การเอาใจใส่หวาน

หนุ่มหล่อแบดบอยตัวร้าย ผู้รักอิสระไม่ชอบการผูกมัด และไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน เขามีนิสัยหวงของ โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นเด็กของเขา
" อย่าแม้...แต่จะคิด ที่จะออกไปจากชีวิตของฉันง่าย ๆ ถ้าฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากชีวิตของฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ จะไปไหนทั้งนั้น
พระเอก :

แนะนะตัวละคร
วาโย อายุ 28 ปี ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเขายังนั่งแท่นเป็นซีอีโอ บริษัทในเครือยักษ์ใหญ...

เธอ คือ ไฟที่แผดเผาน้ำแข็งอย่างเขามาตลอดสิบปี
เขา คือ น้ำแข็งที่กำลังถูกไฟอย่างเธอหลอมละลาย แต่ลูกสาวของเจ้านายคือสิ่งต้องห้าม

ซิดนีย์มองแค่พี่กันคนเดียวมาตลอด เราอยู่ด้วยกันทุกช่วงเวลาของชีวิต แต่พี่กันไม่เคยมองซิดนีย์เป็นอย่างอื่นเลยนอกจากลูกสาวของเจ้านาย
ซิดนีย์มีชื่อ แต่พี่กลับเรียกแค่คำว่า "คุณหนู" ทำไมผู้หญิงคนอื่นได้สิทธิ์ในการถูกมองเป็นคนที่จีบพี่ แต่ซิดนีย์ไม่ได้
จำเอาไว้นะ...
“อะไรที่ซิ...

เมื่อความรักในวัยเรียนเคยสดใสและแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด ทำให้เธอได้เจอกับผู้ชายสองคนในชีวิต คนหนึ่งทำร้ายเธอจนเจ็บปวดแทบไม่มีที่ยืน อีกคนมอบชีวิตใหม่ให้กับเธอ สอนให้เธอรู้จักเข้มแข็ง เมื่อเติบโตขึ้นเธอจึงเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อใคร กระทั่งทั้งสามคนได้วนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในแบบที่ตัวตนของแต่ละคนไม่ได้ต่างไปจากเดิม

เปรมา นางร้ายสาวตัวท็อป เธอมีคู่หมั้นที่หมั้นหมายกันมานานถึง 5 ปี วันที่เธอได้ขึ้นเวทีรับรางวัลนักแสดงหญิงสมทบยอดเยี่ยม
เป็นวันเดียวกับที่เธอพบชายโฉด หญิงชั่วกำลังระเริงรักกันอย่างเร่าร้อนบนเตียง คนหนึ่งคือคู่หมั้น และอีกคนคือน้องสาวต่างบิดา
ให้เธอก้มหน้า เล่าความเท็จยอมรับว่าเข้ากันไม่ได้กับคู่หมั้น ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายถูกนอกใจ เป็นฝ่ายถูกกระทำ นี่คือคำแนะนำที่อ้างว่าปรารถนาดีจากใจคนเป็นแม่ที่อุ้ม...

นายหัวอารัณย์พยายามบอกับตัวเองว่า เพลงขวัญ ยังเด็ก และไม่ใช่สเปค แต่แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองเมื่อได้ลิ้มรสชาติหญ้าอ่อน เขาติดใจจนอยากจะกินซ้ำ ๆ แล้วเธอจะทนเขาได้นานแค่ไหน......

"ขออีกครั้งเดียวนะ ....ครั้งเดียวนะเพลง" นายหัวหนุ่มทำเสียงอ้อนกลับ เพราะร่างกายของเขาต้องการปลดปล่อยออกมาให้ได้มากที่สุด

"จะไม่ปรานีเพลงหน่อยเหรอคะ เพลงไม่ไหวแล้ว"

"ปากเธอบอกให้ปรานี แต่ตอดถีึแบบนี้ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว...

"มึงไปลากตัวไอ้ชินออกมา "
เมฆหันไปบอกลูกน้อง ที่จับไอ้ชินขังไว้ที่ห้องเก็บของหลังสนามแข่ง ตั้งแต่รู้ว่ามันทรยศเขาก็สั่งให้ลูกน้องลาก
มันไปซ้อมและขังไว้ทันที่ค่อยเอามาสอบสวน
"ทำไมมึงกล้าทรยศกู!" เสียงเข้มกดต่ำ
หนุ่มรูปรางสูงแต่ไม่หนาเท่าเมฆก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง ยังคงนั่งคุกเข่า ใบหน้ามีรอยเขียวฟกช้ำไป
ทั่ว รวมถึงร่างกายหลายแห่ง เมฆสั่งให้ลูกน้องกระทึบมันก่อนที่จะลากมาหาเขาอีกรอบ
"กูถาม ม...

เธอแอบชอบเขา แต่เขากลับแอบชอบเพื่อนของเธอ

“ทำไมถึงไม่มีใครมาจีบกูบ้างวะ กูก็ว่ากูสวย กูแซ่บ กูเซ็กซี่นะหรือจริงๆ แล้วกูไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองคิด”
“ถูก มึงมีตาปะ รู้ว่าตัวเองไม่สวย ไม่แซ่บใครจะมาจีบ”
“เหรอวะ”
เพราะถูกฟินน์กดความรู้สึกนั้นเอาไว้ ทำให้วาดดาวเลิกตั้งคำถามนี้ไปทั้งที่เวลามีผู้ชายอยากจะมาจีบกลับโดนฟินน์ตะคอกใส่เหมือนหมาห่วงเจ้าของ วาดดาวไม่เคยรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฟินน์ทำแบบนี้มาตลอด

เมื่อเซียนพนันอันดับหนึ่งของโลกมาตกหลุมรัก เด็กกำพร้าในอุปการะตัวแสบจึงต้องแอบ....สร้างเรื่องโกหกเพื่อหวังจะได้หัวใจยัยตัวจิ๋ว

พราะถูกหักหลังจากคนรักและเพื่อนสนิท พิจิกาจึงดื่มจนเมาแล้วนอนกับชายแปลกหน้า แต่เมื่อรู้ว่าคือเจ้านายที่เธอต้องทำงานด้วย เธอจะถอยหรือยอมทำงานกับเขา เพราะนี่เป็นงานที่เธออยากทำมากที่สุด

หญิงสาวมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ เธอหวงแหนสิ่งมีค่ามา ตลอด แต่วันนี้ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว ในเมื่อเรียกร้องคืนมาไม่ได้ เธอก็ควรจะยอมรับและหาความสุขกับมัน เพราะคนที่เธอตั้งใจจะ เก็บไว้ให้ก็ไม่ต้องการมันอีกต่อไป
......
ใคร...

ผมไม่สนหรอกว่าใครจะเป็นยังไง ผมสนใจแค่เธอเดียวเท่านั้น ส่วนคนที่ผมจ่ายเงินให้ต่อให้จะนอนด้วยกันทุกคืนอยู่ด้วยกันทุกวันสุดท้ายก็คือลูกจ้างไงวะจะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง

เรื่อง สถานะหลงเด็ก
ซื่อสัตย์เหมือนหมา จูงจมูกง่ายเหมือนควาย
กูนี่ไงเป็นทั้งหมาทั้งควายของเธอ!!

"เมื่อคืนถามเสี่ยว่าอะไรจำได้ไหม?"
"เมื่อคืน?"
"หลินบอกว่าอยากได้เสี่ยเป็น...ผัว"
"บ้า!!! เสี่ยว่านอย่าถือคนเมาเลยเนอะเราเป็นพี่น้องกันแบบนี้น่ะดีแล้ว!!" ให้ตายเถอะนี่เธอพูดอะไรออกไปเนี่ย แล้วดูหน้าเขาดิห่างกันไม่ถึงคีบด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ลมหายใจอุ่นกระทบแก้มหัวใจก็เต้นแรงยิ่งกว่ากลองยาวอีก
ใครอยากเป็น...

พลอยนภัสเด็กสาวที่กำลังสิ้นหวัง เมื่อกระเป๋าสตางค์และพาสปอร์ตของเธอหายกลางกรุงปารีส แต่แล้วก็เหมือนเป็นพรหมลิขิต ที่ทำให้เธอได้พบรักกับซีอีโอหนุ่มหล่อ
มังกร มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อที่ชีวิตมีแต่ตัวเลขและดีลธุรกิจ เขาไม่เคยคิดว่าการไปปารีสครั้งนี้จะนำพาเขาให้เขาได้พบกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ทำเขาหลงรักเธอ
พลอยนภัส เด็กสาวนักเรียนทุนโครงการแลกเปลี่ยนภาษาและวัฒนธรรมไทย-อังกฤษ ขณะที่เธอกำลังนั่งรถไฟมาเที่ยวปารี...

เมื่อหนุ่มวิศวะหล่อสไตน์โอปาขี้เล่น ต้องมาตกหลุมรักแม่สาวหมวยแก้มกลม หนึ่งในแก๊งค์นางฟ้า ที่หลงใหลในการกิน เขาจะเอาชนะเธอได้อย่างไร เมื่อปากเธอร้ายน่าดู หนุ่มหล่อที่สาวๆต่างอยากเข้าหา ต้องมาพ่ายรักยัย

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นริมฝีปากหนาค่อยๆ จูบประทับตรงรอยแผลที่เสมือนเป็นตราบาปสำหรับเขา “เจ็บมากหรือเปล่าตอนนั้น” ลมหายใจของริคคาโดเริ่มถี่มากขึ้น ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างจากกันไม่มากเท่าไหร่

“คุณริคเมาแล้วนะ…” รุ้งพราวบอกเสียงสั่นๆ ตอนนี้เธอเองก็เริ่มจะเมาตามเขาเหมือนกัน ทั้งที่ยังไม่ได้ดื่มของพวกนั้นสักหยด แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าตัวเองหน้าแดงไม่ต่างจากคนตัวโต

“ฉันชอบนะ…เวลาที่เธอเรียกฉันว่าคุณริค” สิ่ง...

"ปล่อยกู"
"ได้กันแล้วคิดว่าจะออกไปง่ายๆก็ได้เหรอ"
"เดี๋ยวนะ กูไหมที่ควรพูดประโยคนี้"

"นายคือคนแรกของฉันเพราะงั้นรับผิดชอบด้วย"
มือเรียวยกตบหน้าผาก เมาเหล้าว่าหนักแล้วแต่เมาไอ้คนข้างๆ น่าจะหนักกว่า

เมื่อถูกรุ่นพี่ร่วมสถาบันกล่าวหาว่า “ซื่อบื้อ” คุณหนูคีพลุคอย่างเธอจึงตัดสินใจพิสูจน์ ว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เขาคิด “ความสัมพันธ์นี้… มิขอให้เรารู้กันแค่สองคนนะคะ”

"ความรักที่เริ่มต้นด้วยการปฏิเสธอย่างเย็นชา จะแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่มั่นคงได้จริงหรือ?"

ภูผา ชายหนุ่มผู้เย็นชาดุจหินผา และเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ทั้งโรงเรียน

แต่พรหมลิขิตกลับเล่นตลก ให้คนที่ไม่เคยแยแสความรู้สึกใครอย่างภูผา ต้องเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง... ไม่ใช่ในฐานะรักแรกที่ถูกปฏิเสธ แต่ในฐานะของ "พันธะ" ที่ไม่อาจตัดขาด

เขาผู้ที่เคยเมินเฉย จะทำอย่างไรเมื่อหัวใจที่แกร่งดั่งภูผา ต้องอ่อ...

แต่เมื่อความรักของทั้งสองต้องเผชิญกับสายตา คำพูด และแรงกดดันจากสังคม คำถามจึงเกิดขึ้นว่า—ความรักที่มีเพียง “เราสองคน” จะเพียงพอหรือไม่
หรือสุดท้ายแล้ว… ความรักที่บริสุทธิ์ จะต้องพ่ายแพ้ให้กับกรอบของคำว่า “ถูกต้อง” ที่คนอื่นเป็นคนกำหนด

เพราะไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน ทำให้เขานึกอยากเอาชนะผู้หญิง
ธรรมดาคนนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือเขาเอง

“อยู่กับผมสักสามเดือนหรืออาจจะน้อยกว่านั้นก็ได้ เพราะผมเป็นคนขี้เบื่อแล้วหนี้ของเราถือว่าเป็นโมฆะ ตกลงไหม” วายุพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกำลังยิ้มย่อง เพราะไม่มีใครกล้าปฏิเสธแน่

ทัดดาวชะงักนิ่งไปนิด และเธอสามารถให้คำตอบได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องถามว่าเขาจะให้เธออยู่ในฐานะอะไร

“ขอบคุณสำหรับข้อ...