เก็บเทพเจ้ามาเลี้ยง

นวนิยายจีน

ในวงการเซียนไม่มีกฎที่เขียนไว้ชัดเจน แต่ผู้บำเพ็ญเซียนถูกแบ่งเป็นสามระดับหกชั้นเก้าประเภท สำนักใหญ่บนเขาชื่อดังจัดเป็นสามระดับบน ตระกูลเล็กบนเขาจัดเป็นหกชั้นกลาง เซียนอิสระและนักพเนจรจัดเป็นเก้าประเภทล่าง แต่ตั้งแต่โบราณกาลมา ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นที่เคารพยำเกรง

ณ ยอดเขาคุนหลุน เหนือดินแดนเก้ามณฑล สามสำนักใหญ่ที่มีตระกูลฮวาเป็นผู้นำ ผู้บำเพ็ญเซียนของพวกเขาสามารถฟันฟ้าผ่าแผ่นดิน ก่อความปั่นป่วนในสรวงสวรรค์

ทุ่งร้างแห่งทะเลเหนือ ในห้วงลึกของขั้วโลก ภายใต้ความมืดมิดมีชื่อต้องห้าม ห้าตระกูลใหญ่ยืนหยัดปกป้องมาเป็นพันปี

ฮวาเวิ่นไห่อุ้มน้องชายตัวย่นๆ ยืนอยู่บนยอดเขาคุนหลุน มองออกไปเห็นทะเลเมฆไกลสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เขาอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปี หนีออกจากตระกูลเพื่อน้องชายในอ้อมแขน มาจนถึงที่นี่ แต่ไร้ทางไป พวกเขาจะหนีไปที่ไหนได้อีก?

"พี่...พี่..."

ฮวาเวิ่นไห่ก้มลงมองทารกน้อยที่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขน น่าสงสารเหลือเกิน เด็กน้อยวัยเยาว์ถูกตระกูลทอดทิ้งเพื่อเป็นเครื่องบูชายัญ แม้แต่อ้อมกอดของแม่ก็ไม่เคยได้สัมผัส ไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กน้อยยังไม่รู้ความ วัยขนาดนี้ทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่พี่ชายในครอบครัวธรรมดายังต้องดูแลน้อง ปกป้องไม่ให้เขาบาดเจ็บ ยิ่งไปกว่านั้น เขารักเด็กน้อยคนนี้มาก ครั้งแรกที่ลืมตาตื่นขึ้น เสียงแรกที่เปล่งออกมาไม่ใช่คำว่า "แม่" แต่เป็น "พี่ชาย" แทงทะลุความอ่อนโยนในหัวใจ ทำให้เขาไม่อาจไม่สงสาร

"น้องสิบเจ็ดไม่ต้องกลัว แม้จะตกนรกหรือยมโลก พี่จะอยู่เคียงข้างเจ้า!"

ฮวาเวิ่นไห่ก้มลงจูบหน้าผากทารก ไม่แม้แต่จะมองเหล่าผู้อาวุโสที่ไล่ตามมาอย่างร้อนรน แล้วกระโดดลงไป ทะเลเมฆชั้นแล้วชั้นเล่าก็ไม่อาจยับยั้งการตกลงไปของเด็กหนุ่มอัจฉริยะผู้นี้

"คุณชายใหญ่! อย่านะขอรับ!"

"นี่...นี่จะทำอย่างไรดีเล่า!"

ชายชราในชุดขาวกระโดดพุ่งไปแต่ก็ไม่ทันแม้แต่จะคว้าชายเสื้อของฮวาเวิ่นไห่ได้ ได้แต่มองดูเด็กคนโตและคนเล็กถูกทะเลเมฆกลืนหายไปต่อหน้าต่อตา เคราขาวยาวสั่นระริกอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแดงก่ำ กำหมัดแน่น ชายชราอีกคนในชุดเขียวเดินมาด้านหลัง มองลงไปแล้วถอนหายใจยาว เพราะความผิดพลาดเพียงชั่วครู่ของพวกเขา ทำลายเด็กที่มีพรสวรรค์ที่สุดในรอบร้อยปี

"ตามหา! ต้องเจอตัวไม่ว่าเป็นหรือตาย! หาไม่เจอ พวกเจ้าอย่าหวังกลับมาพบข้า!"

ชายชราชุดขาวออกคำสั่ง เสียงดังไปไกลร้อยจั้ง บรรดาศิษย์ที่ตามมาต่างมองหน้ากัน ไม่กล้าประมาท พากันออกค้นหาลงไปทางเชิงเขา

"ท่านก็อย่าร้อนใจไป คุณชายใหญ่เป็นคนมีบุญ คงไม่สิ้นชีวิตเร็วเช่นนี้หรอก"

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ฝ่ายท่านหญิงยังต้องให้เราไปปลอบประโลมอีก"

"พวกเรากลับกันก่อนเถิด!"

ชายชราชุดเขียวมองทะเลเมฆลึกๆ แล้วพูดกับชายชราชุดขาว แม้ในใจจะเสียดาย แต่ก็รู้ว่าต้องคำนึงถึงภาพรวม ความรักใคร่ส่วนตัวจะเทียบกับความเจริญหรือเสื่อมของตระกูลได้อย่างไร

ใต้ยอดเขา ฮวาเวิ่นไห่มือหนึ่งปกป้องทารกในอ้อมแขน อีกมือจับกริชที่ปักเข้าไปในหินผาเอาไว้แน่น ห้อยตัวอยู่กลางอากาศ ขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ได้ แม้เขาจะมีพรสวรรค์ดี การบำเพ็ญเซียนก้าวหน้าเกินวัย แต่ก็ยังเป็นเพียงเด็กที่ไม่เคยออกโลกกว้าง สิ่งที่เขารู้ก็เพียงแค่อ่านจากตำรา แล้วนำมาใช้เท่านั้น

"น้องสิบเจ็ด เจ้าต้องว่าง่ายนะ ไม่เช่นนั้นพวกเราจะกลายเป็นพี่น้องร่วมชะตากรรมจริงๆ แล้ว"

ฮวาเวิ่นไห่ยิ้มขื่น มือที่จับกริชเริ่มฉีกที่ง่ามนิ้ว เลือดไหลตามแขน หยดสีแดงหยดหนึ่งบังเอิญตกลงบนหางตาขวาของทารก ดูไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย ฮวาเวิ่นไห่ตอนนี้ไม่มีมือว่างจะเช็ดให้ เขาปรับองศาตัวเอง แกว่งตัวกลางอากาศ ก่อนที่กริชจะหลุดจากหินผา ฮวาเวิ่นไห่อุ้มทารกแกว่งตัวไปข้างหน้า กลิ้งเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่งไม่ไกล แต่ไม่รู้ว่าในถ้ำยังมีถ้ำอีก ฮวาเวิ่นไห่ไม่ทันตั้งตัว อุ้มทารกตกลงไปในถ้ำซ้อนถ้ำที่มืดมิด...

ฮวาวั่นเกอพิงอยู่ที่หัวเตียง มือลูบกุญแจอายุยืนที่เธอเตรียมไว้แต่เนิ่นๆ น่าเสียดายที่เด็กคนนั้นไร้วาสนา มิเช่นนั้นลูกชายคนเล็กของเธอคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกนี้

"พวกท่านบอกว่า ไห่เอ๋อร์ก็กระโดดลงไปด้วยหรือ?"

ฮวาวั่นเกอถามเสียงเบาอีกครั้ง หลังจากได้ฟังคำพูดของผู้อาวุโสทั้งสอง เธอรู้สึกเจ็บปวดในใจ ดวงตาหรี่ลงคล้ายเหนื่อยล้า ผู้อาวุโสชุดขาวก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับ

"คุณชายใหญ่ไม่กลัวความตาย พวกเราห้ามไว้ไม่ทัน แต่ได้ส่งคนไปตามหาแล้ว"

ผู้อาวุโสชิงซานก็ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว เสริมว่า

"คุณชายใหญ่เป็นคนมีบุญ เชื่อว่าคงไม่เป็นอะไร"

แต่ฮวาวั่นเกอดูเหมือนไม่ได้ยิน ครู่หนึ่งผ่านไป จึงยกมือโบกเบาๆ เป็นเชิงให้ทั้งสองออกไป ในดวงตามีความเย็นชาซ่อนอยู่ลึกๆ เมื่อในห้องเหลือเพียงเธอคนเดียว ริมฝีปากแดงเม้มเบาๆ ปลายนิ้วลากผ่านความว่างเปล่า เก็บกุญแจอายุยืนอย่างระมัดระวัง แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง

"ลูกของแม่ ไห่เอ๋อร์ พวกเจ้าต้องปลอดภัย รอให้แม่จัดการพวกคนแก่ที่ไม่ยอมตายพวกนั้นแล้ว จะไปตามหาพวกเจ้า"

ฮวาวั่นเกอไม่สนใจคำพูดของผู้อาวุโสทั้งสอง ลูกของเธอ เธอรู้ดี ฮวาเวิ่นไห่จะไม่มีวันทำเรื่องโง่เขลาอย่างการฆ่าตัวตาย เพียงแต่พวกคนแก่ที่ไม่ยอมตายพวกนี้ยังไม่ยอมแพ้ หากไม่ถูกบีบจนหมดหนทาง ไห่เอ๋อร์จะเด็ดเดี่ยวถึงขนาดไม่เอาแม่อย่างเธอได้อย่างไร

"หวังว่าเฟยชิงกับคนอื่นๆ จะออกจากการปิดอบรมเร็วๆ ด้วย เวิ่นไห่จะได้กลับมาเร็ว และครอบครัวของเราจะได้อยู่พร้อมหน้า"

ฮวาวั่นเกอพูดจบ เดินกลับไปที่เตียงนั่งขัดสมาธิ เรื่องเร่งด่วนคือการฟื้นฟูพลังที่สูญเสียไป ส่วนเรื่องอื่นๆ รอพาแม่ลูกออกจากการปิดอบรม แล้วค่อยๆ เรียกร้องคืนมา...