ผมกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง จู่ๆ ก็มีเสียงดังไม่น้อยลอดมาจากห้องนอนใหญ่ข้างๆ

ผมลุกขึ้นทันที เดินเท้าเปล่า ค่อยๆ เปิดประตูห้อง โผล่หัวออกไป แล้วเงี่ยหูฟัง

ไม่ผิดแน่ เสียงนั้นดังมาจากห้องนอนใหญ่จริงๆ

ตอนแรกเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าด เหมือนมีคนกำลังโยกเตียง ตามด้วยเสียงดังตุ้บๆ จากหัวเตียงกระแทกกำแพง

ผมเขย่งปลายเท้าเดินไป แนบหูที่ช่องประตู ได้ยินพี่ชายหายใจหอบ ส่งเสียงครางไม่หยุด

พร้อมกันนั้น พี่สะใภ้ก็ส่งเสียงครางเบาๆ เป็นจังหวะชัดเจน

โอ้ยตายแล้ว!

สมองผมอื้ออึงไปหมด ความร้อนจากท้องน้อยพุ่งขึ้นมา ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ร่างกายแข็งเกร็งผิดปกติ

ไม่นาน หลังจากหัวเตียงกระแทกกำแพงอย่างรุนแรงอีกสองสามที ห้องก็เงียบกริบ เหมือนจะได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกพื้น

ผมที่ยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นตึกตัก

"เสร็จแล้วเหรอ?" จู่ๆ มีเสียงพี่สะใภ้ถามอย่างไม่สมปรารถนา

"อืม"

"นี่พี่เสือใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกับพี่กันแน่? แค่สามที่ห้าทีก็จบ ชาตินี้เราคงไม่มีทางมีลูกแล้วล่ะ!"

"หยก พูดเรื่องลูกไปเรื่อยได้มั้ย แบบนี้มันเพิ่มแรงกดดันให้พี่นะ!"

"หา! แปลว่าพี่ไม่เอาไหนแล้วมาโทษฉันเหรอ? อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ถ้าพี่เป็นพ่อคนไม่ได้ ก็อย่ามาขัดทางฉันที่จะเป็นแม่คน ถ้าพี่ยังรักษาร่างกายไม่ดี อย่าโทษฉันถ้าจะหาคนอื่น!"

พูดจบ เหมือนเทิ่นหยกเดินไปที่ห้องน้ำข้างใน แล้วก็มีเสียงอาบน้ำดังมา

ผมรีบกลับห้อง นอนลงบนเตียง หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด

พี่สะใภ้เทิ่นหยกรูปร่างอวบอิ่มเซ็กซี่ขนาดนั้น พี่ชายเจี่ยต้าหูที่เรียบร้อยจะสู้เธอได้ยังไง? เว้นแต่จะเปลี่ยนเป็นผม...

คิดถึงตรงนี้ ผมตบหน้าตัวเองเต็มแรง รู้สึกว่าความคิดแบบนี้มันช่างสกปรกและน่ารังเกียจเหลือเกิน

ถึงผมกับเจี่ยต้าหูจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แค่เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน แซ่เดียวกัน ต้องนับย้อนไปสิบแปดรุ่นถึงจะเจอบรรพบุรุษร่วมกัน

แต่หลายปีมานี้เขาดีกับผมมาตลอด ถ้าไม่ได้เขาช่วย ผมคงสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ไม่ได้ แถมยังให้ผมอาศัยอยู่ที่บ้านอีก

เรื่องที่เขาไม่เอาไหนในเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องของเขา ยังไงผมก็ไม่ควรมีความคิดแบบนั้นกับเทิ่นหยกภรรยาของเขาสิ!

ในหูผม เสียงครางของเทิ่นหยกยังก้องอยู่ไม่หาย ในหัวเต็มไปด้วยภาพร่างอวบอิ่มเซ็กซี่ของเธอ

ถึงจะรู้ว่าไม่ควรทำ แต่ผมก็จินตนาการถึงเทิ่นหยกและช่วยตัวเอง

ไม่กี่ทีผมก็สะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกระเบิดออกทำให้ร่างกายผ่อนคลาย

เพราะครั้งนี้มันเร็วมาก ผมเลยไม่ทันได้เตรียมกระดาษทิชชู่ เลอะกางเกงขาสั้นไปเลย

ผมรีบลุกไปเปลี่ยนกางเกงขาสั้นตัวใหม่ วางกางเกงที่เปื้อนไว้ที่หัวเตียง แล้วก็นอนหลับสบายเหมือนได้ปลดปล่อยความต้องการออกไปจริงๆ

เพราะการฝึกทหารยังไม่เริ่ม ผมเลยนอนจนแปดโมงเช้า ถึงได้ถูกเทิ่นหยกปลุกให้มากินอาหารเช้า

ผมลุกขึ้นก้มมอง กางเกงขาสั้นที่วางไว้ที่หัวเตียงเมื่อคืนหายไปแล้ว

ผมเดินไปที่หน้าต่าง เห็นกางเกงขาสั้นตัวนั้นถูกซักสะอาดแล้ว กำลังตากอยู่บนราวตากผ้าที่ระเบียง

แม่เจ้า!

แย่แล้ว เดี๋ยวผมจะไปเผชิญหน้ากับเทิ่นหยกยังไงล่ะเนี่ย?

เจี่ยต้าหูออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เทิ่นหยกรอกินอาหารเช้ากับผม

ผมก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาดื่มนม ไม่กล้าเงยหน้ามองเธอเลย

"เสือรอง ต่อไปถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากางเกงแล้ว อย่าทิ้งไว้ในห้อง เอาไปใส่ในอ่างล้างผ้าที่ห้องน้ำชั้นล่างเลยนะ"

หน้าผมแดงก่ำ อับอายจนได้แต่ตอบ "อืม" เบาๆ

เทิ่นหยกเห็นสภาพผมแบบนี้ กลับหัวเราะพรืดออกมา

"ทำไมล่ะ เสือรอง ตอนมัธยมปลาย ครูไม่ได้สอนเรื่องสุขอนามัยทางเพศเหรอ?"

ผมไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร มองเธอด้วยความงุนงง แล้วรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

"ดูท่าคงไม่เคยเรียน งั้นรู้มั้ยว่าผู้หญิงมีประจำเดือนทุกเดือน?"

หน้าผมแดงจัด ได้แต่นิ่งเงียบ

"เสือรอง ตอนนี้เธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องทางสรีระของชายหญิง ควรจะรู้บ้างแล้ว อย่าเป็นเหมือนเด็กๆ ที่ได้ยินเรื่องพวกนั้นแล้วหน้าแดง"

มันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครพูดนะสิ!

ถ้าเป็นเพื่อนๆ ผมก็คงไม่เป็นไร ปัญหาคือเธอนี่แหละ ผมไม่หน้าแดงก็แปลกแล้ว

ถึงเธอจะพูดเกริ่นแล้วว่าเรื่องแบบนั้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมก็ยังรู้สึกอับอายจนอยากจะหาที่ซ่อนตัว

"เสือรอง ถึงมันจะเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดก็เถอะ..."

"พรวด—"

ผมเกือบสำลักนม พ่นกระจายเต็มโต๊ะ

"ขอโทษครับ! ขอโทษ!"

ผมลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน กำลังจะไปหาผ้าเช็ด แต่เทิ่นหยกกลับหยิบผ้าเช็ดโต๊ะขึ้นมาเอง

"เสือรองดูสิ เหมือนนมนี่แหละ ถ้าดื่มเข้าไปมากแค่ไหนก็ไม่เรียกว่าเสียของ แต่ถ้าพ่นออกมาบนโต๊ะ นั่นสิน่าเสียดาย!"

ผมกะพริบตามองเธอ งงไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น มีเสียงผู้หญิงไพเราะเหมือนนกไนติงเกลดังมาจากหน้าประตู: "คุณครูเทิ่นอยู่บ้านมั้ยคะ?"

เสียงนั้นไพเราะมาก แม้ไม่เห็นหน้า ผมก็บอกได้เลยว่าเธอต้องเป็นสาวสวยระดับเน็ตไอดอลแน่ๆ

พอได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นเรียก ผมรีบลุกไปเปิดประตูใหญ่

โอ้โห ผู้หญิงคนนี้สวยมาก!

ผมยาวสลวยสยายบ่า หน้ารูปไข่ได้รูป จมูกโด่งเรียว ริมฝีปากสีแดงเพลิง แม้ไม่ต้องมองรูปร่างที่เซ็กซี่ราวกับปีศาจ เธอก็เหนือชั้นกว่าเน็ตไอดอลทุกคนที่ผมเคยเห็น นับเป็นสาวงามระดับภัยพิบัติเลยทีเดียว

สาวสวยเห็นผมก็ชะงักไปครู่หนึ่ง กะพริบตาสองที แล้วทักผมอย่างกวนๆ: "หนุ่มหล่อ ฉันมาผิดบ้านรึเปล่านี่?"