เกิดใหม่เป็นราชินีของอัลฟ่า

มุมมองของเอเวลิน

“สุขสันต์วันครบรอบนะ เอวี่”

เสียงทุ้มของลูคัสปลุกฉันให้ตื่นจากนิทรา ฉันกะพริบตาสู้แสงยามเช้า ลุกขึ้นนั่งขณะที่เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเค้กกำมะหยี่ในมือและรอยยิ้มแบบเด็กหนุ่มไม่เปลี่ยนบนใบหน้า

สายตาที่เปี่ยมด้วยความรักใคร่ของเขาจับจ้องมาที่ฉัน เขามองฉันเหมือนอย่างที่เคยมองเสมอมา...ราวกับว่าฉันเป็นของล้ำค่าหายากที่เขาค้นพบในโลกอันอึกทึกวุ่นวาย ราวกับว่าฉันเป็นสิ่งเดียวที่เป็นความจริงท่ามกลางคำหลอกลวง

วันนี้คือวันครบรอบปีที่สามของเรา ลูคัส วิทมอร์ สามีของฉัน อัลฟ่าสูงสุดแห่งเหล่ามนุษย์หมาป่า คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตทั้งชีวิตของฉัน เขาช่างเอาใจใส่และเปี่ยมด้วยความรัก

ทุกวันในชีวิต ฉันยังคงสงสัยว่าเขาเห็นอะไรในตัวฉันกันแน่ ฉันเป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมของหนึ่งในตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในอาณาจักร ฉันไม่มีหมาป่าในตัว ไม่มีชีวิต...แต่เขาพบฉันท่ามกลางความว่างเปล่าและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ฉัน เขาทำให้ฉันเป็นลูน่าของเขาแม้ว่าทั้งฝูงจะคิดว่าฉันไม่คู่ควร เขาสู้เพื่อฉัน ทำให้ฉันได้รับความเคารพจากพวกเขา และตอนนี้ ฉันคือราชินีผู้ทรงอำนาจ ลูน่าที่สมบูรณ์แบบ

เขาค่อยๆ วางเค้กลงบนโต๊ะข้างเตียง ย่อตัวลงมาในระดับเดียวกับฉันแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปาก มันเริ่มต้นอย่างเชื่องช้า...เกือบจะหยอกเย้า จากนั้นจูบของเขาก็ล้ำลึกขึ้น ลิ้นของเขาสอดแทรกผ่านริมฝีปากฉันเข้ามา สำรวจฉันด้วยความหิวกระหายที่ขโมยลมหายใจไปจากปอด

มือของฉันกำเสื้อของเขาไว้แน่น ดึงเขาเข้ามาใกล้ ฉันรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ก่อตัวขึ้นใต้ต้นขาและความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วกลีบเนื้อของฉัน

“อ๊าาาา” ฉันครางในลำคอผ่านปากของเขา ฉันต้องการให้เขาลิ้มรสกลีบกุหลาบของฉันใจจะขาด

ฉันคิดว่าเขาจะไปต่อ แต่เขากลับถอนตัวออกไปอย่างแผ่วเบา สีหน้าของฉันสลดลงด้วยความผิดหวังและความปรารถนาที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม

เขานั่งลงตรงหน้าฉันและประคองแก้มของฉัน “ผมจะชดเชยให้คุณคืนนี้นะเอวี่ แต่ตอนนี้...พวกผู้อาวุโสกำลังรอผมอยู่ แล้วผมก็มีประชุมบอร์ดที่บริษัทด้วย”

ฉันพยักหน้า พยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย

เขาเดินไปที่มินิบาร์ตรงมุมห้อง หยิบแชมเปญหนึ่งขวดกับแก้วทรงฟลูตสองใบออกมา เขาเปิดแชมเปญแล้วรินใส่แก้วจนเกือบครึ่ง

เขายื่นแก้วหนึ่งให้ฉัน “คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม ยอดรักของผม” เขาพูดอย่างนุ่มนวล สายตาไม่ละไปจากฉันเลย “คุณทำให้การรักคุณเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน คุณทำให้การปกครองอาณาจักรนี้เป็นเรื่องสนุก ขอบคุณที่ใช้ชีวิตร่วมกันกับผมนะ ลูน่าของผม”

หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะเมื่อคำพูดของเขาดังก้องอยู่ในใจ “คุณชมฉันเกินไปแล้วค่ะลูคัส ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันก็อยากให้คุณเป็นสามีของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ขอบคุณที่ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็นนะคะ”

“สุขสันต์วันครบรอบนะ ที่รัก” เขาพูดพร้อมกับยกแก้วขึ้น

“สุขสันต์วันครบรอบค่ะ อัลฟ่าของฉัน” ฉันพูดพลางชนแก้วกับเขา

เรายิ้มให้กันแล้วจิบ

ของเหลวไหลผ่านลำคอลงไป และฉันรู้สึกถึงมันวาบไปถึงกลีบเนื้อของฉันทันที ให้ตายสิ! ฉันหนีบต้นขาเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ

ลูคัสส่งยิ้มอย่างรู้ทัน “ให้ผมใช้นิ้วช่วยคุณเร็วๆ ก่อนแล้วกัน ไม่อย่างนั้นผมคงรู้สึกแย่ที่ทิ้งให้คุณค้างคาแบบนี้”

ฉันพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ”

เราวางแก้วลงบนโต๊ะ เขาค่อยๆ ผลักฉันลงบนเตียง แล้วจับต้นขาของฉันแยกออกจากกัน

นิ้วของเขาสอดแทรกเข้ามาในกลีบเนื้อของฉัน ทั้งร้อนและลื่น บิดม้วนอยู่ข้างในจนสะโพกของฉันกระตุกจากเตียง

“คุณแฉะไปหมดแล้วนะเอวี่” เขาคำรามอย่างพึงพอใจ “นี่ยังไม่ได้เริ่มเลยนะ”

เขากระแทกเข้า ออก หนักหน่วงขึ้น ลึกขึ้น

ต้นขาของฉันสั่นระริก แผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากเตียง ยอดถันของฉันแข็งเป็นไต

เขาสอดมืออีกข้างเข้าไปในชุดนอนของฉันแล้วเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่ม นิ้วของเขาบดขยี้และบีบเคล้นยอดถันของฉัน

“ลูคัสสสส” ฉันเปล่งเสียงครางแหบพร่า นิ้วจิกผ้าปูที่นอน “เร็วอีก แรงอีก”

เขาทำตามนั้น เร็วขึ้น หนักหน่วงขึ้น ลึกขึ้น ฉันรู้สึกเหมือนนิ้วของเขาสัมผัสลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

ลมหายใจของฉันขาดห้วงและหอบกระเส่า ฉันเหลือบตาขึ้นสูงเมื่อความสุขสมเข้าครอบงำ และในไม่ช้า ฉันก็ไปถึงจุดสุดยอด ฉันรู้สึกถึงน้ำรักที่ไหลซึมออกมาและเส้นประสาทก็ผ่อนคลายลง

เขาถอนนิ้วออก ซึ่งมันชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักของฉัน แล้วจุ่มมันเข้าไปในปาก เขาหลับตาพริ้ม ลิ้มรสชาติหอมหวานของฉัน

“คุณรสชาติเหมือนมาร์ชเมลโลเลย เอวี่” เขาคำรามเสียงต่ำ “คุณมันน่าเสพติด ผมหยุดที่คุณไม่ได้เลย”

ฉันขยิบตาให้เขา

“เด็กดื้อ” เขาพูดพลางถอดเสื้อนอนของตัวเองออก

ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาจับจ้องไปยังส่วนนูนหนาที่ดันกางเกงในของเขาจนตึงเปรี๊ยะ และรอยคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนอยู่บนเนื้อผ้า

เขาพันผ้าขนหนูรอบเอวแล้วเริ่มเดินไปยังห้องน้ำในตัว “ไม่ต้องห่วงนะ เอวี่” เขาตะโกนข้ามไหล่มา “คืนนี้ผมจะจัดให้หนักสมใจอยากเลย”

“เย้!” ฉันร้องลั่นแล้วลุกออกจากเตียง

ได้เวลาทำหน้าที่ลูน่าของฉันแล้ว

สายตาของฉันจับจ้องนาฬิกาแขวนหรูหราในห้องนั่งเล่นโอ่อ่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ในคืนนี้ นี่มันสามทุ่มแล้ว แต่ลูคัสก็ยังไม่มา

อาหารที่ฉันอุตส่าห์เตรียมมาทั้งวันเย็นชืดหมดแล้ว แม้แต่ของตกแต่งที่ฉันทำเองก็เริ่มจะดูน่ารำคาญ

ฉันพยายามเชื่อมจิตถึงเขา แต่เขาก็คอยตัดการเชื่อมต่อ ฉันลองโทรหาก็... เขาไม่รับสาย ฉันโทรหาเบต้าของเขา ก็ไม่มีการตอบรับ

บางทีเขาอาจจะยุ่ง ฉันบอกตัวเอง แต่ยิ่งอยากจะเชื่อเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำไม่ได้

ฉันลุกขึ้น เดินไปมาทั่วห้อง ความรู้สึกแปลกประหลาดวนเวียนอยู่ข้างใน

'ติ๊ง ติ๊ง'

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

ฉันคว้ามันมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง กดเปิดหน้าจอ เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก ชั่วอึดใจหนึ่งผ่านไป... สอง... ดวงตาของฉันเบิกกว้างด้วยความตกใจ แล้วก็—

ตุบ

โทรศัพท์ร่วงจากมือราวกับว่ามันแผดเผาฉัน

ลมหายใจของฉันหอบกระชั้น หน้าอกบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นสะท้านจนขาอ่อนแรงและเซถอยหลังไปกระแทกโซฟาด้านหลัง

ไม่... เป็นไปไม่ได้ ไม่! น้ำตาเอ่อคลอจนภาพพร่ามัว

ฉันคลานไปยังโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกเล็กน้อยแล้วดูรูปนั้นอีกครั้ง และมันก็ยังอยู่ตรงนั้น จ้องมองมาที่ฉันอย่างว่างเปล่า

แล้วฉันก็สังเกตเห็นที่อยู่ที่อยู่ใต้ข้อความ

มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เลย ฉันควรจะไปยืนยันความจริงใช่ไหม? นี่อาจจะเป็นภาพตัดต่อหรืออะไรทำนองนั้น

ความเป็นไปได้ว่ามันเป็นภาพตัดต่อ และนี่เป็นฝีมือของศัตรูที่ต้องการจะทำให้เราแตกแยก ทำให้ฉันใจเย็นลงได้เล็กน้อย

ฉันไม่ได้คิด ฉันลงมือทำทันที

ฉันคว้ากุญแจรถ วิ่งสะดุดออกจากคฤหาสน์ และในไม่ช้าก็นั่งลงบนเบาะคนขับของรถ

สมองของฉันว่างเปล่าจนไม่ได้ฟังที่คนขับรถพูดทั้งหมด แต่ฉันได้ยินเขาพูดว่าจะขับรถให้ฉันแทน

ฉันไม่ได้ตอบ ฉันสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับรถออกจากถนนส่วนตัวของบ้าน

คำสบถและคำด่าทอถูกส่งมาจากคนขับรถคันอื่น ๆ บนทางด่วนขณะที่ฉันขับแซงพวกเขาไป แต่ฉันไม่สนใจ ฉันแค่อยากจะไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด และสิ่งเดียวที่วิ่งวนอยู่ในหัวคือคำภาวนาเพียงหนึ่งเดียว เทพีจันทรา โปรดอย่าให้เรื่องนี้เป็นความจริงเลย

ฉันขับรถเข้าไปในประตูโรงแรมอิมพีเรียลวูล์ฟส์ กระโดดลงจากรถแล้วตรงไปยังแผนกต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง” พนักงานต้อนรับซึ่งเป็นหญิงร่างเล็กผมแดงกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

“ฉันลูน่าเอเวลินค่ะ” ฉันพูดพลางฝืนยิ้ม นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ฉันต้องใช้อภิสิทธิ์ของลูน่า ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ให้ฉันเข้าไป “ฉันมาหาคนที่ห้อง 204 ค่ะ”

ดวงตาของเธอหรี่ลง มองสำรวจใบหน้าของฉันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อจำได้ “ลูน่า” เธอกล่าวพลางโค้งคำนับเล็กน้อย “เชิญขึ้นลิฟต์ทางซ้ายมือไปที่ชั้นห้าได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดแล้วเดินจากไป

ฉันเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มชั้นห้าด้วยนิ้วที่สั่นเทา แล้วมันก็เริ่มเคลื่อนที่ขึ้น ฉันรู้สึกเวียนหัวจึงพิงกับเหล็กเย็น ๆ เพื่อทรงตัว ชั่วครู่ต่อมา เสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นแล้วประตูก็เปิดออก ฉันจึงก้าวออกไป

ฉันเดินไปตามโถงทางเดิน สายตาสอดส่องหาหมายเลขบนบานประตูแต่ละห้อง

“ห้อง 204” ฉันกระซิบ ยืนอยู่หน้าห้องนั้น

ฉันหายใจเข้าออกเพื่อตั้งสติ ฉันจับลูกบิดประตู และในตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยสองเสียงก็ดังเล็ดลอดออกมา

ฉันอาจจะไม่มีร่างหมาป่า... แต่ประสาทสัมผัสของฉันก็เฉียบคมไม่แพ้คนที่มีหมาป่าในตัว

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันต้องการเลือดโง่ ๆ ของเอเวลิน ฉันคงไม่ต้องมาเสียเวลากับหล่อนแม้แต่วันเดียว”