แกล้งเป็นแฟนกับกัปตันฮอกกี้สุดฮอต

กระจกมีไฟส่องด้านหลังในร้านเมียร์เชลีส์นี่ไม่ช่วยให้ฉันดูดีขึ้นเลยสักนิด ฉันดูเหมือนหนูเลย!

วางแผนมาเป็นอาทิตย์ แต่แขนเสื้อคาร์ดิแกนดันดูยาวไปหน่อย ที่คาดผมที่ใส่มาก็ไม่ได้ช่วยให้ผมหยักศกของฉันเรียบร้อยขึ้นเลย รองเท้าชัคเทย์เลอร์ของก๊อปนี่มันจะโอเคสำหรับที่นี่ไหมนะ?

แต่ถึงอย่างนั้น...บางทีโอลิเวอร์อาจจะสังเกตเห็นความพยายามของฉันบ้างก็ได้

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เขาเห็นข้อความของฉันหรือยังนะ? นี่มันสามทุ่มสี่สิบสามแล้ว ถ้าเรากินข้าวแล้วออกไปทันเวลา เราจะไปดูพลุปีใหม่ทันนะ...

“ตั้งตารอเจอเธออยู่นะ”—สามสิบนาทีที่แล้ว, ยังไม่ได้อ่าน

ฉันหลับตาปี๋ อุตส่าห์พยายามหัดกรีดอายไลเนอร์ตั้งนาน ไม่อยากให้มันเละเลย แต่...

“ใจเย็นไว้ ซินเธีย... แค่...อีกสองนาทีเท่านั้น”

ฉันตั้งนาฬิกาปลุกเตือนข้อความไว้แล้ว ไม่จำเป็นต้องส่งข้อความไปรัวๆ ใส่เขาหรอก

ไม่เป็นไรหรอก แค่อีกสองนาทีเอง

พอฉันเริ่มเปิดประตูห้องน้ำ—

“อย่าไปนะ!!”

—ฉันเกือบจะฟาดหน้าตัวเองด้วยประตูซะแล้ว

ใครจะมาตะโกนเสียงดังโหวกเหวกในที่แบบนี้กัน? ฉันได้คำตอบเมื่อแอบมองออกไปนอกประตู

เจสสิก้า พาร์โธว์ เธอดูสวยสง่าไร้ที่ติในชุดสีน้ำเงินเข้ม ทีมเต้นนี่มันทำให้ขาเธอดูดีขึ้นมากจริงๆ

ผู้ชายที่เธอกอดแขนอยู่ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตหรือใส่ใจเลย

อเล็กซ์ ฮิวเล็ตต์: กัปตันทีมฮอกกี้ นักเรียนผลการเรียนพอใช้ และเพลย์บอยตัวฉกาจที่ไม่เคยจริงจังกับใคร โอลิเวอร์ของฉันพร่ำเพ้อถึงเขาไม่หยุด ฤดูกาลปัจจุบันของพวกเขาที่ประสบความสำเร็จอย่างมากก็เป็นเพราะเขาเลย

ฉัน...ไม่ได้สนใจอเล็กซ์เท่าไหร่หรอก ใช่ เขาน่ะดูเหมือนนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นเลยล่ะ ทั้งกางเกงสแลคสีอ่อน เสื้อเชิ้ตสีดำที่สอดชายเข้าในกางเกงเรียบร้อย กับรองเท้าผ้าใบสะอาดๆ

แต่เท่าที่ฉันรู้ เขาไม่ใช่คนที่จะผูกมัดกับใคร เป็นพวกคบเล่นๆ ไม่เคยคบใครจริงจังสักคนที่ฉันรู้จัก

แต่ดูเหมือนเจสสิก้า เอ่อ จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ ฉันได้ยินมาว่าเธอส่งข้อความไปหาใครบางคน สั่งว่า “เลิกพยายามจะอึ๊บแฟนฉันซะ” แถมยังใช้มือถือของเขาเองส่งด้วยนะ

สองคนนั้นยังทะเลาะกันไม่เลิกเลย...งั้นฉันรออยู่ในนี้ไปก่อนแล้วกัน—

หัวใจฉันแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อโทรศัพท์ของฉันส่งเสียงดังลั่นขึ้นมา

อ๊ะ สามทุ่มสี่สิบห้า

ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วตัวขณะที่ฉันพยายามจะปิดมัน แต่ก็ทำไม่ทันก่อนที่ประตูห้องน้ำจะถูกผลักเปิดผางเข้ามา ฉันเซถอยหลังแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

นั่นเจสสิก้า สวยไร้ที่ติ และโกรธจัด ส่วนสูงห้าฟุตเจ็ดนิ้วของเธอดูราวกับภูเขาสูงตระหง่านเมื่อเทียบกับฉันที่สูงแค่ห้าฟุตสี่นิ้ว

การสบตากับเธอ...มันหนักหนาเกินไป ฉันพยายามจะเล็ดลอดผ่านเธอไป แต่เธอก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่ฉัน

“แกเป็นใครวะ?” เจสสิก้าขู่ฟ่อ เล็บของเธอจิกเข้ามาจนฉันนิ่วหน้า “เมื่อกี๊แกแอบฟังพวกฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ? ถ่ายคลิปไปหัวเราะกับเพื่อนชะนีของแกด้วยสินะ?”

“เอ่อ—”

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าไหล่อีกข้างของฉันแล้วดึงออกไป ฉันตัวแข็งทื่อ ถูกดึงไปซบอกใครบางคน

“ไง ที่รัก” เสียงหวานเลี่ยนเอ่ยขึ้น “ทำไมมาช้าจังล่ะ?”

...โอลิเวอร์ไม่เคยเรียกฉันว่า 'ที่รัก' นี่นา ร่างนี้ก็ใหญ่เกินไปด้วย

พอฉันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นของอเล็กซ์ก็สบเข้ากับตาฉัน เขาขยิบตาก่อนจะหันกลับไปมองทางเจสสิก้า

“...มองอะไรแบบนั้นล่ะ? เธอก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่จะคบใครจริงจัง ฉันแค่อยากสนุกด้วย แต่...ตอนนี้มันไม่สนุกแล้วล่ะ ไว้เจอกัน”

จากนั้น ฉันก็ถูกพาตัวออกไป หูฉันอื้อไปหมดจนไม่เข้าใจสิ่งที่อเล็กซ์พูดกับฉันเท่าไหร่

มือเขาใหญ่ขนาดนี้มาตลอดเลยเหรอ? แข็งแรงขนาดนี้ด้วย? เหมือนคีมเหล็กเลย

ฉันเพิ่งมารู้ตัวว่าเราเดินมาไกลแค่ไหนก็ตอนที่ลมกระโชกหนึ่งพัดปะทะใบหน้า... นี่เราลงมาถึงถนนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“...โอเค ยัยนั่นไปแล้ว โธ่เว้ย—”

ฉันดิ้นหลุดออกจากอ้อมแขนเขาทันที เกือบจะหัวฟาดพื้นหิมะที่โปรยปรายอยู่ พอฉันตวัดสายตาที่หวังว่าจะดูน่ากลัวไปให้เขา เขาก็แค่ยกมือขึ้นเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับกวางตื่นกลัว

“เฮ้ เอ่อ โทษทีนะเรื่องเมื่อกี้ เจสกำลังอาละวาดใส่ฉันอยู่พอดี” ฉันรู้สึกได้ว่าสายตาของเขากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่เธอก็ช่วยได้มากเลยนะ ขอเบอร์หน่อยได้ไหม? เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้”

ฉันใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูด จากนั้นความหงุดหงิดก็ผุดขึ้นในอก เขาเพิ่งจะแขวะเจสสิก้าโดยใช้ฉันเป็นเครื่องมือไม่ใช่เหรอ?

“...ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”

ฉันเดินโซซัดโซเซผ่านเขาไป มุ่งหน้ากลับไปที่ร้านอาหาร ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็จะกลับไปอยู่แล้ว ฉันแค่อยากจะรอโอลิเวอร์

แต่แล้ว รองเท้าผ้าใบของเขาก็ตามมาทันอยู่ข้างๆ ฉัน

“ฉันขอโทษจริงๆ นะเรื่องนั้น! เอาจริงๆ... นี่เธอกำลังรอใครอยู่หรือเปล่าเนี่ย” เขาแค่นหัวเราะ “นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะ แฟนดีๆ ที่ไหนเขาจะมาสายในวันแบบนี้กัน”

ฉันหยุดกึกแล้วหันขวับไปทางเขา ฉันพยายามอย่างมากที่จะคลายกรามที่ขบแน่น

“คนที่ชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิงไปเรื่อยตามอำเภอใจน่ะหุบปากไปเลย เขาดีกว่านายเป็นพันเท่า”

คิ้วของอเล็กซ์เลิกสูงขณะที่เขามองสำรวจฉันอีกครั้ง

“...เธอนี่แสบกว่าที่เห็นนะเนี่ย” เขาเริ่มยิ้มมุมปากพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง “เรดมอนด์ไฮใช่ไหมล่ะ แล้วฉันจะรู้จักพ่อเจ้าชายรูปงามของเธอไหมล่ะเนี่ย”

“โอลิเวอร์คือ—”

อ๊ะ

วันนี้เป็นวันครบรอบหกเดือนของเรา แต่แทบไม่มีใครรู้เลย โอลิเวอร์ไม่ชอบเรื่องซุบซิบในโรงเรียน และฉันก็มีความสุขตราบใดที่เขามีความสุข แต่…

ฉันหยุดพูดกลางคัน เหลือบมองอเล็กซ์ หวังว่าเขาจะไม่รู้จักชื่อนั้น แต่แน่นอนว่าเขารู้จัก คิ้วดกดำของเขาเลิกสูงด้วยความประหลาดใจ

รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นขี้เล่น ฉันจึงพยายามทำสีหน้าให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“โอลิเวอร์ โอ๊คลีย์? อ้อ...เป็นกำลังสำคัญของทีมเลยล่ะ เป็นคนสนุกจริงๆ” เขาอ้าปากค้าง แล้วฉันก็สะดุ้งเล็กน้อย “พูดถึงเรื่องสนุกนะ กันเธอร์จัดปาร์ตี้ตอนที่พ่อแม่เขาไม่อยู่ แวะไปสิ เธออาจจะได้เห็นอะไรสนุกๆ ก็ได้”

…อากาศหนาวเหน็บย้ำเตือนฉันว่าตัวเองสวมเพียงแค่คาร์ดิแกนตัวเดียว ฉันกอดตัวเองแล้วตัดสินใจหนีแทนที่จะครุ่นคิดถึงข้อเสนอของเขา

อเล็กซ์ตะโกนตามหลังฉันมา “จำไว้นะ! 8293 ฮาร์วีย์เวย์!”

ฉันไม่ตอบเขา ไม่จำเป็นต้องตอบ

— — —

ฉันส่งข้อความหาโอลิเวอร์ตอนสามทุ่มห้าสิบสองนาที

แล้วก็สี่ทุ่มสิบนาที

สี่ทุ่มสามสิบห้านาที

สี่ทุ่มห้าสิบห้านาที

พอถึงห้าทุ่ม ฉันก็ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะด้านนอกร้านอาหารที่ปิดไปแล้ว ขนมปังแท่งที่กินไปครึ่งหนึ่งอยู่ในกล่องสำหรับห่อกลับบ้านหนีบอยู่ใต้แขนฉัน ท้องของฉันร้องโครกครากด้วยความหิว

นี่...โอลิเวอร์เพิ่งจะเบี้ยวฉันเหรอ

ไม่หรอก เขาไม่ทำอย่างนั้นแน่ บางทีเขาอาจจะแค่ไม่ว่าง

คือ แบบว่า อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น แบตมือถือเขาอาจจะหมด หรือเขาอาจจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วตอบไม่ได้ หรือบางที…

ไม่

ถ้าโอลิเวอร์จะไปปาร์ตี้ เขาต้องบอกฉันสิ ฉันไม่จำเป็นต้องทำตัวสติแตกเหมือนเจสสิก้า ก็จริงอยู่ที่โอลิเวอร์กับฉันคบกันจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

…อืม ก็ใช่ว่าฉันจะแวะไปไม่ได้นี่นา ฉันไม่ได้รู้จักกันเธอร์ดีขนาดนั้น แต่บางทีเขาอาจจะรู้ว่าโอลิเวอร์อยู่ที่ไหน

แค่ไปดูก็ไม่เป็นไร...ใช่ไหม

ฉันจะแค่ไปดูว่าเขาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า แค่นั้นเอง

พอไปถึง ฉันก็มองเห็นรถของเขาทันทีท่ามกลางรถคันอื่นๆ

แสงไฟข้างในกับเสียงเพลงมัน...เยอะมาก คนเยอะจนฉันโดนเบียดเสียดแค่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน มันรู้สึกร้อนวูบวาบยังไงบอกไม่ถูก

ขณะที่ฉันเดินโซซัดโซเซเข้าไปบนพื้นกระเบื้อง ฉันก็เจอกันเธอร์อยู่ที่นั่น ชายผมสีน้ำตาลรูปร่างผอมสูงนั่งฟุบอยู่บนเก้าอี้ ขวดเหล้ายี่ห้อไม่ดังวางอ่อนปวกเปียกอยู่ในมือเขา

“เฮ้…”

กันเธอร์กะพริบตามองฉันช้าๆ เหมือนฉันเป็นภาพลวงตา บางทีฉันอาจจะดูเหมือนภาพลวงตาจริงๆ ก็ได้ ผมเผ้าฉันยุ่งเหยิงไปหมดแล้วตอนนี้

ฉันพยายามเค้นคำพูดออกจากสมองที่เหมือนคอนกรีตกำลังแห้งแข็ง

“เอ่อ...อ่า... โอลิเวอร์ นาย เอ่อ... รู้...ไหมว่าเขาอยู่ไหน”

เขาหรี่ตามองฉัน “หือ?”

เสียงเพลงดังเกินไป ฉันเลยพยายามพูดให้ดังขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ยิน ฉันลองอีกครั้ง ก็ไม่ได้ผล

“ฉันบอกว่า! นายรู้ไหมว่าโอลิเวอร์อยู่ที่ไหน?!”

คอฉันแสบผ่าวขณะที่กรีดร้อง เหงื่อไหลโซมแผ่นหลัง

“โอ้โห ไม่เห็นต้องตะโกนเลยนี่หว่า” กันเธอร์พ่นลม “เขานอนหลับอยู่ข้างบนนู่น”

ความโล่งใจถาโถมเข้ามาในทันใด

บันไดอยู่ไหนนะ หาบันไดให้เจอ ห้องนอนอยู่ชั้นบน

พอเห็นขั้นบันไดแรกแวบๆ ฉันก็พยายามแทรกตัวฝ่าฝูงชนออกไป ฉันแค่อยากให้พวกเขาออกไปพ้นๆ ตัวฉันเสียที

พอขึ้นมาชั้นสอง…

ฉันว่ามันเงียบกว่านะ ฉันไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงอื้ออึงข้างล่าง เสียงวิ้งในหู และเสียงหอบหายใจของตัวเอง

แต่ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ฉันสัมผัสได้ถึงเขา แสงนำทางของฉัน โอลิเวอร์อยู่ที่นี่

ฉันรู้ว่าเขาอยู่หลังประตูบานแรกที่ฉันเจอ เขาคงกำลังพักผ่อนอยู่แน่ๆ

เดี๋ยวค่อยถามเขาว่าทำไมไม่ตอบข้อความฉัน ฉันแค่...อยากเจอเขา

ให้รู้ว่าเขาปลอดภัย แค่ให้ใจเย็นลงก่อนกลับบ้าน

เสียงคนข้างล่างกำลังนับถอยหลังกันอยู่

ฉันเปิดประตูอย่างเงียบกริบ ไม่อยากรบกวนให้เขาตื่น

แต่เขาตื่นอยู่แล้ว

เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังขึ้น

โอลิเวอร์อยู่บนเตียงจริงๆ

เขานอนอยู่ใต้ผ้าห่ม กำลังจูบอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เปลือยไหล่