พี่น้อง

“หุ่นแม่งสวยว่ะ” และมีเสียงปริศนาที่เธอเหมือนว่าเคยได้ยินมาก่อนที่ไหนแต่ก็จำไม่ได้เอ่ยออกมา

“มึงชอบเหรอ”

และก็มีเสียงเย็นชาตอบกลับมา เธอต้องขมวดคิ้วเพราะเธอนั้นรู้สึกคุ้นหูเหมือนได้ยินเสียงนี้มาจากที่ไหนมาก่อน

“เออ....ทำยังกะมึงไม่ชอบ ผิวนวลเนียนแบบนี้” เสียงเจ้าเล่ห์ติดเล่นตอบกลับและหัวเราะด้วยความชอบใจ

“หึ” และก็มีเสียงหัวเราะในลำคออีกครั้ง เธอรู้ได้ทันทีว่าเสียงหัวเราะในลำคอคือเสียงเดียวกั...

นายหัวอารัณย์พยายามบอกับตัวเองว่า เพลงขวัญ ยังเด็ก และไม่ใช่สเปค แต่แล้วก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองเมื่อได้ลิ้มรสชาติหญ้าอ่อน เขาติดใจจนอยากจะกินซ้ำ ๆ แล้วเธอจะทนเขาได้นานแค่ไหน......

"ขออีกครั้งเดียวนะ ....ครั้งเดียวนะเพลง" นายหัวหนุ่มทำเสียงอ้อนกลับ เพราะร่างกายของเขาต้องการปลดปล่อยออกมาให้ได้มากที่สุด

"จะไม่ปรานีเพลงหน่อยเหรอคะ เพลงไม่ไหวแล้ว"

"ปากเธอบอกให้ปรานี แต่ตอดถีึแบบนี้ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว...

แค่คิดว่าเสพรักเพียงแค่ครั้งเดียวคงไม่เป็นอะไร ใครจะรู้ว่าจะกลายเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองจนโงหัวไม่ขึ้น
"ถ้ามึงยังไม่อยากตาย อย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกู"
"....."
"มึงอยากตายคาเตียงใช่มั้ย"
"เออ มึงยิงกูเลยวัช.."
"ไม่ใช่ตายด้วยปืน เเต่ตายคาอกกู"

"คุณไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาเร่งรัดให้คุณแต่งงานกับฉันหรอก”

“แล้วถ้าเธอท้องล่ะ”

“ท้อง? คุณไม่ได้ป้องกันเหรอคะ”

“เธอเร่าร้อนขนาดนั้นฉันจะเอาเวลาไหนไปป้องกัน”

ชาติก่อนเธอเป็นเพียงสตรีที่บูชาความรัก จนละทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับชายที่รัก ทำให้ครอบครัวต้องเจอกับหายนะ เธอต้องตายด้วยน้ำมือของสามี กลับมาครั้งนี้เธอมาเพื่อทวงแค้นและไม่มีทางปล่อยพวกมันไป

เด็กน้อยวัยห้าขวบตรงหน้ามีดวงตาสีอำพันเช่นเดียวกับเขา  มวยผมที่เกล้าไว้กลางศีรษะปักด้วยปิ่นไม้แกะสลักสวยงาม  ไม้ที่ใช้ก็เป็นไม้อย่างดี  แผ่นหลังตั้งตรงมิเกรงกลัวผู้ใด

เสิ่นชิงเวยเงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษคนนั้น  เผยซ่างกวน  คนที่พรากพรหมจรรย์ของนางไปทันทีที่นางลืมตามาอยู่ในโลกเส็งเคร็งนี่  จนให้กำเนิดเด็กน้อยคนนี้

"เสี่ยวหยวนรีบกลับบ้านเถอะ  แม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย"

เสิ่นชิงเวยจุงมือบุตรชายรีบลงเข...

“มาให้นวลกินซะดีๆ... ”
คำว่ากินทำให้หัวใจของเจมส์เต้นแรง เดินตามมาที่โซฟากลางห้องอย่างว่าง่าย ราวกับว่าตกเป็นทาสของแพร นวล
“นวลอยากกินน้องชายคุณ”
หล่อนผลักร่างของเจมส์ให้เอนกายลงนั่งบนโซฟาใกล้โต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็สืบเท้าเข้ามาหาเขาพร้อมกับปลดเข็มขัด จัดการถอดกางเกงของชายหนุ่มจนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว
“โอ้ว... นวล”
เจมส์พรูลมหายใจออกมากับสิ่งซึ่งไม่คาดคิด การร่วมรักกับหล่อนแต่ละครั้ง... นวลมัก...

เรื่อง...ดวงใจที่รัก
โปรย
เมื่อความรักไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดเสมอไป แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดและทรมานมาตลอดสองปี เพียงเพราะเธอท้องแต่เขาไม่รู้..
แนะนำตัวละคร
(เกียร์) ภาณุวัฒน์ เจริญเดชาพงษ์ ผู้ชายอบอุ่น นิสัยดี แอบเป็นห่วงเธอ เพราะเธอขี้โรคเขาก็เลยอยากดูแล เพราะความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองคนสนิทกัน
(แพร) พรนัชชา ภัทรนันวรกุล ผู้หญิงอ่อนแอ สามวันดีสี่วันไข้เธอมีโรคประจำตัวเป็นโรคภูมิแพ้ โดยเฉพาะเจออาก...

กลิ่นหอมที่ตราตรึงใจในวันที่เจ็บปวด ทำให้เขาออกตามหาเจ้าของกลิ่นจนแทบพลิกแผ่นดินหา จะมีไหม โอกาสที่เขาได้พบเจอเธอเพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณ
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก เป็นเรื่องราวของ กัลป์ หญิงสาวที่มีน้องชายอยู่เป็นครอบครัว ค่อยข้างติสและโลกส่วนตัวสูง เปิดร้านขายก้านไม้หอมที่มีขายทั้งหน้าร้านและขายออนไลน์ มีธุระกิจที่พักที่เปิดให้เช่า และอีกมากมายที่สามารถทำเงินได้

พระเอกคือ คริสติน พ่อหนุ่มลูกครึ...

“เธอรู้จันทร์หอมว่าหัวใจฉันมีใคร อย่าคาดหวังอะไรมาก"

"เลิกทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายต่อหน้าฉันซักที มันน่ารำคาญ"

ผมพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าผู้หญิงที่ผมเพิ่งบอกรักไปเมื่อวาน แววตาแหลกสลายของเจ้าขามันทำให้ผมแทบบ้า แต่นี่คือสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่เหรอ? ทำให้เธอรักจนตายใจ... แล้วเหยียบหัวใจดวงนั้นให้จมดินต่อหน้าพี่ชายเธอ

"ที่ผ่านมาฉันไม่ได้ช่วยเธอเพราะอยากเป็นฮีโร่หรอกนะเจ้าขา แต่ฉันแค่กำลัง 'เลี้ยงเหยื่อ' ให้มันอ้วนท้วนสมบูรณ์ก่อนจะเชือดทิ้งต่างหาก... ขอบคุณท...

คุณยายเคยเล่าว่าตอนที่คุณตาทวดเป็นหนุ่ม ๆ ท่านขยันทำมาหากินจนร่ำรวย พวกเราควรจะเกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่เพราะบ้านคุณตาทวดโดนโจรปล้นไปจนหมดเนื้อหมดตัว ปัจจุบันพวกเราถึงต้องลำบากแบบนี้ ทุกครั้งที่ผมเหนื่อยกับงานหรือรำคาญเจ้านายผมมักจะสบถว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะไม่ยอมให้ไอ้พวกโจรฉิบหายมันมาปล้นเด็ดขาด ใครจะรู้ละว่าวันหนึ่งผมดันตื่นขึ้นมาในร่างของคุณแม่ลูกสามที่ชื่อว่า สมรัก เขามีสามีชื่อว่า แสน ...

คำว่า"หัวใจแตกสลาย" กานต์ธิดาเพิ่งรู้ซึ้งก็วันนี้เอง ว่าเขมจิราว่าที่พี่สะใภ้ในอนาคต คือหญิงเดียวในดวงใจของภาคี ไม่ใช่เธอ ไม่กุลนิภา อย่างที่เข้าใจมาตลอด แล้วรักครั้งนี้ เธอจะสมหวังได้อย่างไร เมื่อเขาไม่เคยเห็นความดี ไม่เคยเห็นความรักที่มอบให้

ผิดเพราะเธอมาที่หลังกุลนิภาไง ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาเสียใจกับผู้หญิงอย่างเธอ ที่ผ่านมา…ฉันก็แค่คบเธอไว้เล่นๆ ฆ่าเวลาเท่านั้น เธอรู้จักคำนี้ไหมกานต์ธิดา...ผ...

"ถูกแฟนนอกใจเหรอ?"

"เปล่าค่ะ"

"แต่สีหน้าของคุณมันบ่งบอกว่าเรื่องทุกอย่างเป็นแบบนั้นนะ"

"เรื่องไร้สาระน่ะค่ะ นี่ค่ะ เครื่องดื่มของคุณ"

"ผมแนะนำให้คุณโทรกลับไปถามเขาให้รู้เรื่องนะ"

"ฉันไม่..."

"ทุกวันนี้คนทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันนะครับ ทำไมต้องยอมถูกทำร้ายแค่ฝ่ายเดียว"

"แค่ภาพใบเดียว มันตัดสินอะไรไม่ได้หรอกค่ะ"

"แต่ถ้ามันทำให้คุณร้อนใจได้ ผมว่าคุณไม่ควรปล่อยผ่านนะ อย่าโง่สิคุณ ทำไมต้อ...

“ถ้าเธอเดินออกไปจากไร่นี้เพียงก้าวเดียว แพรดาวน้องสาวเธอ ได้ไปนอนในคุกแน่” พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มลงบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด
“ไม่นะพ่อเลี้ยง ฉันขอร้องละ อย่าจับยัยดาวเข้าคุกเลยนะ” แพรไหมกล่าวอ้อนวอน ขอความเห็นใจจากเจ้าของไร่หนุ่ม
“ถ้าเธอยอมทำตามคำสั่งฉัน ฉันก็จะยอมปล่อยตัวน้องสาวเธอไป” พ่อเลี้ยงหนุ่มตัดสินใจรั้งแพรไหมให้อยู่กับตน ยอมแลกกับเงินสิบล้าน จนลูกน้องคู่ใจทั้งสองต่...

เพราะต่ำต้อยจึงทำได้แค่มอง
เพราะไม่ใช่เจ้าของจึงเป็นได้แค่... เจ้าสาวนอกหัวใจ

แต่เมื่อความรักของทั้งสองต้องเผชิญกับสายตา คำพูด และแรงกดดันจากสังคม คำถามจึงเกิดขึ้นว่า—ความรักที่มีเพียง “เราสองคน” จะเพียงพอหรือไม่
หรือสุดท้ายแล้ว… ความรักที่บริสุทธิ์ จะต้องพ่ายแพ้ให้กับกรอบของคำว่า “ถูกต้อง” ที่คนอื่นเป็นคนกำหนด

นางเอกทนไม่ได้ที่เห็นพระเอกทำชีวิตตัวเองเหลวแหลกไปวันๆ จึงอาสาเข้าไปดูแลจัดการชีวิต ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองด้วยซ้ำ แต่ก็ดันพาตัวเองไปอยู่ในจุดนั้นและเริ่มความสัมพันธ์บางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ

เมื่อเธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยน้องชายเพียงคนเดียว การเข้าหา "เขา" จึงเป็นหนทางที่เธอจะต้องทำ

“เธอรักมันแล้วเหรอ” หลายนาทีต่อมา นอสเอ่ยปากถามอีกครั้ง
“อืม” สำหรับคำตอบนี้ฉันไม่ได้โกหก เพราะฉันกำลังรู้สึกกับคุณพุฒมากกว่าคำว่ารู้สึกดี
ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบคนดี ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่สามารถหลงรักคนที่ทำดีด้วยมาเป็นปี ๆ อย่างไม่ลังเล
“ไหนเธอบอกว่ารักเค้า ไหนเธอบอกเค้าคือทุกอย่างของเธอ ถ้าเธอรักมัน แสดงว่าเธอไม่รักเค้าแล้วงั้นเหรอ” เสียงของนอสคือนิ่งมาก เขายังคงซบหน้าอยู่ที่บ่าของฉัน
“อืม”
...