เจ้าหญิงที่หายไปของไลแคน

มุมมองของสาวน้อย

วันนั้นเริ่มต้นเหมือนวันทั่วไปบนฟาร์ม ฉันถูกปลุกอย่างไร้มารยาทตอนตี 5 แล้วก็กินอาหารเช้าตอน 6 โมงตรง ก่อนที่งานจะเริ่มตอน 7 โมง ฉันเคลื่อนไหวไม่ค่อยเร็วเพราะเมื่อไม่นานมานี้ขาของฉันเคยหัก โรนัลด์ หัวหน้านายทาสจึงเริ่มหงุดหงิด เขาเดินเข้ามาตบหัวฉันและสั่งให้ฉันเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ฉันพยายามเคลื่อนไหวให้เร็ว แต่มันไม่ใช่เรื่องง่าย วันนี้พวกเราต้องเตรียมทุกอย่างสำหรับการมาเยือนของคิงเรย์ในปีนี้ เขาสั่งให้ผู้หญิงทุกคนที่มีอายุระหว่าง 17-25 ปีต้องมาร่วมงาน ฉันถูกมอบหมายให้ทำงานที่แพ็คเฮาส์ ฉันเกลียดการทำงานที่นั่นเพราะพวกผู้ชายทุกคนจะลวนลามฉัน ฉันกำลังเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยแก้วเข้าไปในห้องอาหารเมื่อลีแอนน์เดินเข้ามา

"เอาน้ำมาให้ฉัน" ลีแอนน์สั่ง

"ไม่ เธอไปเอาเองสิ" ฉันบอกเธอ

"เธอเป็นทาสและต้องทำตามที่สั่ง" เธอพูด

"เธอไม่ใช่เจ้านายฉัน" ฉันตอบกลับไป

นั่นเป็นความผิดพลาดเพราะเธอไปตามโรแลนด์มา เขาคว้าผมฉันและลากฉันไปที่คุกใต้ดิน แล้วโยนฉันเข้าไปในห้องขัง

"ฉันจะจัดการกับเธอทีหลัง" เขาพูด

ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดพลาดที่พูดเถียงกลับไป แต่เธอเป็นเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคน เธอคิดว่าตัวเองจะได้เป็นลูน่าคนต่อไปของแพ็ค เธอจะเอาตำแหน่งนั้นไปก็ได้ จูเนียร์คืออัลฟ่าคนต่อไป เขายังไม่พบคู่ชีวิตของเขา หรือถ้าเขาพบแล้ว เขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ลีแอนน์กับจูเนียร์กำลังคบกันอยู่ และเธอไม่ชอบที่จูเนียร์ชอบฉัน พวกเราใช้เวลาด้วยกันเพราะเขาสอนฉันและคนอื่นๆ อีกสองสามคนให้ป้องกันตัวเอง ฉันอยากออกไปจากที่นี่ ฉันเป็นทาสมาตั้งแต่อายุ 12 ปี ฉันถูกพามาที่แคลนไวท์ริเวอร์ตั้งแต่เป็นทารก ฉันถูกส่งไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนอายุ 12 ปี ฉันถูกบังคับให้เป็นทาส พวกเราแทบจะไม่ได้กินอาหารเพียงพอที่จะมีชีวิตอยู่ พวกเราจะได้รับแค่ขนมปังและน้ำวันละสามมื้อ บางครั้งจูเนียร์จะให้ของพิเศษกับพวกเรา ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา

เป็นโรแลนด์ เขามีแส้ที่มีปลายเป็นเงิน

"ไม่นะ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว" ฉันวิงวอน

"สายไปแล้ว เด็กน้อย" โรแลนด์พูด

"ฉันขอโทษจริงๆ" ฉันพูด

การวิงวอนและน้ำตาของฉันไม่ได้ผล เขาเข้ามาในห้องขังและตบหน้าฉัน จากนั้นเขาก็จับฉันก้มลงบนเตียงและกระแทกอวัยวะเพศของเขาเข้าไปในช่องคลอดของฉัน ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"หยุดด้วย" ฉันวิงวอน

"หุบปากนะ อีตัวดี" โรแลนด์ตะโกน

"หยุดด้วย มันเจ็บ" ฉันอ้อนวอน

เขาตบฉันและปิดปากฉัน ฉันหยุดต่อสู้และนอนนิ่งๆ แล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาเสร็จกิจ คว้าผมฉัน และลากฉันขึ้นไปข้างบนที่ต้นไม้สำหรับเฆี่ยน ฉันถูกเฆี่ยนสิบที เพราะพูดเถียง จากนั้นฉันก็ถูกสั่งให้กลับไปทำงาน ฉันกลับไปที่ห้องอาหารหลัก ที่ซึ่งลีแอนน์อยู่กับเพื่อนๆ ของเธอ เธอชี้มาที่ฉันและหัวเราะ ฉันกำลังวางแก้วบนโต๊ะเมื่อลีแอนน์จงใจทำแก้วหล่น หัวหน้าพ่อครัวออกมาและตบหน้าฉัน

"เลิกทำของแตกสักที" เขาพูด

ฉันไม่ตอบ ฉันทำงานของฉันต่อไป ฉันวางแก้วเสร็จและมุ่งหน้าไปที่สวนเพื่อพักสักครู่ ไม่มีใครอยู่แถวนั้น และฉันรู้ว่าฉันจะไม่มีปัญหา ฉันกำลังเพลิดเพลินกับแสงแดดเมื่อฉันได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง ฉันหันไปพอดีก็โดนโรแลนด์ต่อยที่ศีรษะ

"ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?" โรแลนด์ถาม

"ฉันกำลังพักสักครู่ค่ะ" ฉันตอบ

เขาตบฉัน

"กลับไปทำงาน" เขาพูด

"ค่ะ คุณ" ฉันตอบ

ฉันกลับเข้าไปในครัวที่หัวหน้าพ่อครัวอยู่ ฉันไปเอารถเข็นที่มีจานทั้งหมด ฉันกำลังวางจานบนโต๊ะเมื่อฉันได้ยินอัลฟ่ากำลังโกรธใครบางคนทางโทรศัพท์ โอ้! ยอดเลย นั่นหมายความว่าทุกคนจะมีปัญหาถ้าขวางทางเขา ฉันกลับไปวางจานบนโต๊ะต่อ ใกล้ถึงเวลาที่จะกลับไปที่บ้านพักแล้ว เมื่ออัลฟ่าเดินพรวดพราดออกมาจากสำนักงานของเขา เขาเดินตรงมาหาฉันและตบฉันแรงมากจนฉันล้มลง ฉันได้ยินการสนทนาเกี่ยวกับคิงที่ค้นพบสิ่งที่พวกเขาทำและใครที่พวกเขาจับเป็นเชลย จะมีสงคราม ฉันไปเก็บรถเข็น แล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านพัก มีบ้านสามหลังสำหรับทาส: บ้านพักหญิง บ้านพักชาย และบ้านพักคนชรา ส่วนใหญ่กำลังจะตาย พวกเราทุกคนจะลงเอยที่นั่นในที่สุด สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ฉันอยู่จนอายุ 12 ปีอยู่ตรงกลาง เด็กส่วนใหญ่ที่นั่นมาจากแคลนต่างๆ

ฉันอยากอาบน้ำหลังจากเหตุการณ์เช้านี้ แต่ฉันรู้ว่านั่นจะไม่เกิดขึ้น ฉันจึงล้างตัวที่อ่างล้างหน้า ฉันกำลังจะไปที่เตียงของฉัน ถ้าจะเรียกมันว่าเตียงนะ มันเป็นแค่แผ่นกระดานบางๆ บนพื้นพร้อมผ้าห่มที่เก่าและมีรูทะลุ มันแทบจะไม่ทำให้ฉันอบอุ่นเลย แต่นั่นคือทั้งหมดที่ฉันมี

เมื่อโรแลนด์เข้ามาและสั่งให้ฉันไปกับเขา ฉันทำตามด้วยน้ำตาในดวงตาเพราะฉันรู้ว่าเขาต้องการอะไร พวกเราไปที่ป่าด้านหลังบ้านพัก เขาต่อยฉันที่ท้อง และฉันก็งอตัวด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ฉันอยู่บนพื้น เขาฉีกเสื้อฉันออกและยกกระโปรงฉันขึ้น แล้วกระแทกอวัยวะเพศของเขาเข้ามาในตัวฉัน ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ฉันเอามือปิดปากและปล่อยให้เขาทำจนเสร็จ จากนั้นเขาก็โยนเสื้อที่ฉีกขาดของฉันมาให้และบอกให้ฉันกลับไปที่บ้านพัก ฉันหามุมหนึ่งที่ด้านหลังของบ้านและร้องไห้ การวิงวอนไม่ได้ช่วยหยุดเขา และการอ้อนวอนก็ไม่ได้หยุดเขา ฉันกำลังจะยอมแพ้และกระโดดลงจากน้ำตก น้ำตกมีขนาดประมาณตึก 10 ชั้น ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอีกวันของการทำงานเพื่อเตรียมการสำหรับการมาถึงของคิง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวุ่นวายขนาดนี้ เขามาทุกปี และพวกเราต้องเตรียมพร้อมทุกปี

พวกทาส รวมทั้งฉัน จะถูกแต่งตัวราวกับว่าพวกเราเป็นคนที่แคลนรับเข้ามาด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง บางครั้งพวกเขาบอกให้พวกเราพูดว่าพวกเรามาเยี่ยมจากแคลนอื่น ปีที่แล้วฉันอายุ 16 ปี ฉันจึงถูกเก็บไว้ในบ้านพัก ซึ่งดีเพราะฉันไม่ถูกสั่งให้ทำโน่นทำนี่ และโรแลนด์ก็ทำร้ายฉันไม่ได้ ฉันเข้านอนเร็วคืนนั้น มันดีมาก แต่เขาไม่พบคู่ชีวิตของเขา ฉันคิดว่าเขาไม่ต้องการที่จะพบเธอจริงๆ เขาไม่เคยดูสนใจที่จะหาเธอเลย จากที่สาวๆ คนอื่นเล่าให้ฉันฟัง