ถูกทารุณ

Trigger warning: 5P

เมื่อเธอต้องมาเป็นนางบำเรอให้ผู้ชายสี่คนพร้อมกัน...

"เฮ้ย ไม่ได้นะเว้ย คนนี้กูจอง" หลังจากที่น้ำหวานเดินออกไปวายุก็รีบพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาของอีกสามคนที่เหลือ
"ใครดีใครได้ว่ะ"
"ไอ้ธัญ!"
"มึงจะเถียงกันทำไม ก็เอาทุกคนไปเลยดิ" เทวาเสนอขึ้นตามความคิดของตนเอง
"เชี้ย จริงปะวะ"
"ถ้าชอบก็แค่เอามา..."

องค์หญิงใหญ่จิ่นซี เป็นธิดาที่มิได้รับความรักใคร่จากบิดา เพราะเมื่อยามที่นางลืมตาขึ้นมาดูโลก ฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของฮ่องเต้กลับต้องมาตายจาก จึงทำให้พระบิดาลืมเลือนบุตรสาวคนนี้!!

"ฉันทำผิดอะไร นายถึงได้ทำกับฉันแบบนี้"

มัสลินเอ่ยถามผู้ชายที่ทำลายความสาว สร้างราคีคาวให้เธอ ด้วยน้ำเสียงขมขื่น

เธอไม่เคยรู้จักเขา ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า แต่ทำไมเขาถึงทำร้ายเธออย่างไร้ความปรานี

"ผิดสิ ผิดที่เธอเป็นเจ้าสาวของไอ้ภานุยังไงล่ะ ถ้าเธอไม่แต่งงานกับมัน ฉันคงไม่เอาตัวเธอมา"

หากเธอไม่ใช่เจ้าสาวของคนที่เขาเกลียดชัง

หากเธอไม่แต่งงานกับคนที่ทำให้พี่ชายเขา ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

เขาค...

"หึ! พูดง่ายจังวะ"
"อื้อ!! พูดไม่เพราะ" เมษาชักมือกลับมาปิดหูแล้วถอยออกห่างจากเจได ชายหนุ่มมองท่าทางเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจร้อนเจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ถูกพ่นออกมาอย่างหนัก
"เด็ก! ปัญญาอ่อน!"
"น้องเมย์ไม่ได้เด็กแล้วนะ อายุสิบแปดแล้วด้วย" เธอเถียงกลับ ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนทั้งที่กลัวเขาเป็นบ้า
"ใสหัวไปไหนไกลๆ อย่ามาให้เห็นหน้าอีก"
"ให้น้องเมย์ใสหัวไปคนเดียวไม่ได้หรอก พี่...

หรือการอยู่ใกล้คนปัญญาอ่อน จะทำให้เราปัญญาอ่อนตาม ... คือสิ่งที่ชาร์ลีสงสัย

คงยากที่ใครจะสามารถโยงได้ว่าแท้จริงแล้ว คนที่เขาซ่อนไว้ คนในความลับที่แตะต้องไม่ได้

เป็นผู้หญิงตัวขาวๆ อวบๆ คนหนึ่ง ที่มีอายุ ตาคล้ำ เป็นสิว ลงพุง ขี้บ่น กินเยอะ เรอเสียงดัง

พูดจาแย่ ไม่มีมารยาท

ไม่มีใจบริการ ต่อให้ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กเสี่ย เมียน้อย หรือเมียเก็บอะไรเทือกนั้น

ก็ไม่มีสักครั้งที่ดาหวันจะลุกขึ้นมาปรนนิบั...

“ตำแหน่งพี่เลี้ยงไม่ค่อยเหมาะกับเธอสักเท่าไหร่ ลองมาอยู่ในตำแหน่งเมียของฉันไหมล่ะ รับรองว่าจะติดใจจนไม่อยากลงจากเตียง
.............
ฟรานเซสโก้ เดอมาร์ชี มาเฟียหนุ่มกลัดมันรักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัด ไม่คิดมีใจให้หญิงใด เขาคิดเสมอว่า “ผู้หญิงคือเครื่องบรรณาการทางเพศ” มีไว้เชยชม แต่ไม่ได้มีไว้รักใคร่ เมื่อเสร็จกิจทุกอย่างก็จบ แต่แล้วจู่ๆ ความรักก็หล่นโครม ใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เขาจึงคิดอยาก “ผูกมัด” แม่ห...

“เธอไม่ใช่คนที่ฉันต้องการตั้งแต่แรก สงสัยต้องทวนความจำให้พ่อของเธอสักหน่อย” กวินทร์คว้าโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาหมายจะกดโทรหาใครบางคน ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกจากดวงตากลมโตคู่งาม ปากบางสั่นระริกแต่เจ้าตัวพยายามเม้มเอาไว้กลั้นเสียงสะอื้น
เขาชอบจริงๆ เวลาที่เห็นผู้หญิงคนนี้หมดหนทาง
“คุณวินอย่าโทรเลยนะคะ มัทยอมแล้ว...ยอมทุกอย่าง” มัทนาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง เม...

"ฝันไปเถอะ! อย่าหวังว่าฉันจะยอมให้เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณที่เกิดจากความมักง่ายของคุณได้ผ่านท้องฉันมาเกิด ไม่มีวัน!"

ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเธอก้าวเข้ามา โทษทัณฑ์สถานเดียวของเธอคือความเจ็บปวดอย่างสาสม

“หึ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของลูกฉันจำใส่หัวเธอไว้!”

ดวง ตาสีเขียวมองร่างเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแค้นเคือง ดุดัน เธอถอยร่นหนีเขาอย่างหวาดผวา ตื่นกลัว ตกใจ ดวงหน้างามสั่นไปมาจนเส้นผมสลวยปลิวไสว เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ อย่างใจเย็น ปรางค์รวีพยายามถอดโซ่ตรวนที่จองจำอยู่ที่ข้อเท้า เพื่อที่เธอจะหนีอสูรร้ายที่กำลังย่างกรายขึ้นมาบนเตียง ในสภาพที่ไร้ซึ่งอาภรณ์

“เธอ คิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น?..ไม่มีทาง..ผู้หญิงใจร้ายฆ่าได้แม้กระทั่งลูกของตัว เอง...

แควก...แควก

“กรี๊ด! อย่าค่ะ อย่าทำรวีแบบนี้...ฮือ”

เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง อ้อนวอนของณัฐรวี ทว่าคนกระทำหาได้ฟังเสียงหล่อน เขายังคงออกแรงฉีกเสื้อผ้าจนขาดติดมือมาอีกหลายครั้ง ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือเพียงชุดชั้นในท่อนบนและท่อนล่าง

“รวีกลัวแล้ว ต่อไปรวีจะไม่ใส่ชุดนี้อีก...ฮือ...พี่เมฆอย่าทำอะไรรวีเลยนะคะ” กระแสเสียงสั่นเครือ เจ้าของประโยคคำพูดน้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือไหว้ชายห...

มือเหล็กของเขาจับรอบเอวฉันแน่นและเขากดฉันติดกับผนัง
"ปล่อยฉัน!" ฉันกัดฟันพูด
"ถ้าฉันอยากตอนนี้" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขาแตะที่ติ่งหูของฉัน
"ฉันสามารถบังคับให้เธอทำตามใจฉันและดูเธอกรีดร้องด้วยเสียงที่ไพเราะของเธอใต้ตัวฉัน" เขากระซิบเสียงแหบ

ฉันอ้าปากค้างและพยายามดึงมือของเขาออกจากเอวของฉัน
"เธอเป็นภรรยาของฉันไม่ใช่เหรอ?" เขาเย้าเล่น ฟันของเขากัดเบาๆ ที่ผิวหนังของฉัน
ฉันรู้สึกถึงความร้อน...

"แลกกับร่างกายของเธอ ต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

SONGKRAAM (สงคราม)
สงคราม มาเฟียหนุ่มผู้เอาแต่ใจ ที่ไม่เคยมีใครปฏิเสธความต้องการของเขา จนได้มาเจอกับเธอ…หญิงสาวที่ไม่เคยยอมใคร

KAEOTA (แก้วตา)
แก้วตา แม่ค้าผลไม้สู้ชีวิต ผู้ไม่เคยได้รับความโชคดีเหมือนคนอื่น เธอจึงต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดไปวัน ๆ จนได้มาเจอกับเขา…มาเฟียร้ายผู้ที่จะมาเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ระหว่างอังเดรกับทรายทอง ทุกอย่างมันคือธุรกิจ ไม่มีความรัก ไม่มีความรู้สึกอื่นใด
พอจบงานก็จ่ายเงิน เป็นค่าเช่าที่เธอมาอยู่บนเตียง

ทว่าความรักมันขับเคลื่อนตัวเอง ถักทอหล่อหลอมอยู่ในหัวใจของใครคนหนึ่ง แต่มิอาจแสดงให้รู้ ด้วยว่าฐานะที่เป็นอยู่ ไม่ต่างจากเมียเช่า ชั่วครั้ง...ชั่วคืน

ความรักของฉันมันคงเหมือนนาฬิกาทราย...
...เมื่อด้านหนึ่งถูกเติมเต็ม......อีกด้านกลับว่างเปล่า...และสูญสิ้นไป...กับกาลเวลา........

"ถ้ามึงทำตัวดี ไม่กี่ทีก็เป็นอิสระ"

ใครจะคิดว่าเพราะอยากทำความดีช่วยเหลือคนอื่นจะทำให้เธอต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงที่แต่งงานแล้ว อีกทั้งสตรีนางนี้ยังตาบอดอีกด้วย แม่สามีก็ปากร้าย บ้านเดิมก็ร้ายกาจ แล้วเธอจะเอาตัวรอดจากที่นี่ยังไง

คำโปรย เธอจะมีแฟนใหม่ได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยเลิกกัน "คนเลวๆ มักจะชอบทำสิ่งเลวๆ แล้วก็มักจะชอบกล่าวหาคนอื่น" อริญญาพูดขึ้นอย่างเหลืออด
"อริน!!!!" คลาสตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความโกรธเขาเพิ่มแรงบีบไปที่แขนของอริญญาจนเธอแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา
"ทำไมมึงต้องทำรุนแรงกับอรินด้วยวะ ปล่อยอรินนะ มึงรักอรินจริงหรือเปล่าวะ?" มาร์คพูดพร้อมกับกำลังจะเดินเข้าไปหาอริญญา แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคลาสยกปืนขึ้นมาเล็งที...

"ละ...แล้ว...ลินต้องทำยังไงคะ" เขามองคนที่ยืนเกร็ง เสียงสั่น ไม่ประสีประสา แววตาที่ทำให้คนถูกมองตื่นเต้นจนหัวใจจะวายอยู่แล้ว "ขึ้นเป็นไหม" "คะ?" "ขึ้นให้ฉันหน่อยสิ"