สมบัติของอสูร

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาวันนี้พร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ ในท้อง ฉันไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก แม้ว่าความรู้สึกนั้นจะรุนแรงขึ้นและกลายเป็นความหวาดหวั่น คล้ายเงาดำมืดอันตรายที่คืบคลานอยู่เหนือฉัน ฉันก็ยังคงปัดเป่ามันทิ้งไป

ฉันน่าจะสนใจมัน ฉันน่าจะเตือนพ่อว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ ฉันปล่อยให้ 'บางอย่างที่ผิดปกติ' นี้เกิดขึ้น และมันไม่ใช่แค่ลางสังหรณ์ไร้สาระ มันคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ของฝูงเรา

เมื่อเสียงกรีดร้องและเสียงคำรามค่อยๆ จางหายไปและกลายเป็นความเงียบสงัดอันหนักอึ้งราวความตาย ฉันก็ย่องออกจากบ้านของฝูงแล้ววิ่งอ้อมไปยังสวนหลังบ้าน ไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตว่าการเพิกเฉยต่อลางสังหรณ์จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้ายเทียบเท่ากับการสังหารหมู่ที่ฉันกำลังเห็นอยู่ตรงหน้า

ร่างคน สิ่งเดียวที่ฉันเห็นคือร่างคนนอนเกลื่อนกลาดราวกับตุ๊กตาที่แตกหัก สนามหญ้าสีเขียวชอุ่มที่เคยสวยงาม บัดนี้กลายเป็นภาพวาดสีแดงเข้มอันน่าเกลียดน่ากลัว

มือของฉันสั่นเทา ของเหลวขมๆ ตีขึ้นมาในลำคอขณะที่ฉันก้าวเท้าแรกเข้าไปในใจกลางของการสังหารหมู่ ที่ไหนสักแห่ง นอกสายตาของฉัน การต่อสู้ครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้น เตือนให้ฉันรู้ว่ามีเวลาน้อยเต็มที

แต่ละก้าวรู้สึกหนักอึ้งกว่าก้าวที่แล้ว แต่ฉันก็ฝืนตัวเองให้เดินต่อไป หากมีผู้รอดชีวิต พวกเขาต้องการการรักษาพยาบาลอย่างเร่งด่วน

แม้จะมีเป้าหมายที่ชัดเจนในใจ ฉันก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อร่างที่นอนจมกองเลือดของตัวเอง ซึ่งบัดนี้ปะปนไปกับเลือดของครอบครัวและเพื่อนๆ ของพวกเขา

ผู้รอดชีวิต ต้องมีผู้รอดชีวิตอยู่ที่นี่สิ ไม่มีใครโจมตีฝูงแบบนี้ ไม่มีใครทำถึงขนาดกวาดล้างสายเลือดที่สืบทอดกันมาหลายศตวรรษเพียงเพราะพวกเขามีอำนาจที่จะทำ

เมื่อฉันหยุดเดินในที่สุด ฉันก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้เมื่อความจริงปรากฏชัดเจน พวกมันไม่ไว้ชีวิตใครเลย ทุกคน ทุกนักรบที่เคยเก่งกาจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ และถูกทิ้งให้เน่าเปื่อย

ที่เลวร้ายที่สุดคือ ในขณะที่ฉันทำได้เพียงยืนมองผลพวงของการโจมตีอันโหดเหี้ยม นักรบของเราก็ถูกสังหารเพิ่มขึ้นอีก

ฉันอยากจะช่วย อยากจะทำอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ แต่ฉันจะทำได้อย่างไร ในเมื่อร่างกายของฉันไม่ยอมขยับแม้ว่าฉันจะพยายามสั่งมันสุดกำลัง?

“ไอฟี! ไอฟี ลูกทำอะไรอยู่ตรงนั้น?” ฉันได้ยินเสียงพ่อตะโกน แต่แม้กระทั่งเสียงของท่าน ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวที่เต็มเปี่ยมในน้ำเสียงนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันขยับตัวได้

ดวงตาของฉันจับจ้องอยู่ที่ร่างเหล่านั้น การนองเลือด ดวงตาที่ยังคงเบิกกว้าง และสีหน้าสยดสยองสุดขีดบนใบหน้าของผู้ล่วงลับ

“กลับเข้าบ้าน! เดี๋ยวนี้!” ท่านตะโกนสุดเสียงพร้อมกับเสียงคำรามสะเทือนปฐพีที่ดังออกมาจากแนวป่า

ฉันเคยได้ยินหลายครั้งก่อนหน้านี้ว่าผู้คนบรรยายความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวดว่า ‘เลือดเย็นยะเยือก’ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ประสบ

แต่ฉันก็ได้ประสบกับมัน

เสียงคำรามนั้นทรงพลังมาก ทุกคนหยุดนิ่ง แม้กระทั่งศัตรูที่กำลังฉีกกระชากและเชือดคอหอยเมื่อครู่ก็ยังหยุดชะงัก

ฉันกลืนก้อนที่จุกอยู่ในลำคอลงไป กำหมัดแน่นแล้วค่อยๆ หมุนตัวบนส้นเท้าเพื่อมองไปยังป่า บางทีฉันอาจจะไม่เห็นอะไรเลย บางทีมันอาจเป็นความพยายามที่จะเรียกนักรบศัตรูกลับไป แต่ลึกๆ แล้ว ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

และมันก็ไม่ใช่จริงๆ

ชายร่างใหญ่โตมโหฬาร เปลือยกาย สกปรกมอมแมมคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากแนวป่า แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ ฉันก็ยังเห็นว่าเขาน่าเกรงขาม ร่างกายของเขาสูงเด่นกว่าผู้ติดตามไม่กี่คนที่ตามหลังมา กล้ามเนื้อชัดเจนกว่าพวกนั้น เขาต้องเป็นผู้นำของเหล่าผู้โจมตีที่โหดเหี้ยมป่าเถื่อนพวกนั้นแน่ๆ

ดวงตาของชายแปลกหน้าผู้โหดเหี้ยมจับจ้องมาที่ฉันขณะที่เขาเริ่มเดินตรงไปยังเรือนของฝูง เขาไม่ยอมละสายตาไปแม้เพียงเสี้ยววินาที ขณะที่ดวงตาของฉันก็กำลังมองหาพ่ออย่างสิ้นหวัง

พอฉันเห็นท่านถูกชายสองคนจับตัวไว้ ฉันก็อยากจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่ความพยายามนั้นก็ถูกหยุดยั้งไว้ก่อนที่จะได้เริ่มเสียอีก ด้วยคำพูดห้วนสั้นเพียงคำเดียว

“อย่า!” ชายแปลกหน้าคำราม

ทันทีที่ฉันตวัดสายตากลับไปมองเขา ฉันก็พลันมีแรงที่จะถอยหนี ท่าทางของเขาดูอำมหิต ท่วงท่าที่เขาคืบคลานเข้ามาใกล้ฉันราวกับนักล่าตัวจริงนั้นแทบทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้น

เขาอยู่ห่างจากฉันไม่เกินสองสามก้าวตอนที่ฉันลื่นกองเลือดจนหงายหลังล้มลงไปทับบนกองศพ

เมื่อเขาเข้ามาใกล้ขึ้น ฉันสังเกตเห็นว่าชายผู้นั้นมีดวงตาสีดำสนิทและว่างเปล่า ฉันรู้ได้ทันทีว่านั่นคือดวงตาของฆาตกร ดวงตาที่ได้เห็นความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวด และความหวาดกลัวมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยปรานีผู้ใดที่ขวางทาง เพียงแค่สายตาของเขาก็ทำให้ฉันหนาวสะท้านไปถึงสันหลังแล้ว

ถึงกระนั้น แม้ทุกคนจะเห็นว่าฉันพยายามตะเกียกตะกายหนีเพียงใด เขาก็ยังคงคืบคลานเข้ามาใกล้

“หยุด!” เขาคำราม

ฉันหยุด ไม่อยากจะเชื่อเลย แต่ฉันกลับทำตามคำสั่งของเขาและตัวแข็งทื่อไปหมด ฉันไม่แม้แต่จะขยับมือที่กำลังปิดใบหน้าของนักรบผู้ล่วงลับคนหนึ่งอยู่

หัวใจของฉันเต้นระรัวในอกอย่างรวดเร็ว จนฉันรู้สึกเหมือนมันพยายามจะทะลุออกมาแล้ววิ่งหนีไปจากร่างของฉันให้ไกลที่สุด

“ออกไปจากตัวลูกข้า! ออกไปจากลูกสาวข้า! ไอ้สัตว์ประหลาด, ไปให้พ้นจากลูกสาวข้า!” ฉันได้ยินเสียงพ่อกรีดร้อง

ฉันมั่นใจว่าถ้ากล้าพอที่จะมองไปทางท่านพ่อ ฉันคงจะได้เห็นท่านดิ้นรนขัดขืนพวกคนที่จับตัวท่านไว้ แต่ฉันก็ไม่อาจละสายตาไปจากนักล่าที่อยู่ตรงหน้าได้เลย

“เงียบ!” เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้งดังออกมาจากชายแปลกหน้า ขณะที่เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันพอดี

ยิ่งเขามองฉันนานเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกตัวเล็กลงเท่านั้น ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นเช่นนั้น เพราะในไม่ช้า มุมปากของเขาก็กระตุก ราวกับพยายามกลั้นยิ้ม ส่วนฉันนั้น ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าสัตว์ประหลาดเช่นเขาจะยิ้มเป็น จะมีความรู้สึกเป็น...

ฉันยังคงได้ยินเสียงของพ่อแว่วมาจากด้านหลัง จนกระทั่งคำพูดเหล่านั้นกลายเป็นเสียงอู้อี้ฟังไม่ศัพท์ ฟังดูเหมือนมีใครบางคนใช้มือปิดปากท่านไว้เพื่อไม่ให้ส่งเสียง

“ถ้าพูดอีกคำเดียว ข้าอาจจะอดใจไม่ไหวที่จะทำเรื่องเลวร้ายเกินบรรยายกับลูกสาวของเจ้า ต่อหน้าต่อตาเจ้าเลยทีเดียว” ไอ้คนเถื่อนประกาศ ขณะที่ในที่สุดสายตาของเขาก็ละไปจากฉันแล้วหันไปจับจ้องที่พ่อของฉัน

ฉันไม่แน่ใจว่าอะไรมันเลวร้ายกว่ากัน แต่ชั่วเสี้ยววินาทีแห่งอิสรภาพนั้น ฉันกลับเห็นแก่ตัวดื่มด่ำกับมัน

“เอามือของเจ้าออก โซเรน ตาแก่นั่นจะได้มีเรื่องให้เสียแรงเปล่าอีกอย่าง” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง ค่อยๆ หันศีรษะกลับมาแล้วตรึงฉันไว้ด้วยสายตาอีกครั้ง

ริมฝีปากล่างของฉันสั่นระริก ฉันจึงรีบเม้มมันไว้เพื่อซ่อนความหวาดกลัวสุดขีด เขาน่าจะสัมผัสได้ถึงความกลัวของฉันแม้จะอยู่ไกลเป็นไมล์ แต่ฉันก็ดื้อรั้นเกินกว่าจะแสดงมันออกมาอย่างเปิดเผย

“เจ้าต้องการอะไรจากพวกเรา? พวกเราทำอะไรผิดถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้? ทำไมเจ้าถึงได้ฆ่าล้างผู้คนของเรา?” คำพูดของพ่อดังก้องออกมาแต่ก็ไม่เข้าหูมันเลย

ชายแปลกหน้าชี้นิ้วมาที่ฉันแล้วคำราม “นาง ส่งนางมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกที่เหลือ ส่งนางมาโดยดี หรือจะให้ข้าเอานางไปหลังจากฆ่าล้างสมาชิกฝูงที่เหลืออยู่ไม่กี่คนของเจ้าจนหมด”