บทนำ
รักต้องห้ามที่เริ่มจากการห้ามใจ
แต่จบลงด้วยการยอมแพ้ทั้งร่างกายและหัวใจ
ยิ่งรู้ว่าผิด ยิ่งหยุดไม่ได้
ยิ่งพยายามหนี ยิ่งถูกดึงกลับไปหาเขาอีกครั้งอย่างเต็มใจ
บท 1
หกปีที่แล้ว
ธัชชัยเพิ่งกลับจากอเมริกา หลังเรียนจบปริญญาเอกที่ MIT ตอนนั้นเขาอายุแค่ยี่สิบเก้า หล่อเหลา เสียงต่ำเย็น ได้รับการต้อนรับเป็นดาวรุ่งของคณะ นักศึกษาหญิงกรี๊ดกันทั้งมหาลัย
เขาไม่เคยสนใจใคร
ปีแรกที่สอน เขาเกือบเสียการควบคุมครั้งแรก นักศึกษาปี สี่คนหนึ่ง หน้าตาคล้ายน้องสาวที่ตายไปตอนเขาอายุสิบเจ็ด
เธอเดินมาถามงานส่วนตัวในห้องอาจารย์ตอนดึก เขาจับมือเธอแน่นจนช้ำ แล้วพูดด้วยเสียงที่ตัวเองไม่รู้จัก
“ออกไปเดี๋ยวนี้… ก่อนที่ฉันจะทำอะไรเธอ”
เธอตกใจร้องไห้วิ่งหนี วันรุ่งขึ้นเธอขอเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษา และไม่เคยมองหน้าเขาอีกเลย
หลังจากนั้นเขาจึงเริ่มไปหาจิตแพทย์ ผลตรวจออกมาเป็นโรคภาวะทางเพศสูงเกินไปเป็นครั้งคราว หรือเมื่อพบคนที่ไปกระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดในวัยเด็ก และการเก็บกดทางเพศจากการที่แม่ของเขาเคร่งศาสนา เขาไม่เคยช่วยตัวเองเลยสักครั้ง
เสียงของหมอยังก้องในหู “ถ้าคุณยังกดไว้นานกว่านี้ มันจะระเบิดหนักขึ้นทุกครั้ง และคุณจะควบคุมตัวเองไม่ได้เลย”
เขาจึงเลือกทางแก้แบบสุดโต่ง ไม่มีแฟน ไม่ดูหนังโป๊ ไม่ช่วยตัวเอง หลบผู้หญิงทุกคนที่ดูบริสุทธิ์เกินไป และมันสงบได้ห้าปีเต็ม
จนกระทั่งเขาเจอพิมพ์ลดา นักศึกษาปีหนึ่ง เทอมแรก
มันเป็นวันศุกร์สุดท้ายของสัปดาห์ปฐมนิเทศ หอประชุมคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง
ธัชชัยยืนอยู่บนเวทีข้าง ๆ คณบดี เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ เนกไทกรมท่า กางเกงสแลคสีดำสนิท สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด ไหล่กว้าง ยิ้มน้อยที่สุดตามสไตล์เขา
เด็กปีหนึ่งกว่าสี่ร้อยคนนั่งเรียงแถว เสียงพูดคุยจอแจ จน กระทั่งพิธีกรประกาศ
“เชิญ รศ.ดร.ธัชชัย วรรณะ มาพูดให้โอวาทรุ่นน้องครับ”
เขาขึ้นเวทีเดินช้า ๆ ไมค์ในมือเย็นเฉียบ เสียงต่ำเย็นดังขึ้นทันทีที่เขาพูดประโยคแรก
“ยินดีต้อนรับสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์”
เด็กทั้งหอประชุมเงียบกริบ มีแต่เสียงกรี๊ดเบา ๆ จากแถวหลัง เขาพูดต่ออีกสามนาที สายตากวาดผ่านแถวหน้าโดยไม่ตั้งใจ
แล้วมันก็หยุดนิ่ง
แถวที่สามจากหน้า ขวาสุด เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นสูง ผมยาวดำตรง ตาโต ใส่เสื้อนักศึกษาขาวสะอาดเอี่ยมอ่อง ผิวขาวจนดูซีดใต้แสงไฟสปอตไลต์ เธอยกมือถามด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว
“อาจารย์คะ… วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ต้องเก่งคณิตศาสตร์มากไหมคะ”
คำถามธรรมดา ๆ ที่ถามกันทุกปี แต่กลิ่นแชมพูส้มอ่อน ๆ ของเธอ ลอยขึ้นมาถึงเวทีชัดเจนราวกับมีคนเปิดขวดแชมพูตรงหน้าเขา
ในเสี้ยววินาทีนั้น ทุกอย่างในตัวเขาหยุดทำงาน
หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เลือดสูบฉีดลงล่างทันที ท่อนเนื้อใต้กางเกงกระตุกครั้งเดียวแรง ๆ จนเขาต้องขยับขาเล็กน้อยเพื่อกลบ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหลังคอ
เขายืนนิ่งสองวินาทีเต็ม ๆ ไมค์ในมือสั่นเบา ๆ เด็กทั้งหอ ประชุมเริ่มซุบซิบ เขาบังคับตัวเองตอบสั้น ๆ
“ต้องเก่ง… แต่ถ้าตั้งใจจริง ไม่มีอะไรยาก” เขารีบวางไมค์ทันที ก้าวลงจากเวทีเร็วมากจนคณบดีสงสัย
อาจารย์หนุ่มพุ่งเข้าห้องน้ำชั้นล่าง ล็อกประตู ถกกางเกงลง ลำแกร่งสีอ่อนแข็งเต็มที่จนเส้นเลือดปูด ท่อนในมือร้อนผ่าวมีน้ำใสไหลออกได้กลิ่นคาวฟุ้ง เขาเอามือกุมแล้วก้มตัวลง หายใจหอบเหมือนคนวิ่งมานาน
“ไม่… ไม่ได้…” เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ภาพเธอยังติดตา ตาใส ๆ นั้น กลิ่นส้มนั้น
คืนนั้นเขาเข้าโรงพยาบาลเป็นครั้งแรก ความดันขึ้นสูงเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี หมอต้องฉีดยาคลายกล้ามเนื้อถึงสองเข็ม เขานอนร้องไห้คนเดียวในห้อง ICU เพราะรู้ตัวทันทีว่า
เด็กคนนั้นคือ “ทริกเกอร์” ที่อันตรายที่สุดในชีวิตเขา
และชื่อของเธอคือ พิมพ์ลดา สิริวัฒน์
หลังจากนั้น เขาขอเปลี่ยนรายชื่อนักศึกษาที่เขารับเป็นที่ปรึกษาทุกครั้งที่เห็นชื่อเธอ ขีดฆ่า ขอเปลี่ยน ขอสลับ
จนปีนี้ หัวหน้าภาคบังคับ
“ธัชชัย... คุณต้องรับพิมพ์ลดาเป็นผู้ช่วยวิจัยโปรเจกต์ลับนี้ให้ได้ เด็กคนนี้เก่งที่สุดในรุ่น ถ้าไม่รับ ผมจะตัดงบคุณ”
เขาพยักหน้าเงียบ ๆ แต่ในใจรู้ดี นี่คือโทษประหารชีวิตของเขา
วันจันทร์แรกของเทอม เสียงรองเท้าส้นเตี้ยเคาะพื้น พิมพ์ลดาเดินเข้ามา ยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ อาจารย์”
กลิ่นส้มอ่อน ๆ ลอยมาเต็ม ๆ ธัชชัยกำปากกาแน่นจนหักครึ่ง เหงื่อเย็น ๆ ผุดเต็มฝ่ามือ
เขารู้ทันที ครั้งนี้เขาแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต่อสู้ และสิ่งที่อยู่ในร่างกายหลังจากสงบมาสามปีเต็มนับจากเจอเธอ กำลังจะกลับมาอย่างโหดร้ายกว่าที่เคยเป็นมา
ฝนเทลงมาเหมือนฟ้าจะถล่มโลก เสียงมันกระหน่ำกระจกห้องแล็บชั้นเก้าไม่ขาดสาย จนทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นเพียงเสียงสีเทา
ธัชชัยยืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งกำลูกบิดแน่นจนข้อนิ้วซีด อีกข้างยกขึ้นกุมขมับที่กำลังปวดตุบ ๆ เขาบอกตัวเองมาตลอดบ่ายว่า วันนี้ต้องให้เธอกลับก่อนมืด
แต่เด็กคนนั้นยิ้มหวานแล้วพูดว่า “อีกนิดเดียวค่ะอาจารย์”
แค่นั้นแหละเขาก็แพ้ อาคารทั้งหลังมืดสนิท ไฟฟ้าดับมานานเกินสิบนาที ไฟฉุกเฉินสีเลือดสลัว ๆ เป็นแสงเดียวที่หลงเหลือ
แสงฟ้าผ่าที่สาดเข้ามาเป็นช่วง ๆ ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนหนังสยองขวัญราคาถูก
เธอนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพียงดวงเดียวที่ยังสว่าง ผมยาวเปียกชุ่มเพราะวิ่งฝนขึ้นมา เสื้อนักศึกษาขาวบางติดผิวจนเห็นเสื้อในสีครีมชัดเจน
กลิ่นแชมพูส้มเปียกฝนลอยเต็มห้อง มันคือกลิ่นที่เขาหลบมาตลอดสามปี
เขายืนนิ่งอยู่นาน พยายามหายใจเข้าลึก ๆ ทางปากเหมือนที่หมอสอน แต่ยิ่งหายใจ กลิ่นนั้นยิ่งแทรกเข้าไปในปอด
เข้าไปในเลือด เข้าไปในจุดที่เขาไม่เคยอยากให้ใครแตะ
แล้วไฟฉุกเฉินก็กะพริบครั้งสุดท้าย ดับยาว ความมืดกลืนทุกอย่าง มีเพียงแสงจอสีฟ้าอ่อน ๆ กับเสียงฝนที่หนักกว่าเดิม
ธัชชัยก้าวเข้าไปในห้อง ฝีเท้าแต่ละก้าวเหมือนไม่ได้เป็นของเขาเอง เสียงฝนกลบทุกอย่าง แม้แต่เสียงหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นผิดจังหวะ
“พิมพ์…”
ชื่อเธอหลุดออกจากปากเขาเป็นเสียงแหบพร่าที่เขาไม่รู้จัก เธอหันมา ใบหน้าเด็ก ๆ ใต้แสงฟ้าผ่า
“ค่ะอาจารย์… ไฟจะดับนานไหมคะ”
แสงฟ้าผ่าสาดเข้ามาพอดี เห็นหน้าเขา
บทล่าสุด
#80 บทที่ 80 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 8 จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#79 บทที่ 79 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 7
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#78 บทที่ 78 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 6
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#77 บทที่ 77 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 5
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#76 บทที่ 76 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 4
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#75 บทที่ 75 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 3
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#74 บทที่ 74 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 2
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#73 บทที่ 73 เรื่องที่ 13 อีพริ้ง อ้ายทน บทที่ 1
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#72 บทที่ 72 เสือไฟ ตอนที่ 9 จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026#71 บทที่ 71 เสือไฟ ตอนที่ 8
อัปเดตล่าสุด: 4/24/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้อนรักคุณอามาเฟีย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
So bad พี่ชายข้างบ้าน
ปากก็บอกน้องสาว แต่การกระทำของเฮียทำให้ดาวคิดไปไกล
แต่แล้ววันหนึ่งความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไป
“ไม่ใช่ว่าดาวแย่ แต่ดาวเป็นเหมือนน้องสาวเฮียนะ เฮียคิดกับดาวแค่น้องเท่านั้น เมื่อคืนเฮียเมาดาวก็เห็น ทำไมดาวยัง…”
“นี่เฮียกำลังโทษดาวงั้นเหรอ” เขากำลังบอกเพราะฉันเข้าไปเสือกใช่ไหม
“ก็ถ้าดาวไม่เข้ามายุ่ง ผู้หญิงที่เฮียนอนด้วยต้องไม่มีวันเป็นดาว”
“ใช่ ดาวผิดเองแหละ ถ้าดาวไม่เสือก ดาวก็คงไม่ต้องเจ็บแบบนี้ เฮีย…ดาวถามจริง ๆ นะ เฮียโง่หรือแกล้งโง่ถึงมองไม่ออกว่าดาวระ…”
“อย่าพูดมันออกมา เฮียไม่อยากฟัง เฮียเห็นดาวเป็นน้องมาตลอด เฮียไม่เคยคิดเกินเลยกับดาว”













