บาดแผลในใจ

“เรนิส นม เด็ก 18 จริงปะเนี่ย...”

“อยากรู้ลองเปิดดูได้ ไม่ได้ห้ามน๊า...” กล้ามากที่ท้าเขาเช่นนี้

^_^

“ไม่กลัวฉัน ทำไมดีไม่ร้ายรึ”

“ก็รู้ว่าชอบ แล้วทำไมต้องกลัว”

“ทำไม...อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเชียว”

“แล้ว ได้ปะละ...”

“แรดวะ...”

มาคัสแสยิ้ม ด้วยสีหน้าสะใจ เมื่อเขาไม่คิดสนใจ เด็กแก่แดดที่นอนตรงหน้า

“ถึงฉันจะ แรด แต่แรดแค่กับพี่คนเดียว...ไม่ได้มั่วเหมือนใครบางคน”

...เพลิงแค้น คร่าผลาญ ราญรอน
บ่วงร้อน กลายรัก สลักใจ...

เขา.. เมฆา หนุ่มบ้านนอกผู้มีหัวใจรักอันบริสุทธิ์หนึ่งเดียวเพียงเธอ..
แก้วตา..สาวน้อยแสนอาภัพ ผู้สูญเสียและถูกกระทำคราแล้วคราเล่า
อ้อมกอดอันอบอุ่นด้วยรักล้นใจ ไม่สามารถปกป้องเธอได้จากพวกเดรัจฉาน
...เธอพรากจากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน
รักมากเพียงไหน ยิ่งแค้นใจทบเท่าทวีคูณ
เพลิงแค้นหล่อหลอมให้หัวใจอันอ่อนโยนกลับแข็งกร้าว คุโชน อาฆาต

เธอ.. พราวฟ้า ...

เมื่อฝันร้ายตามมาหลอกหลอนโดยไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เธอเกลียดทุกคนที่มีดวงตาสีฟ้าและมีผมสีบลอนด์ เพราะมันเป็นลักษณะของอสูรร้ายในความฝัน ญารินดา อวัสดางค์ หรือญาญ่า นักร้องสาวระดับซูเปอร์สตาร์จะทำเช่นไร เมื่ออสูรร้ายในฝันนั้นกลับมีชีวิตและแฝงตัวเข้ามาทำลายเธอเสียจนย่อยยับ จากนักร้องดังจึงกลายเป็นเพียงนักร้องในผับ ไร้สังกัด และไร้อนาคต
แม็คควีน เบอร์นัลโด้ มาเวลล์ อัจฉริยะทางด้านดนตรีและเป็นนักแต่งเพล...

"ถ้าฉันปล่อยเด็กไว้ที่นี่จะอยู่ได้มั้ย"
"แม่งเอ๊ย ภาระฉิบหาย..!"
"ฉันไม่ชอบเด็กดื้อมันน่ารำคาญ...!"
"หนูดื้อตอนไหนออกจะน่ารัก"
"น่ารักกับผีนะสิ...!"

ลูก' ของขวัญจากพระเจ้า...แต่หากมาในเวลาที่ไม่สมควรล่ะ?
มันคือหายนะ!! เพราะอนาคตที่แสนงดงามจะจบลง
ปูชิดา...ผู้หญิงสุดอาภัพเธอ 'เลือก' ที่จะปิดบัง...
เพราะหากหญิงสาวเลือกอีกทาง...หนึ่งชีวิต อาจถูกทำลาย....
'ซ่อน' จึงเป็นหนทางเดียวที่เธอจะปิดบังไว้จากสายตาคนรอบตัว
ยอมถูกตราหน้าว่าเป็น 'หญิงชั่ว' แต่ไม่คิดทำร้ายสายเลือดในอุทร
เหมือนชะตาลิขิต พระพรหมขีดเส้นทางไว้
คนที่ไม่ควรย้อนกลับมาเจอกัน กลับได้เจอก...

ตึกตักตึกตัก

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นสนั่นทันทีที่สาวมั่นอย่าง ควีน ลดา มาเยือนยังอู่ซ่อมรถของเพื่อนชายคนสนิทอย่าง คิงส์หรือราชา

หญิงสาวเดินเข้ามาทิ้งสะโพกกับรถด้วยความมาดมั่น ทอดสายตามองราชาอย่างเอือมระอา เมื่อเห็นว่าเพื่อนชายอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน

อวดใคร คิดว่าน่ามองขนาดนั้นเลยเหรอ

สมองคิดอย่างนั้นแต่สายตาของสาวมั่นกลับจ้องหน้าท้องของเพื่อนไม่วางตา

“โอ้ย” ก่อนเสียงร้องลั่น...

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน
แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน”
แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอก...

เขาหลอกให้เธอ...รักเขาอีกครั้ง ฝังความชิงชังไว้ลึกสุดลึก
จองจำเธอไว้ด้วยโซ่...แห่งพิศวาส
แท้จริง...เขาต่างหาก...ที่ตกเป็นทาสเสน่หา...นิจนิรันดร์

ภายใต้ภาพฝันของชายหนุ่มผู้หล่อเหลา ร่ำรวยและแสนอบอุ่น เขาเคยทุ่มชีวิตให้ผู้หญิงคนหนึ่ง และเมื่อเธอจากไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ นอกจากบาดแผลที่รอวันเยียวยาด้วยความแค้นและเกลียดชัง และเมื่อเขาพบเธออีกครั้ง เขาทำให้เธอรักเขา และค่อย ๆ เฉือนหัวใจของเธออย่างเลือ...

“นัฐท้องกับคุณการค่ะ”
ชนะชลหันขวับ พร้อมกับเดินเข้ามาตบเข้าที่ใบหน้างาม จนแผนการที่ตั้งตัวทันเข้าไปรับร่างบางไว้ด้วยความตกใจ แพรนัฐใบหน้าชาไปทั้งซีกซ้าย มือน้อยๆ ยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ครั้งหนึ่งมือใหญ่นั้นเคยลูบไล้ด้วยความรักและความใคร่ มาบัดนี้เขาลงโทษเธอด้วยความเกลียดชังแล้วสินะ
“พูดออกมาได้แล้วเหรอ ที่แท้ก็ไม่ผิด เลวด้วยกันทั้งคู่!”
แพรนัฐร้องไห้ปานจะขาดใจ เธอมองแผ่นหลังที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่...

“เธอ... ยั่วฉันเองนะ”
“ฉันไม่ได้ยั่ว คุณข่มเหงฉัน”
อิงดาวหันขวับมาโต้คืน น้ำตาอาบแก้มด้วยความช้ำใจ
“จะให้ฉันรับผิดชอบเธอรึไง”
“แล้วคุณกล้ารับผิดชอบฉันไหมล่ะ”
อิงดาวกำผ้าห่มไว้แน่น มองหน้าคนที่ช่วงชิงพรหมจรรย์ของเธอไป อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“อยากได้เท่าไหร่”
“คุณหมายความว่ายังไง”
อิงดาวถามเสียงเครือ เจ็บแปลบกับความใจร้ายของจิณณ์ เขาทำลายเธอแล้วตั้งราคาให้พรหมจรรย์ของเธอ
“ค่าตัวของเธอ...

ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกัน พราวระวีก็สะดุ้งสุดตัว ตากลมโตมองหน้าคนรัก สะบัดมือออก แต่ถูกมือหยาบกร้านยึดเอาไว้ แล้วบีบลงบนมือเธออย่างแรง
"ปล่อยนะ คุณกล้า" พูดพร้อมกับบิดมือออก สัมผัสแค่ปลายนิ้วก็ทำให้พราวระวีรู้ว่า คนที่อยู่ตรงหน้าคือกล้าตะวัน มือหนากระชากหญิงสาวมาชิดอกแกร่ง ใช้แขนอีกข้างกอดเอวเธอไว้ แล้วกระซิบลงที่ใบหูบอบบาง
"นั่งนิ่งๆแค่ 5 นาที"
"ไม่ ปล่อยฉันนะ"
"อยากอายคนก็เชิญ" พูดจบก็ปล่อยแขนออกจ...

"จีบน้องรินติดรึยังไอ้พ่อคนเก่ง" เสียงของเพื่อนชายอย่างไอ้กองปราบมันเอ่ยปากทักผมเมื่อผมย่างกายเข้ามาในผับของตัวเอง
"หึ" ผมไหวไหล่ทำทีไม่ใส่ใจ
"หึ หมายความว่าเรียบร้อยหรือหมายความว่าอะไรวะ" ไอ้ช้างพลายมันเอ่ยถาม
"กูว่าไม่สำเร็จ" ไอ้ฮันเตอร์มันสบประมาทผม
"กูก็คิดแบบมึง" ไอ้ปรีดาเสริมทันที
"ไม่นานหรอกน่า แค่ทำให้ผู้หญิงรักมันไม่ยากอะไรสำหรับกูหรอก พวกมึงเถอะเตรียมตัวไว้ให้ดี" ผมกล่าวเพื่อสร้างความมั่...

“บัดซบ... ความหยาบคายของนางโลมผู้นี้ มันทำให้ข้าอยากหลั่งความสุขออกมาจนหมดตัว”


“สตรีบอบบางเช่นเจ้า ไม่ควรท้าทายบุรุษ... โดยเฉพาะคนอัปลักษณ์ ทั้งกินมูมมาม และเอาแต่ใจเช่นข้า”
“เฮอะ ข้านิยมเอาชนะผู้อื่น โดยเฉพาะบุรุษที่ชอบยกหางตนเอง!”
เมื่อนางต่อว่าเขาเป็นสุนัข ดวงตาคมส่งประกายวาบหนึ่งขึ้น แล้วท่อนแขนกำยำก็ขยับรัวๆ รั่วตงอวิ๋นตัวสั่น นางซ่านสยิว และไม่อาจเก็...

เขาคือผู้ชายที่เย็นชากับทั้งโลก ยกเว้นเธอคนเดียว "ปล่อยยัยนั่น ถ้าอยากมีอวัยวะครบสามสิบสอง"
#เพลิงคลั่งเซียน

เพลิงกัลป์

สมัยเป็นเด็กเขาไม่ชอบการต่อยตี

ครั้นถูกพ่อที่เป็นมาเฟียให้เรียนต่อสู้มักอู้และหาข้ออ้างหนีตลอดเวลา

แต่ด้วยวันหนึ่งเขาต้องสูญเสียคนที่รักสุดหัวใจไปต่อหน้าต่อตาด้วยวัย 18 ปี

ความคิดที่จะไม่ยุ่งกับวงการมืดของครอบครัวเลยต้องเปลี่ยนความคิดใหม่

เริ่มฝึกการต่อสู้และเก่งกาจเพียงเวล...

พราวมุกหญิงสาวผู้ซื่อสัตย์ในรักแรกและรักเดียว ในทุกเทศกาลปีใหม่เธอไปนั่งรอเขาที่เดิมหวังว่าชายคนรักจะกลับมาหาตามที่เขาเคยสัญญากับเธอเอาไว้ แต่รอแล้วรอเล่า เวลาผ่านไปสิบกว่าปีก็ไม่มีแม้แต่เงาของเควิน

“ฉันจะหย่ากับเธอ จากนั้นเธอจะไปลงเหวลงนรกที่ไหนก็เชิญ!”
“ฉันไม่หย่า!” หญิงสาวสวนกลับทันที ด้วยรอยยิ้มที่บอกให้เขารู้ว่าฝันไปเถอะ
“ใครหย่าก็คงโง่น่าดู มีสามีออกจะหล่อเหลาเอาการ กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินเงินทองก็มากมี ชาตินี้คงใช้ไม่หมด ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่โง่หย่ากับคุณ ตอนแต่งฉันก็ไม่ได้อยากแต่ง คุณอยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนหย่า... ทำไมฉันต้องหย่าตามความคิดของคุณด้วยล่ะ”
“กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้...

ช่วยเหลือเขาจนขึ้นสู่อำนาจอย่างที่เขาปรารถนา แต่เมื่อถึงฝั่งฝัน ท่านโหวผู้นั้นก็รีบแต่งสตรีในดวงใจของเขาแทบจะในทันที เมื่อรักที่นางมอบให้ ถูกตอบแทนด้วยการหักหลัง นางจึงตัดสินใจจากลา เมื่อจากเป็นไม่ได้ ก็จากตายกันไปเสียเถิด

คเชนทร์ นายหัวหนุ่มรูปหล่อ รูปร่างของเขาสมชายชาตรี อายุสามสิบปี เขาไม่เคยคิดที่จะมีความรักอีกครั้งหลังจากที่แฟนสาวเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีที่แล้ว
นายหัวหนุ่มยังคงนำดอกไม้ไปวางไว้ที่หลุมฝังศพเธอทุกวันไม่มีวันไหนที่เขาลืมไข่มุกไปได้เลย ถ้าวันไหนเขาไม่อยู่ก็จะมีคนนำดอกไม้ไปให้เธอแทน ฉะนั้นเธอจึงไม่โดดเดี่ยว เมื่อเธอนั้นได้รับดอกไม้จากเขาในทุกๆ วัน

เล่ห์ร้ายใจปรารถนา เหมราช ...

เพราะไม่มีทางเลือกเธอถึงต้องมาทำงานที่เสี่ยงอย่างนี้ ไม่คิดว่าคนที่มาซื้อบริการเธอจะเป็นเพื่อนสนิทที่เธอแอบรัก เธอจะปฏิเสธแต่เขาไม่คิดปล่อยเขาโมโหที่เธอมาทำงานแบบนี้จึงก่อให้เกิดความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอขายตัวให้กับเพื่อนสนิทตัวเอง

"พอใจหรือยัง"สินธรถาม พร้อมกับยื่นมือไปแกะผ้า ที่ผูกปากหญิงสาว แต่ภัทรทิราเบี่ยงหลบ แล้วกระชากผ้าออกเอง
"หลีกไปให้คนสับปลับ!"
"อะไรวะ"
"ไหนคุณบอกว่าจะปล่อยปอไปไง ทำแบบนี้ทำไม"
"ก็ปล่อยไปแล้วไง"สินธรตอบเสียงอ่อย
เพียะ! เพียะ!
ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามแรงตบ แก้มทั้งสองข้างชาดิก รับรู้รสเลือด ที่ซึมออกมาจากมุมปากอีกครั้ง
"ปล่อยเหรอ! รอจนเผ่ามา ถึงได้ปล่อย ก็ไม่ต่างกันหรอก"
"ไอ้เผ่ามันมาเร็วเองนี่ หมอกว่...