊ะ..."

"กลืน!"

ที่บริเวณบันได หวังผู้กำลังแอบดูผ่านกล้องวงจรปิดทางโทรศัพท์มือถือตาเบิกโพลง กลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่

ในชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกว่าเลือดในร่างกายทั้งหมดกำลังพุ่งตรงไปยังท้องน้อย

หวังมีชื่อจริงว่าหวังฉางจวิน ปีนี้อายุกว่าสี่สิบ ใกล้ห้าสิบแล้ว เป็นโสดมาครึ่งชีวิต เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งได้งานเป็นยามมหาวิทยาลัย แต่ถูกไล่ออกเพราะแอบดูนักศึกษาหญิง

ตอนนี้เขาอาศัยอยู่บ้านน้องชาย และได้งานซ่อมบำรุงไฟฟ้าประปาในหมู่บ้านหรูแห่งหนึ่ง

แต่ไม่นาน นิสัยเก่าของเขาก็กำเริบอีก นี่ไง หวังเพิ่งแอบติดตั้งกล้องในบ้านของจางเม่ย พอออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นภาพเร่าร้อนตรงหน้า...

"บ้าเอ๊ย ไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะหื่นขนาดนี้! ยังเล่นบทบาทสมมติพ่อลูกอีก!"

มองภาพเร้าอารมณ์ในโทรศัพท์ หวังตัวแสบสะท้านใจอย่างอดไม่ได้

ต้องรู้ว่า จางเม่ยในชีวิตประจำวันเป็นครูสอนภาษาอังกฤษมัธยมที่สง่างาม สุภาพ แม้กระทั่งเย็นชา ส่วนสามีของเธอ ซุนเจี้ยน เป็นศาสตราจารย์ในสถาบันวิจัย ทั้งครอบครัวล้วนเป็นปัญญาชนชั้นสูง ใครจะรู้ว่าทั้งสองคนนี้ลับหลังจะบ้าคลั่งวิปริตขนาดนี้

"เม่ยน้อย เร็วเข้า... คว่ำตัวลง ฉันอยากเข้าจากด้านหลัง!"

ปากของซุนเจี้ยนผละจากเต้าทรงของจางเม่ย เขาหายใจหอบถี่ เริ่มลูบคลำระหว่างขาของเธอ

"คุณรีบร้อนอะไรนักหนา?"

จางเม่ยหน้าแดงก่ำ จ้องซุนเจี้ยนอย่างตำหนิ ในแววตาลึกๆ ดูเหมือนจะมีความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็พลิกชุดนอนสีดำเซ็กซี่ขึ้น แล้วหันหลังคว่ำลงบนเตียง

สะโพกกลมขาวผ่อง ขาเรียวงาม และร่องสีชมพูอันน่าหลงใหล...

หวังกลืนน้ำลายเอื๊อก ตาเกือบจะถลนออกมาจากเบ้า

อย่างไรก็ตาม ภาพงดงามนี้หวังได้ชื่นชมเพียงไม่กี่วินาที ก็ถูกซุนเจี้ยนบังไปเสียแล้ว

เขายืนอยู่บนพื้นอย่างร้อนรน มือทั้งสองจับเอวบางของจางเม่ยและเริ่มขยับ

สิ่งที่หวังไม่คาดคิดคือ ซุนเจี้ยนที่แท้เป็นแค่ของปลอม เก่งแต่ปาก ทั้งห่วยแถมชอบเล่น ขยับได้ไม่ถึงสิบวินาที เขาก็ครางต่ำพลางสั่นเทิ้ม แล้วล้มตัวลงบนเตียงหอบแฮ่กๆ

ฝนพรำจะชุ่มชื้นดินที่แห้งผากได้อย่างไร?

ใบหน้าสวยของจางเม่ยเต็มไปด้วยความน้อยใจและผิดหวัง เธอบิดเร่าร้อน เร่งเร้าให้ซุนเจี้ยนทำต่อ แต่ซุนเจี้ยนหลับไปแล้วเหมือนหมูตาย ไหนเลยจะสนใจภรรยาของตัวเอง?

"เฮ้อ... เป็นแบบนี้อีกแล้ว!" จางเม่ยบ่นพึมพำ ได้แต่มองส่วนล่างของตัวเองที่ยังคันยุบยิบด้วยความถอนใจ

"ถ้าเป็นฉันเข้าไปแทน รับรองทำให้นางจางเม่ยขึ้นสวรรค์ได้แน่!" หวังคิดอย่างเสียดาย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา ทำให้เลือดในกายเขาไหลเวียนเร็วขึ้นอีกครั้ง จนแทบจะระเบิด!

จางเม่ยที่ไม่ได้รับความพึงพอใจ นอนลงบนเตียง แยกขาออกเป็นรูปตัว "M" หันตรงไปยังกล้องที่หวังแอบติดตั้งตอนมาซ่อมไฟฟ้า จุดงดงามนั้น หวังมองเห็นได้อย่างชัดเจน