ดราม่าครอบครัว

เมื่อการตัดสินใจผิดพลาดในอดีตทำให้เขาต้องสูญเสียความรักไป จนยากจะได้กลับคืนมา และมันไม่ใช่เสียเพียงดวงใจหนึ่งเดียวของตัวเองไปเท่านั้น แต่เขาได้สูญเสียแก้วตาไปโดยไม่รู้ตัวด้วยอีกหนึ่งดวง และจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อห้าปีต่อมา เขามีโอกาสได้หวนมาเจอความรักของตัวเองอีกครั้ง แต่ตอนนี้ทั้งเขาและเธอได้กลายมาเป็นเส้นขนานของกันและกันไปแล้ว

เมื่อสามีที่อยู่กันมา5ปี บอกว่ายังรักเธออยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งผู้หญิงอีกคนได้ ถ้าทิ้งไม่ได้เธอจะขอเป็นคนทิ้งเอง ส่วนลูกเธอขอดูแลเอง

ราชนิกุลหนุ่มสูงศักดิ์มีใจรักเด็กในอุปถัมภ์ เขาเฝ้าดูแลทะนุถนอมและวาดหวังว่าจะได้ครองคู่ แต่แล้ววันหนึ่งความรักแสนหวานก็กลับกลายเป็นความขื่นขม เมื่อเขาต้องสูญเสียคนในครอบครัวโดยที่มารดาของคนรักเป็นต้นเหตุ

ด้วยใจที่ใฝ่ถึงสถานที่แห่งหนึ่งอันติดตรึงใจ จึงนำพาเขาเดินทางข้ามกาลเวลาเพื่อสะสางสิ่งที่ติดค้างในอดีต ปลดปล่อยดวงวิญญาณและนำหัวใจรักกลับคืน

เรื่อง...ขังรักเมียบำเรอ
“ง่าย! ผ่านมากี่คนแล้วล่ะ?!” “นายยากมากมั้ง!”
“เป็นแค่ของเล่นเอาไว้ทำลูกยังจะอวดเก่งอีก!” "นายก็เหมือนกันนั่นแหละเป็นแค่น้ำเชื้อไว้แก้เบื่อยังจะปากมากอีก!”

เรื่อง...คุณลุงป๊ะป๋าเป็นหมาเฟียโบ้
เมื่อพระเอกบังคับให้ลูกเรียกตัวเองว่าพ่อ แต่ลูกไม่ยอมเรียก “อ๋อหรือว่าอยากเรียกว่าป๊ะป๋า”
“เรียกคุณยุงค้าบ” “ป๊าป๋าป๋มเป็นหนุ่มบาร์โฮสต์ คุณยุงแก่ขนาดนี้จะมาเป็นหนุ่มบาร์โฮสต์ได้ไง...

“ผัวไม่อยู่แรดวะ”

!! หมับ !!

“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”

“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา

“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพู...

"คุณไม่มีทางหนีผมได้แล้วปลาย" พูดจบเขาไม่รอช้ารีบคว้าร่างเธอเข้ามาสู่อ้อมกอด
"ปล่อยฉันนะ บอกให้ปล่อยไง คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะ" ณรันดาดิ้นรนทั้งทุบทั้งตีเขาเพื่อให้เขาปล่อย ทว่าดูเหมือนว่ามันยิ่งทำให้เขารัดเธอมากยิ่งขึ้น
"สิทธิ์อีกแล้ว... นี่ไงผมกำลังมาทวงสิทธิ์อยู่นี่ไง" รวิชญ์กระซิบข้างหู น้ำเสียงที่เธอได้ยินนั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน นี่เขาต้องการอะไรกัน ในเมื่อเขาต้องการเพียงแค่ลูกๆ ไม่...

อธิป ชายหนุ่มที่เธอหลงรัก แต่เขากลับมีเพียงถ้อยคำต่อว่ามอบให้เธอ ทุกความเจ็บปวด ความเสียใจ ทำให้เธออยู่อย่างเจียมตัว แม้จะโดนกล่าวหาว่าเป็น กาฝาก เธอก็ยอม

แต่แล้วทุกอย่างกลับชุลมุนยิ่งขึ้นเมื่อเขาเข้าหาเธอพร้อมกับความเมามาย จนทำให้เกิดค่ำคืนที่ร้อนแรงระหว่างเขาและเธอ ความสัมพันธ์เพียงข้ามคืนทำให้สถานะของเธอ แก้วเจ้าจอม และรักแรกของเธอต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล...

สาวโสดและซิงต้องรับบทคุณแม่จำเป็น เลี้ยงเด็กแรกเกิด โชคชะตานำพาให้เธอได้พบกับกุมารแพทย์หนุ่มสุดหล่อ ใจดี อบอุ่น แต่แฝงไปด้วยความหื่น หัวใจที่เคยแข็งแกร่งได้หวั่นไหวไปกับคุณหมอแล้ว!

พชร เดินทางมารับมรดกบ้านหลังใหญ่ที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ทายาทเพียงหนึ่งเดียว ที่ริมรั้วใต้ต้นชมพู่เก่าแก่ปรากฏเด็กน้อยตัวอ้วนกลมกำลังแหงนคอตั้งบ่า ส่งเสียงใสๆ ขอเก็บลูกชมพู่ผลไม้สุดโปรดของเขา เขานึกเอ็นดูสาวน้อยพุงย้อยตาหยี ที่มีชื่อว่า ‘ขนมชั้น’
แล้วก็เริ่มแปลกใจที่เบ้าหน้าแม่หนูคนนี้เหมือนเขาอย่างกับโคลนนิ่งมา… ยิ่งน่าสงสัยไปอีก เมื่อเสียงเจื้อยแจ้วแนะนำตัวว่าเป็นลูกสาวของแม่ วราลี แล้วสิ่งที่คาใจก็ค...

สื่อรักยัยตัวเล็ก
คำโปรย
ตอนแรกฉันไม่คิดว่าจะเปิดใจด้วยซ้ำ ตอนนี้กลายเป็นคลั่งรักจนขาดเธอไม่ได้ซะแล้ว...

ธาดา หนุ่มสุดหล่อที่มีความสุขุม ฉายาพ่อน้ำแข็งแห่งเกาะSetterland เรื่องผู้หญิงถ้าไม่ใช่ก็จะไม่สนใจและไม่เข้าใกล้เลย แม้อัคคีกับหมออคินจะส่งมากี่คนก็ถูกโยนราวกับขยะจนไม่มีสาวๆ คนไหนอยากมาหาเลย

วิเวียน สาวสวยที่ขึ้นมาบนเกาะSetterlandเพื่อหางานทำ เธอมีหนี้นอกระบบที่ต้องจ่ายเลยต้องหนีมาบนเกาะแ...

เพราะความเกลียดชังที่ ญาดา ได้รับจากแม่สามีและสามีของเธอ มันจึงได้หล่อหลอมให้หญิงสาวกลายเป็น 'สะใภ้อาภัพ'

'ผู้หญิงสกปรกอย่างเธอ ตายๆ ไปซะก็ดี อยู่ไปก็ไม่มีใครต้องการ หน้าตาอัปลักษณ์ยังไม่พอ นิสัยยังอัปลักษณ์ยิ่งกว่าหน้าอีก ไปตายซะ!'

ในเมื่อไม่มีใครต้องการ เป็นที่รังเกียจของครอบครัวสามี แม้กระทั่ง ปองกานต์ ผู้ชายที่เป็นคนทำให้เธอท้องไม่มีใจพิศวาสเธอกับลูกในท้องสักนิด

ชีวิตอันแสนเศร้าของสะใภ้อาภั...

บาปใดๆ ไหนเล่า...จะหอมหวานเท่าบาปสวาท

ปัง!! เพล้ง!! ขวดแก้วนั้นถูกปาเต็มแรงบุรุษไปกระทบกับประตูห้องที่สายตาคมเข้มเขม่นมองเคร่งขรึม เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น น้ำเมากระเด็นติดทั้งประตู ฝาผนังและพื้นตามแรงอารมณ์กราดเกรี้ยว
หากนึกย้อนกลับไปคิดทบทวนดีๆ สัตตบงกชเป็นคนเอาเหล้าเข้ามาให้เขาก่อนจะขอตัวขึ้นไปนอน

และเขาก็นั่งดื่มจนดึก...หลังจากนั้นก็ไม่รู้ตัวเ...

เมื่อความเข้าใจผิดตั้งเเต่เริ่มก่อขึ้น
ทำให้ 'พาขวัญ' ถูกตีตราว่าเป็น ภรรยาคนใหม่
‘จิรัฎฐ์’ บุตรชายเพียงคนเดียว ของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์
ได้ทำทุกทางที่ให้เธอออกไปจากบ้านของตน ทว่า...
บทลงทัณฑ์เเสนเร้าร้อนกลับกลายเป็นฝ่ายที่ถูกตรึงเอาไว้เสียเอง !!

เมื่อเรื่องราวความรักของพวกเขาทั้งสามคนกำลังไปถึงทางตัน ใครบางคนเลยตัดสินใจทำเรื่องบางอย่างลงไป เรื่องบางอย่าง ที่ทำให้อนาคตของพวกเขาเปลี่ยนไป เเละเมื่อมีคนที่ " สมหวัง " ก็ย่อมมีคนที่ต้อง " ผิดหวัง "

เธอเคยคิดว่า…ขอเพียงได้อยู่ข้างเขาก็เพียงพอแล้ว ต่อให้ไม่มีแหวน ไม่มีทะเบียนสมรส ไม่มีคำเรียกว่า “ภรรยา” อนันญาก็ยอมเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เชิงชายเรียกหาในยามต้องการ เพราะเธอรักเขา แต่ความรักของเธอกลับไม่เคยมีค่ามากพอสำหรับผู้ชายคนนั้น วันที่เธอตั้งครรภ์ลูกของเขา เธอสูญเสียลูกคนแรกไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย และเมื่อเธอตั้งครรภ์อีกครั้ง…
สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำสั่งเย็นชา
“ไปเอาเด็กออกซะ” คำพูดเพี...

“เธอคิดเหรอ ว่าทำแบบนี้แล้ว จะทำให้เธอมีคุณค่าขึ้นมา ไม่มีวัน เธอมันก็แค่ขยะสกปรกชิ้นหนึ่งเท่านั้นสำหรับฉัน” นายแพทย์หนุ่มกล่าวออกมา ด้วยถ้อยคำที่แสนร้ายกาจ จนหญิงสาวสะอึกน้ำตาคลอ แสดงความอ่อนแอออกมา
“ถ้าฉันมันเป็นแค่ขยะ ก็อย่ามายุ่งกับฉัน ออกไป” หญิงสาวชี้ไปที่ประตูมือไม้สั่น หยาดน้ำใสไหลรินออกมาเป็นสายน้ำ ด้วยความน้อยใจปนความเจ็บปวด

“นี่ณิตั้งใจ จะเข้ามาแย่งคุณอธิป ไปจากน้องตั้งแต่ต้น เพื่อแก้แค้นแม่ใช่มั้ย บอกแม่มาสิ” คุณหญิงประภัสสรเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ ภาวนาขอให้ไม่ใช่เรื่องจริง
“ใช่! ฉันวางแผน ที่จะมาแย่งคุณอธิปไปจากปรียาวดี และสวรรค์ก็ช่างเป็นใจซะเหลือเกิน เพราะคุณอธิปเขาก็หลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเชียว และต้องขอบคุณเรื่องยานั่นด้วย ที่ทำให้แผนการฉันทำสำเร็จเร็วขึ้นกว่าที่คิด ก่อนที่ฉันจะเดินทางกลับเยอรมนี เป็นไง เจ็บมากมั้ย ...

สามีวางแผนฆ่าฉัน

'เทียนหอม' พลัดตกลงไปในแม่น้ำเย็นเฉียบ เคยคิดว่าโลกหลังความตายมันน่ากลัว แต่ไม่คิดว่าโลกหลังความตายของเธอจะกลายเป็นยุคสมัยและภูมิประเทศที่ไม่คุ้นเคย ทั้งยังอยู่ในร่างของ 'แม่หม้ายลูกติด' อีกต่างหาก

10 ปีก่อนเขาทำให้เธอคนที่รักเขาเจ็บปวดและผิดหวังพร้อมกับมีลูกติดท้อง ปัจจุบันเขากลับมาทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรและพยายามจะมาง้อขอคืนดี เธอที่ยังคงเจ็บปวดไม่หายจึงให้เขารอไปอีก 10 ปีเท่ากันถึงจะให้อภัย!