ถูกทารุณ

ข้อดีของการเป็นนายหญิงแห่ง west sands คือมีเงินใช้ไม่ขาดมือ กินนอนอยู่สบายไม่ต้องทำงาน และที่สำคัญที่สุด เขาปกป้องเธอจากทุกสิ่ง...
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าพี่ยังอยู่ตรงนี้ แพรจะปลอดภัย"

ดารารัตน์ สุดสิริ นักแสดงตัวประกอบที่เพิ่งเข้าวงการบันเทิงได้ไม่นาน ความใฝ่ฝันของเธอคือการเป็นดาราดังที่มีชื่อเสียงและเธอพยายามทุกอย่างเพื่อให้ได้ยืนอยู่ตรงจุดนั้นด้วยความสามารถของตัวเอง แต่แล้ววันหนึ่งเธอเผลอไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง เขาคือประธานคชาภัทร จิรมินทรนนท์ เจ้าของธุรกิจอาหารและเครื่องดื่ม และความสัมพันธ์ในครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่หญิงสาวไม่สามารถหนีไปจากเขาได้
"ใครๆก็รู้ว่าคุณม...

"กูเลี้ยงมึงมากับมือ ใครก็พรากมึงไปจากกูไม่ได้!"เศรษฐีหนุ่มใหญ่วัย 39 ปี ที่หวงเด็กในอุปการะพี่เลี้ยงมาอย่างปาริชาติ เด็กกำพร้าที่นับวันยิ่งโตยิ่งสวยนับวันยิ่งหัวกระไดไม่แห้งเพราะเธอต้องเป็นของเขา

หลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยเห็นเขาแม้แต่เงา แต่วันนี้เขากลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมกับทวงถามคำสัญญาที่เธอรับปากไว้เมื่อห้าปีก่อน

เธอเคยแต่งงานและได้หย่าร้างกับสามีที่รักมาก ชีวิตนี้ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้กลับมาเจอกับเขาอีก แต่สุดท้ายเราก็กลับมาเจอกันจนได้ โลกมันช่างกลม....

เสือ
นักศึกษาหนุ่มฮ๊อต นิสัยเย็นชา ขี้รำคาญ ไม่ชอบคือไม่ชอบ
“ถ้าดีด้วยแล้วไม่ชอบ…ก็อย่ามาว่าใจร้ายแล้วกัน”
ใจ๋ใจ๋
สดใจ ร่าเริง น่ารัก แต่ความสดใสกำลังจะหายไปเพราะความรักโง่ๆ ทุ่มเทให้โดยที่เขาไม่เคยต้องการ
“ใจ๋อยากมีพี่เสืออยู่ในชีวิต แต่ในชีวิตของพี่เสือไม่เคยมีใจ๋อยู่ในนั้นเลย”
โปรย
“ยกเลิกงานหมั้นซะใจ๋ อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปมากกว่านี้”
“ต่อให้ต้องเลือกใหม่ ใจ๋ก็ยังจะเลือกพี่เสือ” ฉันมองห...

"ฉันทำผิดอะไร นายถึงได้ทำกับฉันแบบนี้"

มัสลินเอ่ยถามผู้ชายที่ทำลายความสาว สร้างราคีคาวให้เธอ ด้วยน้ำเสียงขมขื่น

เธอไม่เคยรู้จักเขา ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า แต่ทำไมเขาถึงทำร้ายเธออย่างไร้ความปรานี

"ผิดสิ ผิดที่เธอเป็นเจ้าสาวของไอ้ภานุยังไงล่ะ ถ้าเธอไม่แต่งงานกับมัน ฉันคงไม่เอาตัวเธอมา"

หากเธอไม่ใช่เจ้าสาวของคนที่เขาเกลียดชัง

หากเธอไม่แต่งงานกับคนที่ทำให้พี่ชายเขา ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

เขาค...

"หึ! พูดง่ายจังวะ"
"อื้อ!! พูดไม่เพราะ" เมษาชักมือกลับมาปิดหูแล้วถอยออกห่างจากเจได ชายหนุ่มมองท่าทางเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาด้วยความหงุดหงิด ลมหายใจร้อนเจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ถูกพ่นออกมาอย่างหนัก
"เด็ก! ปัญญาอ่อน!"
"น้องเมย์ไม่ได้เด็กแล้วนะ อายุสิบแปดแล้วด้วย" เธอเถียงกลับ ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนทั้งที่กลัวเขาเป็นบ้า
"ใสหัวไปไหนไกลๆ อย่ามาให้เห็นหน้าอีก"
"ให้น้องเมย์ใสหัวไปคนเดียวไม่ได้หรอก พี่...

“ตำแหน่งพี่เลี้ยงไม่ค่อยเหมาะกับเธอสักเท่าไหร่ ลองมาอยู่ในตำแหน่งเมียของฉันไหมล่ะ รับรองว่าจะติดใจจนไม่อยากลงจากเตียง
.............
ฟรานเซสโก้ เดอมาร์ชี มาเฟียหนุ่มกลัดมันรักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัด ไม่คิดมีใจให้หญิงใด เขาคิดเสมอว่า “ผู้หญิงคือเครื่องบรรณาการทางเพศ” มีไว้เชยชม แต่ไม่ได้มีไว้รักใคร่ เมื่อเสร็จกิจทุกอย่างก็จบ แต่แล้วจู่ๆ ความรักก็หล่นโครม ใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เขาจึงคิดอยาก “ผูกมัด” แม่ห...

ร่างกายฉันคือร้านขายยาของพวกเขา ไตของฉันคืออะไหล่สำรองของเธอ ฉันคือเครื่องบูชายัญมนุษย์ที่ถูกลงนามในสัญญาของมหาเศรษฐี
หลายปีที่ผ่านมา ฉันทนรับพิษร้ายที่ควรจะเป็นของเธอ ขณะที่ผู้ชายที่ฉันรักตอบแทนฉันด้วยความรักที่โหดร้าย บัดนี้ เมื่อชีวิตเหลือเพียงสามเดือน พวกเขานำเสนอรายการสุดท้ายในบัญชี: ไตสุดท้ายที่ยังแข็งแรงของฉัน
วันที่ฉันตาย พวกเขาคิดว่าการทดลองสิ้นสุดลงแล้ว
พวกเขาคิดผิด ความตายเป็นเพียงยารัก...

"ฝันไปเถอะ! อย่าหวังว่าฉันจะยอมให้เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณที่เกิดจากความมักง่ายของคุณได้ผ่านท้องฉันมาเกิด ไม่มีวัน!"

ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเธอก้าวเข้ามา โทษทัณฑ์สถานเดียวของเธอคือความเจ็บปวดอย่างสาสม

“หึ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เป็นแม่ของลูกฉันจำใส่หัวเธอไว้!”

ดวง ตาสีเขียวมองร่างเปลือยของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาแค้นเคือง ดุดัน เธอถอยร่นหนีเขาอย่างหวาดผวา ตื่นกลัว ตกใจ ดวงหน้างามสั่นไปมาจนเส้นผมสลวยปลิวไสว เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อผ้าทีละชิ้นๆ อย่างใจเย็น ปรางค์รวีพยายามถอดโซ่ตรวนที่จองจำอยู่ที่ข้อเท้า เพื่อที่เธอจะหนีอสูรร้ายที่กำลังย่างกรายขึ้นมาบนเตียง ในสภาพที่ไร้ซึ่งอาภรณ์

“เธอ คิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น?..ไม่มีทาง..ผู้หญิงใจร้ายฆ่าได้แม้กระทั่งลูกของตัว เอง...

แควก...แควก

“กรี๊ด! อย่าค่ะ อย่าทำรวีแบบนี้...ฮือ”

เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้อง อ้อนวอนของณัฐรวี ทว่าคนกระทำหาได้ฟังเสียงหล่อน เขายังคงออกแรงฉีกเสื้อผ้าจนขาดติดมือมาอีกหลายครั้ง ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือเพียงชุดชั้นในท่อนบนและท่อนล่าง

“รวีกลัวแล้ว ต่อไปรวีจะไม่ใส่ชุดนี้อีก...ฮือ...พี่เมฆอย่าทำอะไรรวีเลยนะคะ” กระแสเสียงสั่นเครือ เจ้าของประโยคคำพูดน้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือไหว้ชายห...

มือเหล็กของเขาจับรอบเอวฉันแน่นและเขากดฉันติดกับผนัง
"ปล่อยฉัน!" ฉันกัดฟันพูด
"ถ้าฉันอยากตอนนี้" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเขาแตะที่ติ่งหูของฉัน
"ฉันสามารถบังคับให้เธอทำตามใจฉันและดูเธอกรีดร้องด้วยเสียงที่ไพเราะของเธอใต้ตัวฉัน" เขากระซิบเสียงแหบ

ฉันอ้าปากค้างและพยายามดึงมือของเขาออกจากเอวของฉัน
"เธอเป็นภรรยาของฉันไม่ใช่เหรอ?" เขาเย้าเล่น ฟันของเขากัดเบาๆ ที่ผิวหนังของฉัน
ฉันรู้สึกถึงความร้อน...

ระหว่างอังเดรกับทรายทอง ทุกอย่างมันคือธุรกิจ ไม่มีความรัก ไม่มีความรู้สึกอื่นใด
พอจบงานก็จ่ายเงิน เป็นค่าเช่าที่เธอมาอยู่บนเตียง

ทว่าความรักมันขับเคลื่อนตัวเอง ถักทอหล่อหลอมอยู่ในหัวใจของใครคนหนึ่ง แต่มิอาจแสดงให้รู้ ด้วยว่าฐานะที่เป็นอยู่ ไม่ต่างจากเมียเช่า ชั่วครั้ง...ชั่วคืน

ความรักของฉันมันคงเหมือนนาฬิกาทราย...
...เมื่อด้านหนึ่งถูกเติมเต็ม......อีกด้านกลับว่างเปล่า...และสูญสิ้นไป...กับกาลเวลา........

คำโปรย เธอจะมีแฟนใหม่ได้ยังไงในเมื่อเราไม่เคยเลิกกัน "คนเลวๆ มักจะชอบทำสิ่งเลวๆ แล้วก็มักจะชอบกล่าวหาคนอื่น" อริญญาพูดขึ้นอย่างเหลืออด
"อริน!!!!" คลาสตะเบ็งเสียงออกมาด้วยความโกรธเขาเพิ่มแรงบีบไปที่แขนของอริญญาจนเธอแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา
"ทำไมมึงต้องทำรุนแรงกับอรินด้วยวะ ปล่อยอรินนะ มึงรักอรินจริงหรือเปล่าวะ?" มาร์คพูดพร้อมกับกำลังจะเดินเข้าไปหาอริญญา แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคลาสยกปืนขึ้นมาเล็งที...

เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้สาวน้อย‘โซลี่ย์’จำต้องย้ายเข้ามามหาลัยของตระกูล‘แอนเดอร์สัน’
‘เดม่อน’และ‘ออสการ์’พวกเขาทั้งคู่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความรักที่สามารถมอบชีวิตให้ใครได้...แต่พวกเขาคงคิดผิดไปเมื่อได้มาเจอกับ...โซลี่ย์