โอกาสครั้งที่สอง

“คำพูด..ไม่เคลิ้ม แต่การกระทำของฉัน ทำเธอเคลิ้มตลอดนะ..เยิ้มด้วย”

เพียงรู้หน้ามิอาจเดาใจคนได้ ในวันที่นางมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขาทั้งดวง คนผู้นั้นกลับตอบน้ำใจให้นางด้วย 'ความตาย'

ความแค้นที่ถูกหลอกให้รักแล้วผลักไสให้นางตายจะให้ปล่อยวางคงเป็นไปได้ยากยิ่ง สิ่งเดียวที่จะทำให้เฟิงซูเหยาหายแค้นได้คงเป็นการแก้แค้นคนผู้นั้นให้รับกรรมอย่างสาสม

จุดจบการแก้แค้นครั้งนี้ใครคือผู้ชนะ ใครคือผู้อยู่รอด โปรดติดตาม...

“เป็นช่างสักจริง ๆ ด้วย เข็มช่างสักใหญ่มาก”

ความรักเป็นเรื่องสวยงาม ไม่ใช่เอามาใช้เป็นเครื่องมือทำร้ายใครที่เขาไม่เกี่ยวข้อง
เหมือนกับเธอที่รักเขาด้วยใจจริง ทุ่มเทและมีความสุขที่ได้คบกัน
แต่เขากลับเห็นเธอเป็นแค่ตัวเลือกขั้นเวลา ดึงเข้ามาเพื่อให้ลืมแฟนเก่า

"กวนตีนมาก ๆ เดี๋ยวโดน..จนจำทางกลับบ้านไม่ถูก ไม่ไปส่งนะเว้ย บอกไว้ก่อน"

เขาไม่เคยบอกว่ารักแต่เธอก็ยังเทิดทูนบูชา

'เฮียเคยรักหลินบ้างไหม?'
'ฉันไม่เคยรักเธอ'
'เฮียทำแบบนี้ทุกคืนแต่ไม่เคยบอกรัก แล้วหลินจะทนให้ได้อะไร...'
'ฉันไม่เคยขอให้เธอทน'
'...'

หลินหลินเรียนรู้ในตอนนี้นี่เอง ต่อให้เธอจะทุ่มเทให้กับความรักครั้งนี้แค่ไหน
แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน
ต่อให้ดีให้ตายสุดท้ายสำหรับเขา 'ไม่รักก็คือไม่รัก'

#ดั่งหมาไร้เจ้าของ

“เรนิส นม เด็ก 18 จริงปะเนี่ย...”

“อยากรู้ลองเปิดดูได้ ไม่ได้ห้ามน๊า...” กล้ามากที่ท้าเขาเช่นนี้

^_^

“ไม่กลัวฉัน ทำไมดีไม่ร้ายรึ”

“ก็รู้ว่าชอบ แล้วทำไมต้องกลัว”

“ทำไม...อยากได้ฉันมากขนาดนั้นเชียว”

“แล้ว ได้ปะละ...”

“แรดวะ...”

มาคัสแสยิ้ม ด้วยสีหน้าสะใจ เมื่อเขาไม่คิดสนใจ เด็กแก่แดดที่นอนตรงหน้า

“ถึงฉันจะ แรด แต่แรดแค่กับพี่คนเดียว...ไม่ได้มั่วเหมือนใครบางคน”

"ชอบนักประเภทที่พูดไม่ฟัง เดี๋ยวจะมัดแขนมัดขาเอาให้เธอหนีไปไหนไม่ได้เลย"

เพราะคำลวงโลกและละครฉากใหญ่ที่จัดขึ้นด้วยถุงเลือดสัตว์โง่ๆ เพียงถุงเดียว ทำให้อติภพ ประธานบริหารหนุ่มผู้หยิ่งยโสและหูเบา ตัดสินใจโยนมนต์มีนา ภรรยาตีทะเบียนที่กำลังอุ้มท้องลูกแฝด ออกไปเผชิญพายุฝนและอุบัติเหตุปางตายกลางถนนอย่างไร้ความปราณี เขาย่ำยีความรักที่บริสุทธิ์ของเธอจนแหลกสลาย เพียงเพื่อปกป้องผู้หญิงแพศยาที่เขาคิดว่าแสนดี
สี่ปีต่อมา มนต์มีนาไม่ได้ตายอย่างที่เขาคิด เธอได้รับการช่วยเหลือจากมหาเศ...

สิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนในชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างพีชญาก็คือ...การลืมตาตื่นขึ้นในห้องพักที่ไม่คุ้นตาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนไป
หลังจากที่พาตัวเองหนีออกมาจากห้องของผู้ชายที่บังอาจขโมยจูบแรกของเธอได้สำเร็จ พีชญาก็บอกกับตัวเองไว้เลยว่าชีวิตนี้จะไม่ขอเจอผู้ชายคนนั้นอีกเป็นอันขาด แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เธอต้องการ เมื่อเขาก้าวเข้ามาบงการชีวิตเธอให้อยู่ในกำมือ
ไม่คิดเลยว่าผู้ชายอย่างลูฟ โฮเมอร์จ...

คิดว่าเป็นผู้ชายว่างงานหาเพื่อนดื่ม แต่ตัวจริงคืออาวุธชีวภาพ K-Series รุ่นลิมิเต็ด

โปรไฟล์บ้าน ๆ รูปไม่ชัด ไม่อธิบายชีวิต ไม่รีบ ไม่หยอด ไม่พยายามทำให้ฉันรู้สึกสำคัญ
ซึ่งนั่นแหละ...น่ากลัวที่สุด

เพราะผู้ชายที่ไม่พยายามอะไรเลย มักเป็นคนที่ 'รู้ดีว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องพยายาม'

“เดี๋ยวคืนนี้ไปเอาคำตอบ ที่ห้อง”

นางเอกหลอกฟันแล้วทิ้งพระเอก

คำโปรย
ถูกโกงจนหมดตัวในชีวิตก่อน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง…กลับมาอยู่ในยุค 80 พร้อมสถานะนางร้ายที่ใครก็เหยียบย่ำ
ผืนนาแปลงสุดท้ายของครอบครัวสามี กำลังจะถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตาแต่คราวนี้…เธอจะไม่ยอมอีกแล้ว! จากหญิงสาวที่เคยอ่อนแอกลายเป็นคนที่กล้าสู้ทุกอย่างทั้งคำดูถูก การใส่ร้าย และอำนาจมืด
พร้อมสามีที่เคยถูกมองว่าไร้ค่าและแม่สามีที่ค่อย ๆ เปลี่ยนใจ
พวกเขาจะพลิกผืนนาแห้งแล้งให้กลายเป็นแผ่นดินทองและทำให้...

เขา... ดีกับคนทั้งโลก แต่ร้ายกับเธอคนเดียว ส่วนเขาอีกคน... ร้ายกับคนทั้งโลก แต่ร้ายกับเธอมากกว่า แล้วคนตัวเล็กน่ารักอย่างเธอ จะสู้รบปรบมือกับผู้ชายทั้งสองคนนี้ได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?

เมื่อภาพฝันพังลงทุกอย่างในชีวิตของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปคนละทิศคนละทาง เธอเริ่มสร้างครอบครัวด้วยความผิดพลาด ไม่รู้เลยว่าจะประคองไปได้ไกลสักแค่ไหน
แขกผู้ใหญ่คนหนึ่งในงานแต่งอวยพรเธอและเจ้าบ่าวว่า “แต่งกันแล้วก็เหมือนคนเดียวกัน ช่วยกันสร้างครอบครัว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัย เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าได้เอามาฝังใจ คนเราต้องเริ่มใหม่กับปัจจุบัน”
แน่นอนว่าคนพูดคือผู้ชายที่ยังไม่แต่งงาน คนแบบนี้ไม่เข้าใจหรอก...

เพื่อแลกกับการช่วยชีวิตลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ โชติมนต์จำต้องยินยอมเป็นนางบำเรอของผู้ชายใจร้ายที่ได้ขึ้นเชื่อว่าเป็นพ่อของลูกอย่างเลี่ยงไม่ได้

ผมรักแฟนของผมมากแต่กลับถูกที่บ้านบังคับให้แต่งงานทางธุรกิจกับผู้หญิงที่ผมไม่ชอบขี้หน้า
ที่บ้านผมไม่ชอบแฟนผมเพียงเพราะเธอไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลไฮโซ แต่ถึงที่บ้านผมไม่ชอบเธอยังไงผมก็ยังรักเธอมาก ผมเคยวาดฝีนเอาไว้ว่าจะต้องแต่งงานกับเธอมให้ได้ แต่ความฝันต้องพังทลายลงเพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นคนเดียว

สำหรับเธอ... คืนนั้นอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนหายแต่สำหรับเขา... คืนเดียวกลับกลายเป็น ‘ลมหายใจ’ ที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดหนึ่งปี
ทว่าในวันที่ได้พบกันอีกครั้ง เธอกลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...
“หมอท่านชาย” ผู้สูงศักดิ์จึงยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยื่นข้อเสนอแต่งงานเพื่อกักขังเธอไว้ในอ้อมกอด
ยอมแม้กระทั่งเป็นคนเห็นแก่ตัว... เพียงเพื่อผูกมัดเธอไว้ด้วย ‘พันธะสัญญา’ ที่เธอไม่มีวันจำได้

คุณคิดว่าคนเราจะสามารถรอคำตอบจากใครคนหนึ่งได้นานสักแค่ไหนกันนะ...

1 ชั่วโมง 3วัน 5สัปดาห์ 7เดือน หรือ...10ปี

“ฉันชอบคุณ^^ ก็เลยอยากจีบคุณค่ะ”

“คิดจะเล่นตลกอะไรอีก!”

“โมโหอะไรของคุณเนี้ย”

“โมโหที่คุณคิดอยากจะไปก็ไป อยากจะมาก็มา! ผมไม่ใช่ไอหน้าโง่ในวันนั้นที่ให้คุณปั่นหัวเล่นอีกแล้วนะ!”

"เวลาอยากมีอะไรกับผู้ชายขอแบบนี้เหรอ ?"

(นางเอกเรื่องนี้รุกจีบพระเอกนะคะ)