ถูกทารุณ

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันก็เลิกกับแฟนหนุ่มผู้น่าสงสาร

หลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ เขาก็พยายามทุกวิถีทางที่จะแต่งงานกับฉัน ทุกคนต่างบอกว่าเขารักฉันมากและตามใจฉันจนเสียคน

แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่าในคืนแต่งงานของเรา ฉันอยู่คนเดียวในห้องที่ว่างเปล่า ขณะที่เขากำลังมีชู้ ใช้ทุกวิถีทางเพื่อแก้แค้นฉัน

สามปีต่อมา ฉันป่วยหนัก เขาคุกเข่าลงข้างเตียงฉัน ยอมรับความผิดพลาดและร้องขอโอกาสอีกครั้ง แต่ฉ...

สำหรับเธอ... คืนนั้นอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนหายแต่สำหรับเขา... คืนเดียวกลับกลายเป็น ‘ลมหายใจ’ ที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดหนึ่งปี
ทว่าในวันที่ได้พบกันอีกครั้ง เธอกลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...
“หมอท่านชาย” ผู้สูงศักดิ์จึงยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยื่นข้อเสนอแต่งงานเพื่อกักขังเธอไว้ในอ้อมกอด
ยอมแม้กระทั่งเป็นคนเห็นแก่ตัว... เพียงเพื่อผูกมัดเธอไว้ด้วย ‘พันธะสัญญา’ ที่เธอไม่มีวันจำได้

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้อง...

ฟรานเชเซียส โบลาโกนี เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามรายใหญ่ของโลก คำรามกัมปนาทเมื่อได้ทราบข่าวจากลูกน้องว่ามีคนลอบเข้ามาล้วงคองูเห่าถึงในคลังอาวุธของตัวเอง ทันทีที่รีบรุดไปดูตัวถึงรู้ว่าเป็นแม่สาวใจกล้าตัวเล็กทว่าพยศเหลือใจ เจ้าพ่อหนุ่มเค้นคอจนจะปากเปียกปากแฉะ นางนกต่อก็ยังไม่ยอมคลายความลับออกมาว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่คนอย่างฟรานเชเซียสมีหรือจะยอมรามือ จากที่เค้นกันด้วยวาจาไม่ได้ผล เขาก็จัดการเด็ดปีก ฉีกแข้...

เธอยอมทนอยู่กับคนไร้หัวใจ ใช่แค่เพราะรัก แต่เพราะพันธะที่ผูกไว้ แม้ต้องจมหยาดน้ำตาหรือสูญสิ้นทุกสิ่งอย่างเธอก็ยอม

เพราะหนี้เลือดห้าสิบล้านที่เธอไม่ได้ก่อ 'ไมยริน' จึงถูกพ่อเลี้ยงส่งตัวมาขัดดอกบนเกาะพยัคฆ์ ดินแดนเถื่อนที่กฎหมายมีเพียงข้อเดียวคือ... คำสั่งของ 'นายหัวพยัคฆ์' ชายหนุ่มผู้มีหัวใจดั่งศิลา เขาจงเกลียดจงชังผู้หญิงหิวเงิน และสาบานว่าจะใช้ความโหดร้ายทลายศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ!
ทว่า... ยิ่งรังแก ยิ่งกักขัง ยิ่งต้อนให้จนมุม หัวใจที่เคยด้านชากลับร้อนรุ่มด้วยไฟเสน่หาอย่างไม่รู้ตัว จากอสูรร้ายผู้ตั้งตน...

หยาดพิรุณ เตมีย์สกุล หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี จนมองไม่เห็นด้านมืดของโลกที่มัวหมอง ตราบาปที่ใครบางคนมอบไว้ทำเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน "ลูกชายสุดที่รัก คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้"
​​​“คิโด้ไม่ใช่ลูกของคุณ ได้ยินใช่มั้ย! ว่าเค้าไม่ใช่ คิดเหรอ! ว่าฉันจะเก็บเลือดชั่วๆ แบบนั้นของคุณเอาไว้ ถ้าฉันรู้...ว่ามีลูกกับคนอย่างคุณ ฉันจะรีบเอาเด็กคนนั้นออกทันทีเลย จะไม่ยอมปล่อยให้ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก...

ทะลุมิติเข้ามาในนิยายทั้งที หลินเสี่ยวถงกลับโชคร้ายกลายเป็นภรรยาของตัวร้ายที่มีจุดจบไม่สวยนัก!

สามีของเธอคือ 'โจวเหยียน' ตัวร้ายผู้โหดเหี้ยมที่ในอนาคตจะทำให้คนทั้งตระกูลต้องพินาศ แต่ตอนนี้เขากลับสูญเสียความทรงจำ มีสติปัญญาเทียบเท่าเด็กห้าขวบ แถมยังถูกร่างเดิมของเธอทารุณมาตลอดสองปี!

เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง หลินเสี่ยวถงจึงตัดสินใจเปลี่ยนชะตา ดูแลเขาให้ดี แล้วค่อยหาทางหย่าเมื่อทุกอย่างสงบลง
...

เธอและเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับต้องมาแต่งงานกันเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ งานแต่งงานที่เธอไม่ได้รับรู้ด้วยเลย และเธอก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ขัดไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่หลังแต่งงาน เหมือนจะดีแต่ก็แค่เหมือน เพราะต่อจากนั้นชีวิตเธอยังต้องเจอกับอะไรอีกมาก

ความเข้าใจผิดทำให้ 'ศิลา' ทำลายชีวิต 'แก้วดารา' จนไม่เหลือชิ้นดี
เธอเป็นเพียงเครื่องมือในเกมแค้น ไร้ชีวิต ไร้จิตใจ ไร้ความรู้สึก...
แต่วันที่เธอหายไปพร้อมกับลูกในท้อง กลับเป็นเขาเสียเองที่ตายทั้งเป็น



"ถอดมันออกมา"
ศิลาตลบชายเสื้อที่เธอสวมแล้วถลกออกทางศีรษะ จึงทำให้ตอนนี้เธอเปลือยกายอยู่ใต้ร่างใหญ่
คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาปิดทรวงอกแต่ก็ถูกเขาแกะออกไปได้แม้ไม่ยินยอม ทำให้อกชูชันท้าสายตาคนใจร้ายอ...

"ไอ้ไนท์" ผมเงยหน้าขึ้นมองไอ้ฟรุทเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง
"ว่าไงมึง?" ผมถามพลางเลิกคิ้วใส่มันอย่างสงสัย"มึงเลิกกับน้องนุ่มยังวะ?" มันถามพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับผม
"ยัง มึงถามทำไมวะ?" ผมว่าแล้วหันไปชงเหล้าใส่แก้วของตัวเอง ตอนนี้ผมนั่งดื่มอยู่กับไอ้ฟรุท ไอ้พ้อยท์ แล้วก็ไอ้พี ที่คอนโดของผมเองนี่แหละ วันนี้เบื่อๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เลยไม่ได้ไปหานุ่มเลย
"ทำเป็นไม่รู้เรื่อง"...

จู่ ๆ ก็ทะลุมิติมาเป็นเด็กสาวร้ายกาจที่ใครเห็นก็เบือนหน้าหนี ถ้าอย่างนั้นเธอจะพาครอบครัวร่ำรายให้คนอิจฉาไปเลย แต่อย่าคิดว่าเธอจะทิ้งคำว่าตัวร้ายกาจประจำหมู่บ้านไปละเพราะว่าใครร้ายมาเธอจะร้ายกลับให้ดู

" ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...นอกจากเธอจะนอนถางขาให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะเบื่อไปเอง! "

ค่ำคืนแรกของการแต่งงาน หลายคู่อาจลงเอยด้วยความสุข

แต่อีกหลายคู่มันคือการเริ่มต้นของเส้นทางขรุขระอันแสนยาวไกล

'ที่ฉันต้องร้าย...'
'...เพราะน้องสาวของนาย..'
'..มันแย่ง 'เจ้าบ่าว' ของฉัน!'

เจ้าจอมลูกพี่ผู้เก่งไปทุกอย่างแห่งไร่หมาเมิน ต้องมาตายด้วยลูกปืนของแก๊งค์ค้ายาเสพติด วิญญาณไม่ไปโลกแห่งความตายกลับมาเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกกดขี่ยิ่งกว่าทาส ‘หึ จะให้เจ้าจอมยอมคนชั่วฝันไปเถอะ'

“เอ่อ! มันเป็นของฉัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะมีอะไรกับคุณพ่อนี่”

“งั้นเหรอ! เธอนี่มันหน้าด้านที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย ฉันจะต้องหากล้องที่เธอกับพ่อฉันมีอะไรกันมาเปิดให้เธอดูเลยหรือยังไงเธอถึงจะยอมรับ ว่าเธอมันเลวทรามแค่ไหน ไร้ซึ่งยางอาย กินบนเรือน อึรดบนหลังคา นี่ถ้าแม่ฉันมาเห็น ท่านคงจะช๊อกตายไปเลยมั้ง เธอถึงจะสะใจ”
“คุณกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่เคยทำอย่างที่คุณคิด”
“ฉันต้องเชื่อคนไร้ยางอายอย...

สำหรับอัสนีแล้ว มิรินคือคู่หมั้นตัวน้อยที่เขารักสุดหัวใจ

อัสนีทอดสายตามองเด็กน้อยวัยแบเบาะปากแดง แก้มใส ดวงตากลมแป๋ว มีผมขึ้นมาหย่อมหนึ่งบนศีรษะนิ่งๆ ด้วยสายตารักใคร่ระคนเอ็นดู มือน้อยบอบบางเล็กป้อม นิ้วเล็ก ๆ กำลังจับขวดนมดูดกินอย่างเอร็ดอร่อย ความทรงจำของเขาตั้งแต่แรกเห็นเด็กน้อยที่ลืมตาดูโลกคือใบหน้าที่ยับย่น ตัวแดงเถือก แต่กลับน่ารักจับใจ เขาเลี้ยงต้อยเธอาหลายปีจนได้เธอเป็นภรรยาในที่สุด

ตัวอ...

ในโลกที่เต็มไปด้วยเงามืดและการฆ่าฟันของเหล่าผู้ที่ทำงานใต้ดิน เธอคือนักฆ่าที่ไม่เคยพลาด เปรียบเสมือนเงาที่ไม่เคยหลบหนีจากการตามล่า ภารกิจใดก็ไม่สามารถหยุดยั้งความเด็ดขาดของเธอได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงภารกิจสุดท้าย ภารกิจที่เคยคิดว่าไม่สามารถพลาดได้ กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่ไม่มีทางแก้ไขได้ จากนั้น ซีโร่ก็พบว่าตัวเองไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ไร้ความหมายในยุคสมัยแห่งความมืดมิดเท่านั้น แต่เธอกลับตื่นขึ้น...

คนเราบางครั้งก็หวนนึกขึ้นมาได้ว่าตายแล้วไปไหน ซึ่งเป็นคำถามที่ไร้คำตอบเพราะไม่มีใครสามารถมาตอบได้ว่าตายไปแล้วไปไหน หากจะรอคำตอบจากคนที่ตายไปแล้วก็ไม่เห็นมีใครมาให้คำตอบที่กระจ่างชัด ชลดา หญิงสาวที่เลยวัยสาวมามากแล้วทำงานในโรงงานทอผ้าซึ่งตอนนี้เป็นเวลาพักเบรค ชลดาและเพื่อนๆก็มานั่งเมาท์มอยซอยเก้าที่โรงอาหารอันเป็นที่ประจำสำหรับพนักงานพักผ่อน เพื่อนของชลดาที่อยู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า

"นี่พวกแกเวลาคนเราตา...