วัยรุ่นที่ไม่อาจหยุดยั้ง

แม่เลี้ยงฉันมาคนเดียว ฉันไม่เคยเห็นพ่อตั้งแต่เด็ก แม่บอกว่าเขาตายไปแล้ว ตอนเด็กๆ เพราะไม่มีพ่อ เด็กรุ่นเดียวกันมักพูดว่าแม่ฉันเป็นโสเภณี ฉันเป็นลูกเมียน้อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเป็นใคร เรื่องนี้ทำให้ฉันต้องตีกับคนอื่นไม่น้อย มีครั้งหนึ่งฉันบาดเจ็บกลับบ้านไปโดนแม่จัดการ แม่ถามว่าทำไมชอบไปตีกับคนอื่น ฉันกัดฟันตอบว่า "พวกมันว่าแม่เป็นโสเภณี ผมเป็นลูกเมียน้อย!"

แม่ตบฉันไปหนึ่งที คืนนั้นฉันแอบเห็นแม่ร้องไห้อยู่ในห้องนานมาก

คนอื่นมองแม่ลูกเราไม่ดี รังแกเรา โดยเฉพาะลุงข้างบ้านที่หย่าร้างไปแล้ว เขาชอบมาวุ่นวายกับแม่ จนถึงขั้นรบกวนชีวิตเราอย่างหนัก สุดท้ายไม่มีทางเลือก แม่พาฉันย้ายออกไป

แม่พาฉันย้ายไปอยู่บ้านป้าที่สวยมากคนหนึ่ง เธอชื่อเจียงหลิง ฉันเรียกเธอว่าป้าเจียง เธอเป็นเพื่อนสนิทของแม่ อายุราวๆ 24 ปี ทำงานเป็นเลขาให้เจ้านายที่บริษัทใหญ่ อาจจะเห็นว่าฉันไม่มีพ่อน่าสงสาร เธอรักฉันมาก มักซื้อของขวัญให้ฉันเสมอ

ป้าเจียงดีกับฉันมากจริงๆ ทำให้ช่วงเวลานั้นฉันผูกพันกับเธอ โดยเฉพาะสำหรับเด็กที่ขาดความรักอย่างฉัน น่าเสียดายที่ความสุขไม่ยืนยาว พอฉันขึ้น ป.5 ป้าเจียงต้องย้ายออกจากเมืองนี้เพราะเรื่องงาน หลังจากเธอจากไปก็ไม่เคยกลับมาอีก พวกเราก็ย้ายออกไปด้วย แต่ช่วงเวลาที่อยู่กับเธอฉันจำได้อย่างชัดเจน

พอถึงช่วงมัธยมต้น หัวใจวัยรุ่นเริ่มเต้นระรัว นึกถึงตอนเด็กๆ ที่ป้าเจียงให้ฉันนวดให้ ฉันก็เพิ่งเข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกสบาย หลังจากนั้นฉันก็เปลี่ยนเป็นคนละคน

แต่ที่โรงเรียนฉันมีมนุษยสัมพันธ์แย่มาก เพราะปัญหาครอบครัวทำให้โดนรังแกมาตั้งแต่เด็ก ฉันกลายเป็นคนเงียบขรึม เย็นชา ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำให้ไม่มีใครอยากเล่นด้วย แทบไม่มีโอกาสกับผู้หญิงเลย

พอขึ้น ม.4 ฉันได้นั่งโต๊ะเดียวกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อซูหลิง นอกจากจะมีหน้าตาที่น่าอิจฉาแล้ว รูปร่างเธอก็พัฒนาได้ดี มีส่วนเว้าส่วนโค้ง แถมยังแต่งตัวเก่ง ใส่กระโปรงสั้นดูทันสมัยทุกวัน เทียบกับสาวๆ ในห้องที่เหมือนเด็กไม่มีอะไรดึงดูด เธอโดดเด่นกว่าเยอะ กลายเป็นขวัญใจของหลายคน ฉันก็แอบมองเธอบ่อยๆ

เธอเป็นคนร่าเริง ชอบอวด ใส่แต่ของแบรนด์เนม สมัยนั้นพวกเรายังมีมือถือกันไม่กี่คน แต่เธอใช้โนเกียแล้ว ปกติซื้ออะไรทันสมัยก็ชอบเอามาอวดคนอื่น นั่งโต๊ะเดียวกันนานๆ ฉันพบว่าเธอดูเหมือนไม่ชอบฉัน รังเกียจที่ฉันแต่งตัวซอมซ่อ บางครั้งยังเอามือปิดจมูกบอกว่าฉันมีกลิ่นเหงื่อ ที่สำคัญคือเธอจับได้ว่าฉันแอบมองเธอบ่อยๆ มีครั้งหนึ่งเธอโกรธมากพูดกับฉันว่า "ช่างไร้ยางอายจริงๆ ปกติเงียบๆ ไม่พูดจา นึกว่าเป็นคนซื่อ ที่ไหนได้ เป็นผู้ชายไร้ยางอายที่น่ารังเกียจ"

ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลาย มีคนรังเกียจภูมิหลังครอบครัวฉันน้อยลง เพราะทุกคนมาจากที่ต่างๆ ไม่รู้เรื่องกัน นี่เป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกดี แต่การที่ซูหลิงรังเกียจฉันทำให้ฉันรู้สึกต่อต้านเธอมาก แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเธอ เพราะเธอมีความสัมพันธ์ดีกับคนในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิงก็เข้ากับเธอได้ดี ถ้าฉันทำอะไรเธอ จะต้องมีคนช่วยเธอเยอะแน่ๆ

แต่มีครั้งหนึ่งฉันทนไม่ไหวเลยทะเลาะกับเธอ ตอนเรียนวิชาศึกษาด้วยตนเอง ปากกาฉันหล่นพื้นไปอยู่ใต้เท้าซูหลิงพอดี เธอกำลังนอนหลับคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ฉันลังเลแล้วก้มลงไปหยิบ

แต่ไปชนเข้ากับขาขาวๆ ในกระโปรงสั้นของซูหลิงโดยไม่ตั้งใจ ตอนนั้นเธอสะดุ้งตื่นทันที เห็นฉันกำลังนั่งยองๆ เก็บปากกาก็ตะโกนโกรธๆ ว่า "หวังตง นายทำอะไรน่ะ ทำไมไร้ยางอายขนาดนั้น!"

ฉันตกใจรีบลุกขึ้นนั่งให้เรียบร้อย พบว่าทั้งห้องกำลังมองพวกเรา กลัวคนอื่นเข้าใจผิดฉันอธิบายว่า "ซูหลิง เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่เก็บปากกาเท่านั้นเอง!"

ซูหลิงไม่เชื่อเลย โกรธชี้หน้าฉันพูดว่า "นายนี่มันไร้ยางอายจริงๆ เก็บปากกาทำไมต้องจับขาฉันด้วย ฉันว่านายตั้งใจ ไร้มารยาทสิ้นดี พ่อนายสอนนายยังไงกัน"

พอได้ยินเธอพูดถึงพ่อฉัน ฉันก็โกรธขึ้นมาทันที ในสถานการณ์ที่ทุกคนคาดไม่ถึง ฉันตบหน้าเธอไปหนึ่งที พูดว่า "กูไม่มีพ่อนั่นแหละ!"

ซูหลิงงง น้ำตาไหลทันที ชี้หน้าฉันพูดตัวสั่นว่า "นายกล้าตบฉันเหรอ? หวังตง นายกล้าตบฉัน!"

ฉันไม่สนใจเธอ มองเธอด้วยความรังเกียจแล้วเดินออกไป ฉันรู้ว่าครั้งนี้เธอคงไม่ปล่อยฉันไปแน่ๆ และก็เป็นอย่างที่คิด หลังจากฉันเข้าห้องน้ำกลับมา เห็นคนจากห้องอื่นอยู่ในห้องเรียน จ้องฉันด้วยสายตาไม่ดี พวกนี้เป็นคนที่ซูหลิงเรียกมา อย่างที่บอกไปว่าเธอมีความสัมพันธ์ดีในโรงเรียน รู้จักพวกนักเรียนเกเรพวกนี้ด้วย พอฉันเข้าไป ไอ้หนึ่งที่ใส่ต่างหูก็พาคนมาตบฉันทันที เหยียบฉันไว้กับพื้น ตบหน้าฉันแรงๆ บอกว่ามึงกล้าตีผู้หญิงด้วย กูจะเอามึงให้พิการเลย

สุดท้ายแม้แต่ซูหลิงก็เข้ามาเตะฉันหลายที บอกว่าฉันเป็นอะไร ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยมีใครกล้าตบเธอ คนในห้องต่างมองดู การถูกผู้หญิงรังแกแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกอับอาย ถึงฉันจะไม่ใช่คนสำคัญอะไร แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี ตอนนั้นฉันตัดสินใจอย่างไม่ยอมแพ้ว่า ฉันจะแก้แค้นเธอ

ฉันรู้ดีว่าถ้าตีกับซูหลิง ฉันสู้เธอไม่ได้แน่ เธอรู้จักคนมากมาย ส่วนฉันไม่มีเพื่อนสักคน ฉันเลยต้องแก้แค้นด้วยวิธีอื่น ฉันคิดวิธีได้แล้ว แม้จะเป็นวิธีที่ไร้ยางอาย แต่พอนึกถึงภาพซูหลิงต้องดื่มของสกปรกพวกนั้น ฉันก็รู้สึกสะใจ

โอกาสมาถึงเร็วมาก ช่วงบ่ายเรามีคาบพละหนึ่งคาบ ตอนกิจกรรมอิสระฉันแอบย่องกลับห้องเรียน ห้องว่างเปล่าไม่มีใคร ฉันไปที่โต๊ะซูหลิง เห็นชาเย็นที่เธอซื้อตอนเช้าอยู่ในกระเป๋า ฉันแค่นหัวเราะ กูจะให้มึงได้ลิ้มรสของดีที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงสุด ถือว่ามึงโชคดีไป

ตอนที่ฉันกำลังจะเอาชาเย็นไปห้องน้ำเพื่อทำเรื่องชั่วๆ ฉันสังเกตเห็นกล่องใบหนึ่งในกระเป๋า ฉันถูกดึงดูดด้วยตัวอักษรสามตัวบนกล่องนั้น "ยาคุมกำเนิด!"

ฉันงงทันที เหี้ย ไม่คิดว่าซูหลิงจะกินยาพวกนี้ น่าแปลกที่เธอร่านขนาดนั้น คงมีอะไรกับคนอื่นบ่อยๆ คิดในใจว่าถ้าซูหลิงยังมีอะไรกับคนอื่นได้บ่อยๆ ถ้าฉันได้มีอะไรกับเธอสักครั้งคงดี ถึงอย่างไรซูหลิงก็สวยขนาดนั้น แม้ฉันจะเกลียดเธอ แต่แอบมองเธอหลายครั้ง จะบอกว่าไม่มีความคิดก็คงเป็นเรื่องโกหก ทันใดนั้นฉันก็มีความคิดอีกอย่าง อดยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ได้ เปลี่ยนความคิดที่จะให้ซูหลิงดื่มของดีของฉัน ไม่อยากให้เธอโชคดีแล้ว ฉันหยิบยาคุมนั่นแล้วเดินออกไป นี่มันหลักฐานชั้นดี

หลังเลิกเรียนพละ เพื่อนๆ กลับมากันหมดแล้ว ซูหลิงนั่งข้างฉันเล่นมือถือ ไม่แม้แต่จะมองฉัน ทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน ฉันหัวเราะเย็นชา แล้วดันเธอเบาๆ

"อะไรของนาย?" ซูหลิงตะโกนโกรธๆ มองฉันด้วยความโกรธ คนในห้องหันมามอง ฉันกลัวเสียงดังเกินไปเลยไม่พูดอะไร รอให้คนอื่นเลิกสนใจเราแล้วฉันถึงหันไปมองซูหลิง ตอนนี้ฉันมีหลักฐานของเธออยู่ในมือแล้ว ไม่ต้องเกรงใจเธออีกต่อไป

"มึงเป็นบ้าหรือไง แตะกูอีกครั้งเดียวกูไม่เลิกกับมึงแน่ ไม่รู้ตัวเองว่าสกปรกแค่ไหน" ซูหลิงเตือนฉันแล้วเล่นมือถือต่อ

ฟังคำพูดนี้ก็รู้ว่าเธอรังเกียจฉันมากแค่ไหน ฉันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกับเธออีกแล้ว บอกเธอว่า "กระเป๋าเธอมีอะไรหายไปหรือเปล่า?"