ลูน่าจอมพเนจร

เอเลน่า

ฉันได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นเรื่อยๆ พวกมันเข้ามาใกล้ขึ้น แม้ในรูปร่างหมาป่าของฉัน แรงของฉันก็เริ่มหมดลง ฉันเป็นหมาป่าเดียวดาย

ถ้าฉันได้เรียนรู้อะไรในสิบปีที่ผ่านมาของการวิ่งหนี นั่นก็คือหมาป่าเดียวดายคือหมาป่าที่ตายแล้ว

ฉันพยายามวิ่งให้เร็วขึ้น แต่จิตใจของฉันเริ่มมัวหมองเมื่อได้ยินเสียงกิ่งไม้หักใกล้เข้ามา ถ้าพวกมันเจอฉัน ฉันคงไม่มีโอกาสสู้กับพวกมันได้

ฉันท่องมนต์ในหัวเหมือนที่เคยทำเสมอ 'วิ่งเอเลน่า วิ่งไปและอย่าหันกลับมา' ฉันระมัดระวังมากในการหาที่พักเพื่อซ่อนตัวและพักผ่อน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเก่งในการหาที่พักพิง ด้วยฝนตกหนักที่บางครั้งเราเจอในพื้นที่นี้ ที่พักพิงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับฉัน

ฉันระมัดระวังเสมอและมั่นใจว่าฉันอยู่พ้นสายตา กลิ่นของฉันถูกซ่อนอยู่ใต้กลิ่นฉุนของพื้นป่าชื้น แต่ยังไงก็ตาม พวกมันก็ยังเจอฉัน

ฉันไม่เคยสบายใจเลย เพราะสำหรับฉัน อันตรายไม่เคยหลับ ฉันทำทุกอย่างถูกต้องแต่ก็ยังล้มเหลว

ฉันได้กลิ่นของพวกมันเมื่อพวกมันยังอยู่ไกล แต่ฉันรู้ว่ามีมากกว่าหนึ่งตัว

เสียงของเท้าหมาป่าที่กระทบพื้นดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

มันไม่มีเหตุผลเลยว่าทำไมพวกมันถึงไล่ตามฉัน เพราะฉันมั่นใจว่าฉันอยู่ห่างจากเขตแดนของฝูงหมาป่า

หมาป่าตัวอื่นส่วนใหญ่ไม่สนใจหมาป่าเดียวดาย โดยเฉพาะถ้าพวกมันทำธุระของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าหมาป่าพวกนี้จริงๆ แล้วตามล่าฉัน และฉันก็รู้ว่าพวกมันกำลังตามรอยฉันจริงๆ

ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปในเส้นเลือดของฉันเหมือนไฟป่าและตั้งอยู่ในอกของฉัน มันใช่เขาหรือเปล่า? เขาส่งพวกมันมาเจอฉันหรือเปล่า? ฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้ยังไง? ฉันระมัดระวังพอที่จะเดินเลียบชายแดนเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย ความเหนื่อยล้าทำให้ฉันประมาทและนี่คือที่ฉันอยู่

ฉันวิ่งผ่านป่าที่มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่น หมาป่าของฉันตัวเล็กแต่เธอคล่องแคล่ว เธอเคลื่อนผ่านพืชพรรณได้อย่างง่ายดาย แต่ทันใดนั้น ลมเปลี่ยนทิศทางและจมูกของฉันก็โดนกลิ่นที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

มีพวกมันมากขึ้นและกลิ่นของพวกมันไม่ตรงกับพวกที่ไล่ตามฉันก่อนหน้านี้ แต่สำหรับฉัน พวกมันทั้งหมดเหมือนกัน

กลิ่นมาจากข้างหน้าและฉันคิดว่าพวกมันพยายามจะขวางฉัน ฉันไม่รู้ว่าพวกมันทำงานร่วมกันหรือเปล่า แต่ฉันไม่มีเวลาสนใจ สิ่งที่ฉันต้องทำคือคิดแผนและฉันต้องคิดให้เร็ว ฉันเปลี่ยนทิศทางและเริ่มมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ฉันดันขาและเท้าของฉันเตะดินขึ้นขณะเคลื่อนผ่านต้นไม้

แต่เมื่อฉันผ่านแนวต้นไม้ ฉันก็โดนกลิ่นของหมาป่าอีกหลายตัวข้างหน้า

คราวนี้ ไม่เพียงแต่ฉันได้กลิ่นพวกมัน แต่ฉันยังเห็นพวกมันด้วย พระเจ้า ฉันเลี้ยวผิดทาง ฉันขุดเท้าลงในดินและหมุนกลับไปทางที่ฉันมา

กลิ่นของพวกมันล้อมรอบฉัน และถ้าฉันไม่สามารถหลีกเลี่ยงพวกมันได้ อย่างน้อยฉันต้องพยายามวิ่งผ่านพวกมัน เพราะนั่นคือความหวังเดียวของฉัน

ฉันเลี้ยวซ้ายอย่างรวดเร็วและเจอหน้ากับหมาป่าที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงก่อนหน้านี้ มีสิบตัวและดูเหมือนว่าพวกมันทั้งหมดเป็นตัวผู้ พวกมันวิ่งมาทางฉันด้วยความเร็วเต็มที่ ตาของพวกมันแคบลงเมื่อพวกมันล็อกเป้าหมายซึ่งก็คือฉัน

ตอนนี้ฉันถูกล้อมและติดกับดักและไม่มีทางเลือกอื่นเหลือแล้ว

'วิ่งเอเลน่า' ฉันพึมพำกับตัวเองขุดเท้าลงในดิน ถ้าฉันจะตาย ฉันจะตายด้วยความกล้าหาญ

เมื่อหัวหน้าหมาป่าเข้ามาใกล้ฉัน ฉันหันและหลบการโจมตีของเขาอย่างว่องไว ฉันดันขาและวิ่งผ่านป่าแม้ว่าฉันจะรู้ว่ามีแผลที่ส้นเท้าของฉัน เมื่อฉันคิดว่าฉันทำได้แล้ว แสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉัน

แสงจันทร์สะท้อนจากเขี้ยวของผู้โจมตีเมื่อพวกมันพยายามจะงับขนของฉัน ฉันหลบการเคลื่อนไหวของพวกมันได้สำเร็จ แต่ความกลัวในตัวฉันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นอัมพาต ฉันถอยหลังจากผู้โจมตีแต่กลับชนเข้ากับกำแพงของกล้ามเนื้อและขน

หมาป่าหัวหน้ากำลังแยกเขี้ยวใส่ฉัน เขาคำรามใส่ฉัน ทำให้ฉันถอยหนีจากเขา ฉันคิดว่าเขาอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงอยู่บนที่ดินของเขา ฉันไม่ต้องใช้การเชื่อมโยงจิตใจกับเขาเพื่อรู้ว่าเขาพยายามจะพูดอะไร คำรามของเขาแรงขึ้นเมื่อเขาต้องการคำตอบสำหรับคำถามของเขา ฉันรู้สึกถึงคลื่นความเหนื่อยล้าอีกระลอกเข้ามาและอะดรีนาลีนของฉันก็หมดลง

หมาป่าของฉันกำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ ทุกวินาที โลกที่อยู่รอบตัวฉันเริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ หมาป่าที่อยู่ตรงหน้าฉันกลายเป็นภาพเบลอ ร่างกายเริ่มพร่ามัว ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันอ่อนแรงลงและก่อนที่ฉันจะหยุดมันได้ ฉันก็ล้มลงไปที่พื้นในกองขนฟูใหญ่

ทุกอย่างกลายเป็นหมอกมัวหลังจากนั้น และฉันรู้สึกว่ามีมือเข้ามาโอบกอดร่างหมาป่าของฉันและยกขึ้นไปในอากาศ ฉันพยายามต่อสู้กับเปลือกตาของฉัน พยายามดูว่าเกิดอะไรขึ้นรอบๆ และเห็นเงาคนที่ไม่ชัดเจนและได้ยินเสียงพูดเบาๆ ฉันพยายามเปิดตาให้ได้ แต่ในที่สุดความอ่อนล้าก็ชนะและฉันก็หลับไปในที่สุด

ฉันฟื้นสติขึ้นมาในที่สุด

จมูกของฉันได้รับกลิ่นของโรงพยาบาล มีกลิ่นที่ฉันจำได้ตั้งแต่เด็ก แต่ไม่ใช่กลิ่นที่ฉันคุ้นเคย ฉันสังเกตว่าฉันยังคงอยู่ในร่างหมาป่าเพราะรู้สึกเจ็บแสบที่เท้าหน้าของฉัน

มีบางอย่างผิดปกติ ความตื่นตระหนกพุ่งผ่านร่างกายของฉันและฉันพยายามต่อสู้กับน้ำหนักของเปลือกตา แต่ฉันอ่อนแอเกินไป การกลับเป็นมนุษย์จะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นสำหรับฉันเพราะจะทำให้การสื่อสารง่ายขึ้น แต่ฉันทำไม่ได้

ห้องที่ฉันอยู่เงียบอยู่ครู่หนึ่งและเสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงบีบเบาๆ ในพื้นหลัง จากนั้นฉันได้ยินเสียงหนึ่ง

"เจอเธอที่ไหน?" เสียงนั้นกระทบหูของฉันและฉันก็ทันทีที่รู้สึกถึงมัน คำพูดของผู้ชายคนนั้นเรียกร้องความเคารพและความสนใจ แม้ว่าฉันจะไม่รู้จักเสียงของเขาจากน้ำเสียงของเขา ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนสำคัญ

"ที่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือของเราครับ" ฉันได้ยินเสียงอีกเสียงตอบ และเสียงของเขาไม่เป็นทางการเท่าเสียงแรก

"เธอเพิ่งข้ามเข้ามาในดินแดนของเรา" เสียงตอบอีกครั้ง

"เธอกำลังทำอะไร?" เสียงที่มีอำนาจถาม

"วิ่งหนีครับ เราคิดว่าเธอถูกไล่ตาม" เสียงตอบ

ฉันพยายามต่อสู้กับเปลือกตาของฉัน พยายามเปิดให้ได้และสามารถเปิดได้ครึ่งหนึ่ง ฉันเห็นว่าหมาป่าที่พูดนั้นตัวสูงและมีกล้ามเนื้อ มีผมสีน้ำตาล

"ใครไล่ตามเธอ?" เขาถาม

ฉันพยายามหันหัวแต่ต้องการพลังงานที่ฉันไม่มี ฉันต้องการดูให้ชัดเจนกว่านี้ แต่ร่างกายของฉันไม่ตอบสนอง มันเป็นความอยากที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้

"เราไม่รู้ครับ และใครก็ตามที่มันเป็นก็ถอยเมื่อได้กลิ่นของเรา" เสียงเดิมตอบ

"เธอดูป่วยมาก และฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นภัยคุกคามต่อพวกเรา แต่ยังไงก็ต้องดูแลเธอตลอดเวลา แจ้งฉันเมื่อเธอตื่น ฉันต้องการคุยกับเธอ" เสียงที่มีอำนาจกล่าว

ฉันรู้ว่าฉันผอมไปหน่อยสำหรับหมาป่า แต่ไม่เคยคิดว่าฉันดูป่วย แต่ฉันเดาว่ามันเป็นเพราะฉันแทบไม่ได้กินอะไรและใช้เวลาทั้งหมดวิ่งหนี

"ครับ อัลฟ่า" เสียงตอบ

ตอนนี้มันมีเหตุผลที่เสียงที่มีอำนาจนั้นเป็นอัลฟ่า แต่ทำไมอัลฟ่าถึงมาหาฉัน? นั่นแปลกเพราะอัลฟ่ามักไม่สนใจเรื่องแบบนี้เว้นแต่ว่าฉันเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา ฉันเดาว่าฉันทำอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องมา นั่นเยี่ยมเลย ฉันไม่เพียงแต่กระตุ้นการลาดตระเวนชายแดนของพวกเขา แต่ตอนนี้ฉันก็อยู่ในสายตาของอัลฟ่าของพวกเขาแล้ว

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้พูดคนอื่นที่ห่างออกไปและอัลฟ่าก็เดินตามไปด้วย ความรู้สึกโหยหามาเต็มอกและทำให้ฉันสับสน ฉันควรจะดีใจที่คนที่อาจจะตัดสินฉันตายกำลังจากไป แต่ฉันกลับอยากได้ยินเขาพูดอีกครั้ง

ฉันพบว่าตัวเองโหยหาเสียงของเขาด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันไม่เข้าใจและฉันยังไม่เคยเห็นหน้าของผู้ชายคนนี้ แต่ฉันกลับหลงใหลในตัวเขาเหมือนเด็กสาววัยรุ่น

เปลือกตาของฉันชนะการต่อสู้และก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็หลับไปอีกครั้ง จากนั้นกลิ่นที่หอมที่สุดที่ฉันเคยได้กลิ่นในชีวิตก็กระทบจมูกของฉัน ฉันเปิดตาเล็กน้อยเมื่อจมูกของฉันค้นหาต้นตอของกลิ่นนั้น

สายตาของฉันชัดเจนและฉันก็พบกับชายที่หล่อที่สุดที่ฉันเคยเห็นในชีวิต ดวงตาสีเขียวสดใสของเขาทำให้ฉันนึกถึงต้นสนที่กระซิบในป่าและผมสีบลอนด์คาราเมลของเขาถูกตัดสั้น เพิ่มความงามให้กับใบหน้าที่แกะสลักอย่างลงตัวของเขา ทำไมเขาถึงน่ารักขนาดนี้?

กลิ่นของเขาอยู่รอบตัวฉันและใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว